Pagina's

dinsdag 7 januari 2014

Oneindig


Oneindig


Was je op tijd en was het druk,
hoe is je vlucht gegaan?
waar ben je nu, heb je het leuk...
hoe is het weer daar in Milaan?

Hier is het saai, 'k voel me alleen
heb zo geen zin , ga nergens heen ...
niet dat er iets bijzonders is
alleen dat ik je vreselijk mis.

Geniet nu maar en heb het fijn
ik denk aan jou, geen centje pijn,
maar wat ik eigenlijk zeggen wou ...
dat ik oneindig van je hou.



© Ingrid Punt 2013








Inzicht



Inzicht

Jij zo donker, ik zo blond,
dus lijk ik op mijn vader,
aan hem was ik ooit meer gehecht,
al was de band niet echt zo slecht
mijn vader lag me nader.

Want jij en ik, we botsten soms
om niets bijzonders, vaak iets doms,
jij nam de dingen wel eens zwaar
ik was een moeilijk exemplaar
begrepen echt niets van elkaar.

En vader… ach … hij is niet meer,
elkaars verdriet zien deed echt zeer,
het bracht ons dichter bij elkaar,
jij werd behoorlijk grijzer,
en ik een beetje wijzer.

De tijd heeft het ons ingeprent,
want jij en ik zijn nu gewend
elkaar te respecteren,
beseffen dat we van elkaar
ook heel veel kunnen leren.

Jij zo grijs en ik zo blond,
ik lijk nog steeds op vader,
maar zie in jou een prachtig mens,
een moeder die ik ieder wens,
dat inzicht bracht ons nader.


© Ingrid Punt maart 2013



vrijdag 3 januari 2014

Slavernij


Slavernij


Als slavernij het hart verzwaard
van hem die nog in kleur geloofd ...
is 't leven niet zo veel meer waard,
gevoel van menselijkheid gedoofd.

apartheid maakt de ziende blind,
die medemens de rug toekeert,
'zijn zweep' is wat hen samenbindt
hij zwiept en klapt, door haat verteerd.

de kilte van de nacht valt zwaar, 
gebrandmerkt, ziek, geronnen bloed,
geketend lijf, gebroken snaar,
na helse pijn voelt sterven goed.

verscheurd, geprevel, stil gebed,
'God, waar valt eer te halen ... '
barbaars, beestachtig, inhumaan,
haat valt niet te vertalen.


© Ingrid Punt januari 2014


vrijdag 27 december 2013

Stil protest




Stil protest


Grote holle kinderogen
kijken ons wanhopig aan,
reddeloosheid, pijnlijk voelbaar
waarom is men niet begaan...

Ieder kind zou onbezonnen
in het leven moeten staan,
honger, oorlog, dorst, ellende
deed haar spel en lach vergaan.

Zwak geluidloos, stille aanklacht,
niemand lijkt het te verstaan,
als haar ogen smekend vragen ...
"Wat voor zin heeft mijn bestaan?"

© Ingrid Punt december 2013



dinsdag 24 december 2013

Joker




Joker

Waarmee moet ik beginnen...
het is jammer maar helaas,
je zet me weer voor joker
want jij weet waar ik op aas.

Met lede ogen aanzien 
hoe ik alles ga verliezen,
jij hebt een troef in handen,
welke dame ga je kiezen.

Wie is wie nu aan het foppen,
welke kaart is me gegeven,
nu krijg ik harde schoppen,
veel geluk met klaver zeven.

Dit spel kan ik niet winnen
en het wordt een hele toer,
harten heer kon ik gebruiken
maar weer krijg ik ruiten boer.

Kan er echt niet langer tegen
ben zó slecht in klaverjas...
heb er trouwens ook geen zin in
dus ik denk dat ik maar pas. 

© Ingrid Punt maart 2013

zaterdag 21 december 2013

Rouw


Rouw…

Je zegt, het is maar beter zo,
er was een goede reden…
genezing zat er niet meer in
hij heeft genoeg geleden.

Je zegt, bij 't leven hoort de dood,
het zou me nog meer spijten
als ik hem niet gekend had…
niemand valt iets te verwijten.

Je zegt, vrienden en kennissen,
echt… iedereen was daar,
dat maakt het afscheid zonder
meer nu nét iets minder zwaar.

Je zegt, ik heb er vrede mee,
dit mocht niet langer duren,
een mens heeft in dit leven
soms te veel pijn te verduren.

Je zegt, het gaat wel goed…
totdat verdriet je overmand.
Je zegt… wat moet ik zonder... ?
als gevoel wint van verstand.


© Ingrid Punt 11 maart 2013

woensdag 18 december 2013

Eetstoornis



Eetstoornis

Je voelt je lelijk, dik, onwaardig,
voldoet niet aan het ideaal,
jouw spiegelbeeld doet eigenaardig,
jij bent je eigen aartsrivaal.

Waarmee kan jij die leegte vullen,
gebak, patat of frikandel?
maar jouw probleem is niet zo simpel,
het woekert door … als een  gezwel.

Je schrokt, je schranst, je vreet
en bunkert,  je eigenwaarde onderuit,
maar weet dit feilloos te verbergen,
kotst telkens je frustraties uit.

Die lege maag wordt een obsessie
aan tafel loert een groot gevaar,
nog lang niet toe aan een confessie,
natuurlijk moet je eten, maar…

Steeds weer geef jij je er aan over,
en vreet en schranst dan in ’t geniep,
waarna je weer moet overgeven,
het vreet je op, je schaamt je diep.

Een weerzinwekkend, walgelijk
monster… dat is hoe jij jezelf ziet.
je bent zo mooi, gewoonweg prachtig,
het doet verdriet, je ziet het niet.

Je weet je lichaam te verhullen,
dus niemand die je tegenwerkt.
Je holle ogen smeken ‘help me’
toch blijft het lang onopgemerkt.

Zo eenzaam, triest en zo onzeker,
professionele hulp vereist…
helaas te laat, wanneer de dood
jouw weggeteerde lijf opeist.


© Ingrid Punt maart 2013