Hartstocht

Hartstocht

Jouw woorden doen teder

mijn zinnen verdwalen,

hartstochtelijk druk je

een kus in mijn hals.

Jouw vingers verkennen

de heuvels, de dalen,

weet ze te vertalen

tot in de details.

Jouw kus doet vervoeren

als nimmer tevoren

en dreigt te ontsporen

verloren in lust.

Jouw lippen beroeren

zwoel, zachtjes m’n oren,

waanzinnig verlangen

wanneer je ze kust.

Je zucht voor je fluistert

"de lamp nog vervangen

en morgen behangen…

dus nu even rust."

© Ingrid Punt april 2013

Dodensprong

Dodensprong

Haar bucket-list niet al te lang

maar één ding was haar streven,

een parachutesprong zonder chute

aan 't einde van haar leven.

Bejaarden of verzorgingshuis

dat zou haar niet gebeuren,

ze zag zichzelf niet zitten

tussen al die ouwe zeuren.

Incontinent, seniel en staar ...

je waardigheid verliezen,

de wind nog éénmaal door haar haar

daar wilde ze voor kiezen.

Ze weet het nog, op 't hoogtepunt

moet je een feest verlaten,

als je het heel slim aanpakt 

heeft geen mens het in de gaten.

Nog een saluut naar de piloot

dan parachute een schop,

het vliegtuig hangt iets uit het 

lood, vandaag is zij de Bob.

De wereld en haar leven 

schieten aan haar blik voorbij,

geen luier of gekwakkel maar 
een landing in de wei.

De inslag gaf een flinke dreun

niets ... geen gejammer of gekreun,

doordat haar list een uitweg bood

vond zij een snelle  dood. 

© Ingrid Punt januari 2014

Overbodig

Overbodig

Alleen en wat verloren

sta je eenzaam langs de kant,

een ieder gaat eraan voorbij

geen mens pakt nog jouw hand.

je denkt weer terug aan vroeger

toen je jong was en geliefd,

vaak had een man je nodig,

oh ... wat was je snel verliefd.

dat waren mooie dagen

telkens wist je te bekoren,

nu rijdt men héél snel langs je heen,

de wind suist om je oren.

geen mens die jou hier nog ziet 

staan ... te oud en overbodig

hoe vaak jij hen geholpen hebt,

men heeft jou niet meer nodig.

je weet het einde is nabij,

eens zullen ze je lozen,

het leven van een praatpaal

gaat nu niet meer over rozen.

© Ingrid Punt april 2013

Verraad

Verraad

Jouw kinderen zie ik dagelijks lopen

helaas… jij bent er niet meer bij,

het lijkt of ze het zullen redden,

‘t gaat best wel goed… met allebei.

Maar toch blijft er iets aan me knagen,

als ik die twee zie, zie ik jouw

zorgzame blik en wil ik vragen…

“mis je hen niet, nog geen berouw?”

Altijd konden ze op je bouwen,

nu lijkt het of ze niet bestaan…

zo op het oog totaal vergeten,

ben je niet meer met hen begaan.

Misschien kom jij nog eens tot inkeer,

zal je ooit vragen hoe het gaat

wil je weer deel zijn van hun leven

maar dan is het wellicht te laat.

Jouw kinderen zie ik dagelijks lopen,

jij schittert door afwezigheid,

niets kunnen ze nog met jou delen

die trotse pa…  verleden tijd.

© Ingrid Punt april 2013

Tosti-fabriek

Tosti-fabriek 

Els is verdrietig,

want heimwee maakt ziek,

zij is een project van

de tosti-fabriek.

Geloei en gejammer om 't 

gemis van haar kind… maar

niemand die vraagt wat

of zij er van vindt.

Haar kalf is nu elders,

ze moesten zich schamen,

men heeft ze gescheiden na

vijf maanden samen.

Men vindt haar maar lastig

gejammer, gedoe…

omwonenden worden 

echt gek van die koe.

Verlaten en zielig,

alleen in de wei,

oh horror, straks komt

er een varkentje bij.

Dus heel binnenkort

is de tosti compleet

en alles weer rustig

toch vindt Els het wreed.

Els is verdrietig,

want heimwee maakt ziek,

zij is een project van

de tosti-fabriek.

© Ingrid Punt april 2013

Sippe-koe-loeit-buurt-wakker

Herinneringen

Herinneringen

Teveel verhalen ongeschreven,

gebeurtenissen ongekend,

men kan ze nimmer herbeleven,

en menig held blijft onbekend.

De tijd ontneemt ons het vermogen,

al liggen zij diep in ons hart,

met onze dood zijn ze vervlogen,

herinneringen … wit of zwart.

Op schrift is alles opgetekend,

blijft een gebeurtenis een feit,

zo leeft men voort, voor altijd zichtbaar,

gered van de vergetelheid.

Dus schrijf het op, al lijkt het simpel,

je eerste lief, je eerste zoen,

je eerste kind, je eerste rimpel,

je kunt het nooit meer overdoen.

© Ingrid Punt april 2013

Familiedrama

Familiedrama

Oma kneed het koekjesdeeg

en opa bakt ze bruin,

terwijl mijn lieve broer en ik

zoet spelen in de tuin.

Broerlief speelt met een bootje

fijn ... hij is de kapitein,

maar achter dit tafereeltje

schuilt een berg van vuig venijn.

Waarom mag hij de boot

en ik die saaie, stomme  pop?

haar kleren zijn te groot

en dan die domme poppenkop.

Daarnet draaide hij voor de

grap haar benen uit de kom,

verknipte al haar krullen, 
keek toen niet meer naar haar om.

Nu lacht hij nog - dat stomme joch -

wil nooit zijn speelgoed delen ...

maar molt altijd mijn poppen

nét als ik er mee wil spelen.

Broerlief speelt met het bootje

dat nu plotseling slagzij maakt

dan legt de boot het loodje

zo… ik heb mijn pop gewraakt.

Oma kneed het koekjesdeeg

en opa bakt ze bruin ...

terwijl een drama zich voltrok

daar midden in hun tuin.

© Ingrid Punt april 2013