De eenzaamheid gluurt om de hoek
het wacht zijn tijd geduldig af,
brengt bijna dagelijks een bezoek,
zij is er nog niet op bedacht.
En dan ineens manifesteert
de stilte en die lege stoel,
de aanblik van één bord op tafel
pas dan bekruipt haar het gevoel.
Zijn bril, zijn shag, zijn hele wezen,
nog altijd op dezelfde plek ...
maar het gemis en nooit meer samen
maken haar langzaam gillend gek.
Puntje juli 2017

Prachtig!
BeantwoordenVerwijderenDank je wel Conny
VerwijderenWonderschoon gedichtje.
BeantwoordenVerwijderenDank je wel Bloem
VerwijderenRakend geschreven.
BeantwoordenVerwijderenDank je wel Hilly
VerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenYour welcome
BeantwoordenVerwijderen