Hondenweer

Hondenweer 

Verleden week was hij er nog,

-de buurvrouw had hem zelf gezien-

hij met zijn hond ... ze zwaaide toch 

om en nabij een uur of tien ...?

Maar geen respons, diep in gedachten, 

hij zag wat pips en heel misschien 

had hij de pest in ... op het weer, 

het regende, 't was bovendien

guur, ijzig koud ... ze zag hem rillen, 

die avond moet het zijn gebeurd, 

het is toch triest zo oud en eenzaam,

alleen een hond die om je treurt?

Ingrid Punt juli 2014

Déjà vu.

Déjà vu. 

Wanneer ik plotseling hoor fluiten, 

- het maakt niet uit wie, wat of waar -

 emoties moeizaam uit te sluiten,

verwarring ... zonder veel bezwaar

veert mijn hart op en maakt een dansje, 

bijzonder wonder ... is het heus? 

wellicht bestaat er nog een kans je 

staat ineens weer voor mijn neus.

Het fluiten staakt, rest nog de stilte

en ik? ik sta weer in het nu ...

geluid bevroren, zelfs mijn oren

misleid door wrede déjà vu. 

Ingrid Punt juni 2014

Slap gebral

Slap gebral

Hier ga ik geen gedicht aan wijden

en eindig al met het begin,

probeer de neiging te vermijden,

Ik dicht niet graag met tegenzin. 

Dan werken parels voor de zwijnen

als rode lappen op een stier

een kale kip valt niet te plukken

dus geen gedicht, gering vertier.

Als er een schaap over de dam is 

haal ik het beste paard van stal,

door al dat tasten in het duister

verval ik nog in slap gebral. 

© Ingrid Punt mei 2014

Einzelgänger

 Einzelgänger

Soms pas ik nergens bij of tussen,

ben tegendraads en lig dan dwars,

een vreemde eend, een einzelgänger,

van grote groepen ben ik wars.

'k laat mij niet in een hokje plaatsen,

gaat men me claimen ... ben ik weg,

van grote hordes kuddedieren

raak ik behoorlijk van de leg. 

Niet dat ik niet van mensen hou, 

maar soms is solitair mijn spel,

in teams, groeperingen of ploegen

raak ik behoorlijk in de knel.

Wil graag mijn eigen mening vormen,

de underdog steeds weer mijn vriend,

stoor me niet aan een anders normen, 

van regels ben ik niet gediend.

Mijn weg ... zo anders dan de jouwe,

vaak uit de pas, niet in 't gareel,

voor mij ben jij pas echt bijzonder ...

als ik mijn ruimte met je deel.

Ingrid Punt juni 2014

Migraine

Migraine

Er speelt een symfonieorkest

luid tussen beide ogen,

Vivaldi, Mozart en Chopin

met moeite te gedogen.

Tweede viool van laag allooi,

haar fijn besnaardheid klinkt best mooi

en brengt de harp -zich onbewust-

mijn hoofd melodieus tot rust.

Hard slagwerk, ho ... ik geef de geest,

nu is het wel genoeg geweest,

de pauken gaan nog even door,

mijn trommelvliezen, geen gehoor.

De dirigent -ik haat die vent-

is duidelijk in zijn element,

hij zweept hen op, en leidt vol vuur

-bonkende hoofdpijn, al een uur-

De akoestiek is magnifiek,

mijn holtes ongewild publiek,

na tuba, hobo, klarinet ...

genoeg gekweld, ik ga naar bed.

© Ingrid Punt juni 2014

Superheld

Superheld

Mijn vader -echt een superheld-

kon goed relativeren,

verjoeg de beren van de weg

die ons trachten te deren.

Gepest, gevallen, triest of ziek,

hij grapte kolderiek, ludiek,

kapotte knie, geen centje pijn.

het grootste leed kreeg ons niet klein.

Als hij niet floot, zong hij een lied,

dan brak de zon door ... weg verdriet,

met gekke teksten -zelf bedacht-

doorspekt met humor grootgebracht.

Gepokt, gemazeld, positief,

nam hij een tegenslag voor lief.

ging voor de uitkomst ... het geheel,

misère deed hem niet zo veel.

Mijn superheld ... hij is niet meer,

maar heb ik pijn of hartenzeer,

dan komt mijn erfenis van pas,

ik fluit en zing ... relativeer. 

© Ingrid Punt  mei 2014

Weldaad

Weldaad

Rokjes, jasjes, zij aan zij,
kruidige lavendelgeur,

't blijft een weldaad voor 't humeur,

keurig, fleurig, vlekkenvrij.

Zie ze hangen, schoon en fris,

kleur bij kleur, wat een genoegen,

je hoeft zo'n kast niet door te ploegen 

met verbeten ergernis.

Jurkjes, broeken, scherpe plooi,

koel katoen naast zachte zijde, 

hiermee kun je mij verblijde,

mijn kast is 'n klere-zooi.

© Ingrid Punt mei 2014