Onnozel

Onnozel

Vroeger was het leven simpel

ik was jong en vrij naïef

iedereen leek vredelievend

mijn gedachten primitief.

Vroeger was ik goedgelovig

en geheel niet defensief

iedereen was te vertrouwen

mijn gevoel niet objectief.

Vroeger kon ik niemand haten

daarvoor had ik geen motief

had geen notie van het kwade

bekeek de mensheid positief.

Vroeger was ik vrij onnozel

en ik voel me zeer vereerd

om u eerlijk te bekennen

ik heb nog steeds niets bijgeleerd.

© Copyright Ingrid Punt 2013

Steun

Steun

Ik ben jouw mosterd na de maaltijd

jouw snelle vis achter het net

ik ben het glas dat half leeg is

geen einde aan een lang gebed

ik ben de nagel aan jouw doodkist

verbijstering in jouw verstand

het onkruid tussen al je bloemen

een groot gat gapend in jouw hand.

ik ben de aap die uit jouw mouw komt

de vele noten op jouw zang

te vaak de argus in jouw ogen

het avondrood bij zonsopgang.

ik ben jouw achterhaalde waarheid

jouw addertje onder het gras

verdwaalde speld in elke hooiberg

de spliterwt onder jouw matras.

maar ook het doekje voor het bloeden

jouw pakje boter bij de vis

ik blijf jouw hoop in bange dagen

het goede antwoord in jouw quiz.

de kers met slagroom op jouw taartje

een reddingssloep op open zee

ik ben het glas dat half vol is

maar ook jouw koekje bij de thee.

ik ben jouw warme wollen wanten

de gloeilamp in jouw schemerlamp

'k wil zijn jouw airbag en jouw harnas

jouw redding bij een grote ramp.

' t ontbrekend stukje van jouw puzzel

een sterke steunzool in jouw schoen

de laatste dans, het laatste rondje

je zult het met mij moeten doen.

© Ingrid Punt april 2013

Lente

Lente

De buurvrouw scheert haar benen

op een bankje op ’t balkon,

ze scheert zich met een knipmes,

hard staal glinstert in de zon.

het is een erfstuk van haar oom

daar had ze niet veel mee,

maar ‘t mes is uiterst scherp

dus leek het haar een goed idee.

’t is wel antiek, maar authentiek

dus wegdoen is zo'n zonde…

het lag al jaren in de kast

‘t krijgt nu zijn tweede ronde.

het vindt zijn weg behendig

langs haar strakke, gladde huid

totdat het plotseling weg ketst

als het op een puistje stuit.

de buurvrouw schoor haar benen

een bloedbad niet te overzien …

ik trek snel de gordijnen dicht

en houd het voor gezien.

© Ingrid Punt April 2013

Frank

Frank 

 Zo’n tweeëntwintig jaar geleden 

dat ik jou in m’n armen kreeg. 

Daarvoor was ik echt dik tevreden 

mijn leven was totaal niet leeg. 

 Een leuke baan, fijne vriendinnen

 lol en gezelligheid genoeg 

een lieve man om te beminnen 

soms met wat vrienden naar de kroeg. 

 Ik dacht niet aan de dag van morgen 

en kinderen… echt niets voor mij 

had veel plezier, totaal geen zorgen 

was met mijn leventje best blij. 

 Maar toch begon er iets te knagen 

een vreemd besef van ongemak 

een vaag gevoel van onbehagen 

alsof iets cruciaals ontbrak. 

 En daar was jij, mijn mooie zoon 

ik had echt nooit kunnen bedenken 

dat jouw geboorte zo’n geluk en

zoveel blijdschap zou gaan schenken. 

 © Ingrid Punt 6 april 2013

Zelfbehoud

Zelfbehoud

Jij stelt beleefde vragen

ook al wil je het niet weten,

ik lees het in jouw ogen,

't is de manier waar op je kijkt.

het begint plots weer te dagen

bijna was ik het vergeten…

het laat je onbewogen,

dus het is niet wat het lijkt.

dan vraag je hoe het met me gaat,

wat wil je van me horen?

een leugen… of de waarheid

die je eigenlijk niets doet.

Ik breng je in verlegenheid

met... “ik voel me zo verloren,”

dus lieg ik trots, uit zelfbehoud

“het gaat ontzettend goed.”

© Ingrid Punt april 2013

Zoon

Zoon

Onrustig lijf…

      deinend op eb en vloed.

afzien,vertrouwend op instinct,

natuurgeweld raast door mijn bloed 
dat zingt......... overweldigende oerkracht,
een wonder, mijn zoon, oorverdovende stilte klinkt,
dan ... onverwacht, hij huilt, zacht ... bijzonder,

euforisch, grootse, onvoorwaardelijke liefde,

een blik van herkenning, een eeuwigheid

gevoel dat onbaatzuchtig kliefde

   de woorden in mijn hart…

“moeder...voor nu 

en altijd.”

© Ingrid Punt april 2013

Rendez vous

Rendez vous

De buurvrouw lapt de ramen

zoals ze vaker doet,

gedreven, kunstig, vlijtig…

zo’n zakdoek lapt best goed.

Bijzonder is haar duster

zo op dit vroege uur,

maar zijn dit wel haar ramen

en is dit wel haar muur?

’t Verhaal doet snel de ronde,

een rendez vous met Wim,

zijn vrouw –Ans- gaat op dinsdag

trouw naar bejaarden-gym.

Dus net als elke dinsdag

ging buurvrouw vroeg op pad,

in nachthemd en in duster

ze moest zelfs nog in bad.

Het was best even schrikken…

Ans, plotseling voor de deur,

de juffrouw van bejaarden-gym

had een "gespierde scheur?"

Buuf moest snel iets verzinnen,

klom razendsnel uit ’t raam.

een zakdoek bracht dé uitkomst.

haar trof geen enkele blaam.

De buurvrouw lapt de ramen...

ook die van Ans en Wim,

en Ans? die is er blij mee

 vindt het een hele klim.

© Ingrid Punt april 2013