Dichterbijmij

zaterdag 9 november 2013

Diner voor twee

Diner voor twee

Hoe meer zij hem ziet zitten

des te meer hij haar veracht,

dat hij haar zou bedriegen

had zij nooit van hem verwacht.

Te vaak vernederd en getergd,

beschaamd was haar vertrouwen,

als men eens wist hoeveel dat vergt

van frêle, broze vrouwen.

Hij stemde lang niet meer tevree

ze gaf hem eindelijk zijn congé,

ineens vroeg hij haar en passant

voor een diner in 't restaurant.

Tijdens dit etentje voor twee,

slurpt hij gazpacho heel gedwee,

van teaser tot aan het dessert

spiegelt hij zich in het slacouvert.

Zo ijdel en zo arrogant...

schenkt hij haar wijn, gemaakt galant,

hij maakt haar gek, de valse smiecht

als hij haar wéér ontrouw op biecht.

Het hoofdgerecht wordt geserveerd,

de koude soep viel reeds verkeerd,

hij ziet wat groen, is uit zijn doen

en wil haar sussen met een zoen.

De entrecôte blijkt bloederig rauw

hij snijd en scheurt, ziet al wat grauw.

'Zal ik je helpen?' vraagt ze lief...

'nou alsjeblieft' zegt hij naïef.

De schoft - had haar te lang gepaaid-

schrikt... als zij naar het steak-mes graait.

voor hem is dit zijn laatste les,

ze rijgt zijn darmen aan het mes.

Mooi schilderij

Mooi schilderij

Jij bent mijn puberale schat

je luistert niet meteen

jouw kamer doet me denken

aan een groot werk van Jan Steen

Zelfs Rembrandt zou jaloers zijn

op zo’n uiterst scherp contrast,

dat spel van licht en donker,

alles vind jij op de tast.

‘t ‘stilleven’niet te vangen

met de kleuren van Van Gogh,

was dat zijn oor? O nee, wat goor!

Het leeft nog nét niet… och…

al val ik in herhaling

zeur en smeek ik keer op keer

jouw blik blijft onbevangen

als het meisje van Vermeer

Je lijkt me niet te horen

en soms kijk je blij verrast…

Maar nu ben ik er klaar mee,

ruim die troep op in je kast!

woensdag 6 november 2013

Georges Gilles de la Tourette (1857-1904)

Facebookdrama

Leek uit 't zelfde hout gesneden,

op Facebook voegde zij hem toe,

ach ... had ze hem toen maar gemeden
hij schold haar uit voor domme koe,

Hij was berucht ... hij was omstreden
maar ook wel lief zo af en toe,
wellicht had hij te veel geleden,
misschien was hij zelfs levensmoe.

Van beurse appels, rotte peren,
tot gekke geit en stomme slet,

ze kon zijn schimpen tolereren,

hij leed aan Gilles de la Tourette.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Syndroom_van_Gilles_de_la_Tourette

dinsdag 5 november 2013

Fatale liefde

Hij had zich aan haar opgedrongen,

zijn zwakte liet hij ongemoeid,

ondanks haar uiterst broze longen,

dat laatste had hem niet geboeid.

Beminde haar, maar met één maar,
hij hield nog meer van zijn sigaar,

bracht lief met broze, tere longen,
zonder bezwaar, in groot gevaar.

Was ze maar nooit met hem getrouwd

al moest ze fluiten, gieren, slikken,
van ademloos tot Spaans benauwd,
hij liet zijn grote liefde stikken.

donderdag 31 oktober 2013

Rebel

Soms ben ik al dat braaf zijn moe, dan wil ik rebelleren ...

ik sta vroeg op en smeer wat brood.
wek dan mijn zoon, kus echtgenoot
ga naar mijn werk
en voel me sterk ...

Maar dan ineens is het voorbij, dan schittert de rebel in mij,
ik zou hem willen smeren, niet wachten op de loterij,
nee koffie nu, compleet met koek
bij Coffee-corner
op de hoek.

Daarna de trein naar Lutjebroek, of toch het vliegtuig naar Milaan?
wat zwemmen in een oceaan,
al kost me dat direct mijn baan
het blijft me zwaar frustreren,

't is niet te declareren.

Ik zucht eens diep en loop dan door, de plicht, hij roept, ik geef gehoor,
de eerste klant, zij is voor mij - een stuk chagrijn- ze kijkt niet blij,

" wilt u een tasje en uw bon?" maar een rebel kent geen pardon,
" wilt u een mes of liever touw?"

ze schrikt en denkt, wat zegt ze nou?

Wat klonk dat cru, wat zei ik nu? rebels en bot individu!

ik veins een vriendelijke lach en wens haar nog een mooie dag...

vandaag ben ik niet zo begaan, de drang was moeilijk te weerstaan,

'k vloog in een vliegtuig naar Milaan.
'zwom net nog in een oceaan,

zat in de trein naar Lutjebroek, bij coffee-corner op de hoek
nam ik een koffie met een koek, soms ben ik al dat braaf zijn moe,

dan wil ik rebelleren ... ik sta vroeg op, en smeer wat brood.
ik wek mijn zoon, kus echtgenoot
ga naar mijn werk en voel me sterk ... maar ...

dinsdag 29 oktober 2013

Niemandsland

Foto: Vivian Maier

Niemandsland

Wanneer ik oud en eenzaam ben.

mijn spieren stram, mijn botten broos,

mijn eigen kinderen niet herken,

moe, grijs, gerimpeld, hulpeloos ...

mijn veters niet meer strikken kan,

weer terug ga naar mijn kindertijd,

ben jij dan nog die éne man

die van me houdt en met me lijdt ...

onder dat juk van ouderdom,

wanneer ik niemand meer begrijp

weet niet waarvoor, weet niet waarom

soms duidelijk voel, de tijd is rijp ...

Leek alles vroeger kinderspel
ik ben niet meer van de partij,
het leven gaat me nu te snel,
de wereld gaat aan mij voorbij ...

ben jij er dan, blijf jij mijn man,

wijst me de weg, nog steeds een span,

bied jij me troost, pak jij mijn hand

als ik in niemandsland beland ...

maandag 28 oktober 2013

Kant

Kant

Wat was ze blij toen hij haar vroeg

-leerde hem kennen in een kroeg-

haar meisjesdroom "een witte bruid

met lange sleep" komt eindelijk uit.

Als dochter van mevrouw van Eert

-die haar het klossen heeft geleerd-

maakt ze een jurk van eigen hand,

geheel van kant, de nieuwste trant.

Kantklossen zit haar in het bloed,

alleen haar meetlint werkt niet goed,

al is haar kloswerk een begrip,

bij ’t altaar staat ze in haar slip.

Haar tante fluistert in haar oor…

-zelf heeft ze het nog niet zo door-

ze schreeuwt nu moord, ze gilt nu brand,

staat in haar nakie aan de kant.

‘Nu weet ik dus wat er aan schort,

mijn kanten trouwjurk is te kort!'

haar bruidegom -niet erg galant -

verlaat gehaast het kerkelijk pand.

Vertrekt zelfs naar het buitenland,

hij laat haar zitten, in haar kant,

een mooi jong ding werd naar verluid

zijn nieuwe kant en klare bruid.

Verstoten bruid was radeloos

-dat hij zomaar een ander koos-

ze kloste en ze kloste door,

totdat ze haar verstand verloor.

Nu was zij zelf dus zwaar de klos

en gooide alle klossen los,

ze had zich niet meer in de hand,

dus maakte zij zichzelf van kant.

Pagina's