Dichterbijmij

vrijdag 15 november 2013

Buiten gebruik

De verleiding je te bellen is

soms moeilijk te weerstaan.

een korte snelle babbel,

gewoon, vertellen hoe het gaat ...

Jouw stem nog even horen,

‘k weet, dat zal echt nooit meer gaan.

wie neem ik in de maling,

daar is niemand bij gebaat.

Het wordt een anticlimax

maar toch blijf ik het proberen,

jouw nummer een herinnering

die wil ik nog niet kwijt.

Wat ik ook doe, vaak is die drang

zo moeilijk te bezweren,

jou wissen is me veel te cru,

gun me nog even tijd.

Soms geef ik er gewoon aan toe,

dan moet ik je echt bellen,

het voelt ook zó belangrijk,

blind ... loop ik weer in die fuik.

De juffrouw aan de andere kant

zal mij dan weer vertellen,

het nummer dat u heeft gebeld

is niet meer in gebruik.

Waarheid

Ik hanteer mijn eigen waarheid,

wellicht vind men die soms vaag.

de waarheid van een ander

ligt vaak loodzwaar op mijn maag.

De wil om te begrijpen

hoe de ander het bedoeld,

is heus bij mij aanwezig maar

vaak niet goed zoals het voelt.

Jouw woorden klinken krachtig

maar ze scheppen geen vertrouwen,

wanneer die muur van letters

je gevoel niet onderbouwen.

Jij hebt je eigen waarheid,

wij verschillen, dat heeft zin.

een waarheid die ons beiden

boeit ligt ergens middenin.

donderdag 14 november 2013

Vertrouwen

Vandaag zag ik een engel,

gewoon hier in de straat.

hij vroeg mij hoe het met me ging,

verrek ... dacht ik... hij praat.

Mijn antwoord hield ik vaag

want ik zat even in een dip.

de engel streek zijn vleugels

maar hij toonde ruim begrip.

Zijn blik ving nu de mijne,

hij nam me bij de hand,

ik was totaal verbijsterd,

plots leek ik met hem verwant.

Nu zag ik met zijn ogen,

hoorde duidelijk ieders wens,

begreep nu wat er mis was

met de wereld en de mens.

Men vindt zichzelf belangrijk

alles draait om macht en geld,

gaat rechtstreeks op zijn doel af

soms desnoods met grof geweld.

Vluchten doen we voor emoties

zoeken troost in consumeren.

sluiten liever onze ogen,

bang dit af te moeten leren.

We vervullen die behoefte,

omdat hebzucht graag regeert.

dat we zouden kunnen delen

hebben we al lang verleerd.

Zo beleven we ons leven,

want het voelt ook zo vertrouwt.

heerst er angst om toe te geven

waar geluk op word gebouwd.

Begrip en liefde voor een ander

is iets wat men maar liever laat.

dat gevoel maakt ons zo kwetsbaar

vluchten liever nog in haat.

Zo zag ik vandaag mijn engel

en raakte even in paniek.

zeer geschrokken van dit inzicht

want de wereld lijkt zo ziek.

Hij gaf onverwachts vertrouwen

liet me ook nog even dromen….

ooit zal alles weer veranderen,

de mensheid zal tot inkeer komen..

Egotrip

Mijn lieve sint wat een gezeur

sinds wij hebben gekozen,

stelt hij van Rutte ons teleur,

kunnen we hem nog lozen?

Zieltjes winnen voor de strijd,

maar na die tijd… vergetelheid,

toe neem die Samsom ook maar mee,

dan beiden kielhalen op zee.

Die domme lach van enge Mark,

ondanks dat we bezwijken

haalt hij ons gierend onderuit

en gaat zelfs over lijken.

Want mevrouw Jansen had een bult

en legde plots het loodje

haar dokter treft geen enkele schuld

zag haar nooit in haar blootje.

Die bult van haar was niet zo groot

maar koste een vermogen.

zij had geen geld en is nu dood,

Mark kent geen mededogen.

Samsom lacht stiekem in zijn vuist,

weet Rutte te bespelen.

wij moeten bloeden voor een puist

’t kan Diederik niets schelen.

Dus heel misschien mijn lieve sint

kunt u het tij nog keren.

want nivelleren staat gelijk

aan niets meer te verteren.

Ach, Spanje maak je borst maar nat

met twee lachende dwazen.

en vraag niet ’wie maakt ons nog wat?’

dat stel neemt je te grazen.

We zitten samen op de wip,

links, rechts, of in het midden.

de politiek één egotrip

dus laat ons samen bidden.

© Copyright Ingrid Punt november 2012

Averij

Averij

Voor even niet aanwezig,

gewoon, een beetje moe.

er is niet echt een reden,

eigenlijk doet het er niet toe.

Maar ergens diep verborgen

heb ik het wel gehad.

misschien door teveel zorgen,

die er kwamen op mijn pad.

Dan weet ik sterk te blijven

en geef ook geen gehoor.

al word ik terug gefloten,

ik ga gewoon stug door.

Ik moet en zal het klaren,

en ben niet zo’n zeur

die constant loopt te klagen,

stel niemand graag teleur.

Maar keert de rust, bemerk ik,

‘ik ben een beetje moe.’

het is heus zonder reden

en het doet er niet veel toe.

Maar ergens diep van binnen

klinkt… ‘de uitputting nabij.’

laat ik er maar naar luisteren

anders maak ik averij.

woensdag 13 november 2013

Vergissing

Reeds heel lang geleden vormden zij al een paar,

maar een trouwring kan knellen, er loerde gevaar ...

de klad zat er in ... hij kreeg het benauwd.

zijn vrouw was gelukkig en hij was getrouwd.

Zij raakte op leeftijd, hij zat daar best mee,

na zeer veel gepieker kocht hij een pc,

voor een spelletje poker, het liefst 's avonds laat

en een klein beetje surfen, ach, je weet hoe dat gaat.

Het aanbod van vrouwelijk schoon bleek zeer groot,

dik, dun, donker,blond, schaars gekleed en zelfs bloot,

de dames leken zelfs naar hem te smachten,

zij knipoogden schalks, heus, ze konden niet wachten.

Zijn vrouw zag niet wat er in hem was gevaren,

en dacht, die pc brengt hem vast tot bedaren.

een rondborstige diva met lang donker haar,
raakte vrij onverwachts een gevoelige snaar.

Gigantisch verslingerd, totaal van de kaart,

kiest hij voor rondborstig, ze blijkt hem niet waard,

zijn vrouw nam hem terug want zij kon hem niet missen,

en zei, ‘een man mag zich voor één keer vergissen.’

Daarna kwam een tweede, een derde een vierde ...

nu was ze het zat dat hij alles versierde,

hij deed nu echt álles wat god maar verbood,

toen was ze er klaar mee en schoot ze hem dood.

dinsdag 12 november 2013

Koningin Wilhelminabos

Koningin Wilhelminabos

Ik heb een boom voor je geplant

geworteld in vertrouwen,

het wordt een mooie sterke eik,

eens zal ik hem aanschouwen.

Hij geeft mijn liefde voor je weer

nu is het slechts een stek,

hier bij dit levensmonument

vind mijn verdriet een plek.

De glazen zuilen, strak en fier

herbergen vele namen,

een ieder streed zijn eigen strijd

hen eren doen we samen.

Een naam, te vaak die van een kind,

het leven bruut verstoord,

hun stem voert zachtjes op de wind

die stem wordt hier gehoord.

Hier zij aan zij leven ze voort

de boom waarborgt het leven…

hij groeit, sterft af, geeft leven door

en zal beschutting geven.

Dit bos van liefde en verdriet

heeft hen in slaap gekust ...

zacht klinkt hun stem,
‘vergeet mij niet, maar vind met mij hier rust.’

Pagina's