Sprookje
Ergens in een heel ver land
was iets opmerkelijks aan de hand,
er was geen krant en geen tv,
de mensen leefden pais en vree.
De koning leed een duur bestaan
waar hij gewoon zijn gang kon gaan,
er was geen wrevel en geen haat,
want 't volk wist van de prins geen kwaad.
Na zijn ontbijt -thee en beschuit,
de koning liet zijn hondjes uit-
vond hij 't geluk ... het is me wat ...
zomaar ... onder een eikenblad.
Zijn vrouw -een nuffige prinses-
propte de vondst snel in een fles,
kraaide, haar mond nog vol bonbons,
"Geluk is nu alleen van ons!"
Het volk werd triest, kommer en kwel,
zonder geluk vaart niemand wel,
het lachen was het plebs vergaan,
leefden een somber zwaar bestaan.
De koning had geen flauw idee ...
vrouwlief zat er totaal niet mee,
't geluk stond duurzaam aan hun kant,
het kwam niet uit -er was geen krant.
Zijn oma zat met kromme tenen,
als zij 't gepeupel hoorde wenen
gaf ze gehoor, hoefde geen tolk,
zij stond veel dichter bij het volk.
Op zekere dag, vrij ongewoon ...
streek zij heel zacht over zijn kroon
"mijn jongen, heus ... ik kan niet velen,
dat jij 't geluk zelfs niet kunt delen."
Brak snel de fles en riep "bevrijd!
een koning die zijn volk misleidt
is absoluut niet toegewijd."
Prinses en koning bleven nukkig
't volk leefde lang en zéér gelukkig.
Puntje oktober 2014
