Eenzaamheid

Eenzaamheid

Het stadslicht kleurt de natte stoepen

de oude man vertraagt zijn pas,

zijn weg te kort, verschraalde dromen 

sijpelen zwijgzaam uit zijn jas.

Regen spoelt al zijn idealen

door goten, putten en zo meer,

zijn lot beklonken, vele kwalen,

geen tijd meer voor geprakkiseer.

Zelfs haar gelaat verlicht de straten,

de eenzaamheid vormt geen gemis,

dit leven kan hem niet meer raken,

het raakt ... dat zij er niet meer is.

Ingrid Punt juni 2015