Lastig
Wanneer het leven lastig wordt,
de dood begint te knagen,
je lichaam als een strak korset
te zwaar om mee te dragen.
Jouw wereld alsmaar kleiner wordt ...
het voelt als het gevang,
je aan je stoel gekluisterd bent
met uitzicht op ’t behang.
De pil die men je ’s morgens gaf
ligt ’s avonds in je hand,
je kijkt me angstig aan en vraagt
'waar is toch mijn verstand?'
Wanneer het leven eenzaam wordt,
gezichten zijn je vreemd,
en overal waar je nu bent
voel je jezelf ontheemd.
Je kinderen komen elke dag
om goed voor je te zorgen,
maar kunnen niet voorkomen dat
je bang bent voor de morgen.
Een knop voor dit een knop voor dat,
je hoeft alleen te drukken,
maar hoe wanhopig moet je zijn
als dit niet meer gaat lukken.
Wanneer het leven lijden wordt
en alles ben je kwijt,
de mensen om je heen zijn lief
maar hebben weinig tijd.
Je hoeft niets meer,
je kan niets meer,
en alles doet je zeer.
en jij die nooit gelovig was zegt,
'onze lieve heer...
de weg is lang, de weg is zwaar,
maar ach het zijn god’s wegen.
maar als het leven lastig wordt…
dan is de dood een zegen.'
Copyright © Ingrid Punt juni 2011
Je beschrijft precies hoe ik dacht dat mijn moeder zich voelde en hoe zij dacht, de maanden voor dat ze stierf. Ze werd dement en ook haar lichaam wilde niet meer. Ze is inmiddels overleden en we rouwen wel maar treuren niet. Het is goed zo ...
BeantwoordenVerwijderenWederom graag gelezen !
Dit gedicht heb ik twee jaar geleden voor mijn schoonmoeder geschreven Mieke. Ze was bang voor de dood, maar die angst woog denk ik niet op tegen het 'leven,' wat eigenlijk geen leven meer was.
BeantwoordenVerwijderenBen er stil van.
BeantwoordenVerwijderenZo triest, zo waar,erg mooi gedicht.
BeantwoordenVerwijderenZo herkenbaar.
BeantwoordenVerwijderen