Compassie

Compassie

Je zal toch maar een goudvis zijn, 

dom ... zwemmen in een kom. 

ik heb er zo'n compassie mee, 

en vraag me af waarom ... 

de vissersbond heeft ooit bedacht; 

- een vis heeft geen gevoel,- 
zie jij weleens een vis die lacht? 

hij houdt een strakke smoel,

waarmee men eigenlijk zeggen wil, 

'een vis moet niet zo zeuren.' 
dat doet hij niet, hij houdt zich stil

maar ik ... ik zie hem treuren. 

hij kijkt verveeld, maar zwemt ... 
dat scheelt, aldoor hetzelfde rondje
misschien dat ik het me verbeeld,
hij roept me ... kijk, dat mondje!

en zie hem denken keer op keer... 

"ik heb een déjà vu!"

dan zwemt hij verder zonder meer, 
't is harteloos en cru. 

het is dat hij geen handjes heeft, 

dan zou hij hulpeloos zwaaien. 

weer kijkt hij smekend... help me, 

anders ga ik naar de haaien.'

mijn meelij krijgt de overhand, 

ik pak de kom gedwee. 

en door erbarmen overmand 

kiep ik hem in de plee. 

een laatste knipoog -hij kijkt blij- 

dan druk ik op de knop. 

en met een béétje hulp van mij, 

kiest hij het ruime sop.

Copyright © Ingrid Punt Juli 2011

Humeur

Humeur

Vandaag behoorlijk sacherijnig

’t verkeerde been, je kent het wel …

zo’n slechte bui, nee écht niet geinig,

het woekert als een boos gezwel.

de kat vrat gretig aan mijn bloemen,

hij moest en zou zijn haarbal kwijt,

helse ravage … niet te noemen,

drek, kattenkots voor het ontbijt.

van zure melk tot flinke kater,

daar bovenop, de koffie op,

miste mijn portie cafeïne, dus

sleep me voort …  met houten kop.

een lekke band, te krappe schoenen,

de bus gemist dus lopen -blaar-

vandaag geen knollen voor citroenen,

echt waar, de rapen zijn goed gaar.

mijn boze buurman - een frustratie-

gezeur, gezever, zelfbeklag,

houd wijs zijn mond, geen confrontatie

ontloopt zo zijn genadeslag.

pardon, ga weg, want ik ben nukkig

en vooralsnog op oorlogspad,

ik bal mijn vuisten, ongelukkig

gooi ik met deuren, geef een kat.

O ja, de kat zit nu te spinnen,

innemend, lief en zacht behaard,

vredig op schoot ... ik kom bij zinnen

en word weer rustig, kalm, bedaard.

© Ingrid Punt september 2013

11 september

 Gewoon een dag als alle andere dagen.
 Mensen gingen naar hun werk, kinderen naar school.
 Niemand had enig benul dat haat zou regeren die dag
 en het leven daarna nooit meer hetzelfde zou zijn.

11 september

Ze is al zo laat

heeft geen tijd voor ontbijt,

alleen een slok koffie,

nog niet voorbereid.

Haar sleutels, haar tas,

een knipoog, een kus,

met haren nog warrig

springt zij in de bus

Met ogen timide

kijkt zij nog eens om,

haar hart voelt zo triest

maar geen notie waarom.

De lift naar kantoor,

dan gehaast naar haar plek,

collega’s negerend

vandaag geen gesprek.

Ze was al zo laat,

had geen tijd voor ontbijt,

nog maar een slok koffie,

was niet voorbereid

op een té vroeg afscheid,

voor niemand bestaat

er een zinnige reden voor

verwoestende haat.

© Copyright 11 september 2012

Tweesprong

Tweesprong

De makkelijkste weg... 

hij is mij niet gegeven,

want hindernissen op mijn pad, 

het hoort zo bij mijn leven. 

Ik hoor heus wel die stem die zegt; 

'rechtdoor en sla niet af.' 

maar eigenwijs zoals altijd 

delf ik mijn eigen graf. 

De makkelijkste weg... 

ik zal er niet voor kiezen, 

dan neem ik toch dat hobbelpad 

en ga misschien verliezen. 

Beklim weer hoge bergen, 

hoewel ik zeker weet... 

de lange weg die ik zal gaan 

mijn energie opvreet. 

De makkelijkste weg... 

zal dus nooit bij mij horen, 

zou ik die keus ooit maken, 

dan ben ik pas écht verloren. 

Want ondanks de ravijnen, 

hoge bergen, diepe dalen, 

neem ik steeds weer het risico 

dat ik zou kunnen falen. 

De makkelijkste weg... 

ik kijk er niet meer naar, 

want ondanks elke tegenslag 

is wat ik steeds ervaar... 

wanneer ik moe het eind bereik 

van wat ik was begonnen, 

kijk ik weer achterom en zie... 

ik heb het overwonnen.

Copyright © Ingrid Punt Juli 2011

Lastig

Lastig

Wanneer het leven lastig wordt, 

de dood begint te knagen, 

je lichaam als een strak korset 

te zwaar om mee te dragen. 

Jouw wereld alsmaar kleiner wordt ... 

het voelt als het gevang, 

je aan je stoel gekluisterd bent 

met uitzicht op ’t behang. 

De pil die men je ’s morgens gaf 

ligt ’s avonds in je hand, 

je kijkt me angstig aan en vraagt 

'waar is toch mijn verstand?' 

Wanneer het leven eenzaam wordt, 

gezichten zijn je vreemd, 

en overal waar je nu bent 

voel je jezelf ontheemd. 

Je kinderen komen elke dag 

om goed voor je te zorgen, 

maar kunnen niet voorkomen dat 

je bang bent voor de morgen. 

Een knop voor dit een knop voor dat, 

je hoeft alleen te drukken, 

maar hoe wanhopig moet je zijn 

als dit niet meer gaat lukken. 

Wanneer het leven lijden wordt 

en alles ben je kwijt, 

de mensen om je heen zijn lief 

maar hebben weinig tijd. 

Je hoeft niets meer, 

je kan niets meer, 

en alles doet je zeer. 

en jij die nooit gelovig was zegt, 

'onze lieve heer...

de weg is lang, de weg is zwaar, 

maar ach het zijn god’s wegen. 

maar als het leven lastig wordt… 

dan is de dood een zegen.'

Copyright © Ingrid Punt juni 2011

Liefdesspel

Liefdesspel

De buren zijn nog steeds verliefd, 

echt waar…ik kan het weten, 

want gisteren rond een uur of twaalf 

werd zij op bed gesmeten. 

Gehijg, gekreun wat een kabaal, 

’t geluid was niet te harden.

hij… tweeënnegentig en kaal, 

scheurde haar pon aan flarden. 

Als beesten gingen ze tekeer, 

ik kon er niet van slapen,

vanmiddag in de supermarkt 

liep ik nog steeds te gapen. 

Een buurvrouw fluisterde me toe, 

“heb je het al gehoord? 

die ouwe vent die naast jou woont 

heeft mooi z’n vrouw vermoord.” 

’t Arme mens… een hartaanval, 

mijn god wat een ravage, 

in plaats dat hij alarm slaat 

verkeerde hartmassage. 

De ambulance kwam veel te laat 

ze was al kassie wijle. 

Snap jij dat nou… die ouwe baas 

dat is toch niet te peile? 

Dat ouwetje was veel te broos, 

haar man kon haar niet helpen,

de broeders waren machteloos, 

zijn tranen niet te stelpen. 

Wat leren we van dit verhaal? 

Al zijn het creaturen, 

blijf altijd kritisch en alert. 

het blijven wel je buren. 

Sla snel alarm, bel 112 

wanneer de buren hijgen… 

de kans bestaat als jij niet belt 

ze eeuwig zullen zwijgen.

 © Copyright Ingrid Punt februari 2012

Voor vandaag

Voor vandaag…
sluit ik de luiken, voor vandaag 
geef ik niet thuis.

voor vandaag niet te bereiken,

blijf ik schuilen in mijn huis.

Even niet te hoeven praten,

ik wil even nergens heen,

even niets te hoeven horen…

even met mezelf alleen.

Oorlog, honger en ellende,

elke dag weer op tv,

probeer mezelf goed te beschermen,

maar sla het op en draag het mee.

Alle zorgen, angst en tranen

onderhuids goed opgespaard,

zoeken nu hun weg naar buiten,

mijn gemoed moet nu geklaart.

Al het leed van heel de wereld

als een stuwmeer om mij heen,

laat de doorbraak nu maar komen,

ik ben er klaar voor naar het scheen.

Want vandaag versla ik draken,

verdrijf ik spoken, ruim ik op,

weg met wanhoop en ellende

anders kost het mij m’n kop.

Morgen ben ik weer aanspreekbaar

schijnt de zon weer in mijn huis.

maar vandaag sluit ik de luiken,

voor vandaag geef ik niet thuis.

Copyright © Ingrid Punt mei 2011