Wilde haren

Wilde haren

Zijn wilde haren is hij kwijt,

maar soms ook even niet,

dan steken ze de kop weer op,

dit tot zijn vrouw ’s verdriet.

Dan gooit hij alle remmen los

en klimt hij op zijn stalen ros,

ook zwaait hij naar zijn eigen soort

omdat hij daarmee punten scoort.

Testosteron viert dan hoogtij,

veel leven in de brouwerij

hij gokt en drinkt –veelwijverij-

en voelt zich even geen zacht ei.

In het gareel? hij draait en zwenkt,

geen wilde haar die daar aan denkt.

een stoere motor, weet je wel

die haren willen … vrijgezel.

De branie kijkt weer om de hoek

volwassenheid al weken zoek.

totdat de griep hem plotseling velt,

dan is hij weer pantoffelheld.

Zijn vrouw vraagt ‘schat, een kopje thee?’

hij niest en hoest, maar knikt gedwee.

dan streelt ze door zijn  ‘wilde’ haar

hij zucht tevree, het is weer klaar.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013

Over datum

~~~~ 

‘Dat slechte zicht op oudere leeftijd, daar is volgens mij goed over nagedacht door moeder natuur.
Je moet nu eenmaal niet alles willen zien… vooral niet als je ouder wordt.’

~~~~~~~~

‘Zoals mijn oude buurvrouw al zei, ik word dik van een glas water…
ze vergat er voor het gemak bij te vermelden dat ze daar haar slagroompunt mee wegspoelde  .

~~~~~~~~

‘Nou… overdrijven is ook een vak. Het hangt een beetje van mijn bui én de spiegel af. In sommige paskamers b.v. is het echt drama… mag ik dan een teiltje? ’

~~~~

Belangrijke mededeling ...  het nu volgende gedicht is uiteraard puur fictief. ;-)

Over datum

Wanneer ik voor de spiegel sta

moet ik toch echt bekennen…

‘het aanzien van die oude kop

is best wel even wennen.’

De eerste blik is nog te doen

dan denk ik, ‘leuk portret,’

daarna schrik ik me wezenloos

als ik mijn bril op zet.

Een rimpel hier een krater daar

die slappe nek, dat grijze haar,

wanneer ik echt heel  kritisch kijk

ben ik een overjarig lijk.

Mijn knieën kraken -het is wrang-
als ik teveel van ze verlang
mijn blaas niet goed meer in bedwang,
ik word gewoon een oude tang.

Plamuur en plak de groeven dicht,

ga in gevecht met mijn gewicht

maar heb totaal geen overwicht

wanneer ik voor iets lekkers zwicht.

‘Alweer een kilo,  #%&@*#!’ … vloek

en hijs me in correctiebroek.

vervelend strak, maar hij verhult,

nu lijk ik één egale bult.

Het is een hopeloze strijd,

ik geef het op, verloren tijd.
betreur, als ik mijn lijf weer keur…

mijn borsten ook al in mineur.

De zwaartekracht werkt ook niet mee

ik moet het nu bekopen…

‘k ga voor de tijd die mij nog rest

maar op mijn handen lopen.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013

Rode cabrio

Rode cabrio

Ik heb een leuke buurman,

het is een mooi cadeau

wanneer ik hem zie rijden

in zijn rode cabrio.

Soms racet hij door de straten,
haren dansen op de wind,

dan zwaait hij even nonchalant 

en kijkt blij als een kind.

Het is een snelheidsduivel,  

‘t geeft eigenlijk geen pas…

want bij elke hoge drempel

geeft hij juist een beetje gas.

En nadert hij een zebrapad

dan maakt hij extra vaart,

laat mens en dier ver achter zich,

volledig van de kaart.

Hij is een wegdekmaniak

dus redt het vege lijf,

ik kan het hem vergeven

want mijn buurman is pas vijf.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013

Buiten gebruik

Buiten gebruik

De verleiding  je te bellen is

soms moeilijk te weerstaan.

een korte snelle babbel,

gewoon, vertellen hoe het gaat ...

Jouw stem nog even horen,

‘k weet, dat zal echt nooit meer gaan.

wie neem ik in de maling,

daar is niemand bij gebaat.

Het wordt een anticlimax

maar toch blijf ik het proberen,

jouw nummer een herinnering

die wil ik nog niet kwijt.

Wat ik ook doe, vaak is die drang

zo moeilijk te bezweren,

jou wissen is me veel te cru,

gun me nog even tijd.

Soms geef ik er gewoon aan toe,

dan moet ik je echt bellen,

het voelt ook zó belangrijk,

blind ... loop ik weer in die fuik.

De juffrouw aan de andere kant

zal mij dan weer vertellen,

het nummer dat u heeft gebeld

is niet meer in gebruik.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013

Waarheid

Waarheid

Ik hanteer mijn eigen waarheid,

wellicht vind men die soms vaag.

de waarheid van een ander

ligt vaak loodzwaar op mijn maag.

De wil om te begrijpen

hoe de ander het bedoeld,

is heus bij mij aanwezig maar

vaak niet goed zoals het voelt.

Jouw woorden klinken krachtig

maar ze scheppen geen vertrouwen,

wanneer die muur van letters

je gevoel niet onderbouwen.

Jij hebt je eigen waarheid,

wij verschillen, dat heeft zin.

een waarheid die ons beiden

boeit ligt ergens middenin.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013

Vertrouwen

Vertrouwen

Vandaag zag ik een engel,

gewoon hier in de straat.

hij vroeg mij hoe het met me ging,

verrek ... dacht ik... hij praat.

Mijn antwoord hield ik vaag

want ik zat even in een dip.

de engel streek zijn vleugels

maar hij toonde ruim begrip.

Zijn blik ving nu de mijne,

hij nam me bij de hand,

ik was totaal verbijsterd,

plots leek ik met hem verwant.

Nu zag ik met zijn ogen,

hoorde duidelijk ieders wens,

begreep nu wat er mis was

met de wereld en de mens.

Men vindt zichzelf belangrijk

alles draait om macht en geld,

gaat rechtstreeks op zijn doel af

soms desnoods met grof geweld.

Vluchten doen we voor emoties

zoeken troost in consumeren.

sluiten liever onze ogen,

bang dit af te moeten leren.

We vervullen die behoefte,

omdat hebzucht graag regeert.

dat we zouden kunnen delen

hebben we al lang verleerd.

Zo beleven we ons leven,

want het voelt ook zo vertrouwt.

heerst er angst om toe te geven

waar geluk op word gebouwd.

Begrip en liefde voor een ander

is iets wat men maar liever laat.

dat gevoel maakt ons zo kwetsbaar

vluchten liever nog in haat.

Zo zag ik vandaag mijn engel

en raakte even in paniek.

zeer geschrokken van dit inzicht

want de wereld lijkt zo ziek.

Hij gaf onverwachts vertrouwen

liet me ook nog even dromen….

ooit zal alles weer veranderen,

de mensheid zal tot inkeer komen..

© Copyright Ingrid Punt 2012

Egotrip

Egotrip

Mijn lieve sint wat een gezeur

sinds wij hebben gekozen,

stelt hij van Rutte ons teleur,

kunnen we hem nog lozen?

Zieltjes winnen voor de strijd,

maar na die tijd… vergetelheid,

toe neem die Samsom ook maar mee,

dan beiden kielhalen op zee.

Die domme lach van enge Mark,

ondanks dat we bezwijken

haalt hij ons gierend onderuit

en gaat zelfs over lijken.

Want mevrouw Jansen had een bult

en legde plots het loodje

haar dokter treft geen enkele schuld

zag haar nooit in haar blootje.

Die bult van haar was niet zo groot

maar koste een vermogen.

zij had geen geld en is nu dood,

Mark kent geen mededogen.

Samsom lacht stiekem in zijn vuist,

weet Rutte te bespelen.

wij moeten bloeden voor een puist

’t kan Diederik niets schelen.

Dus heel misschien mijn lieve sint

kunt u het tij nog keren.

want nivelleren staat gelijk

aan niets meer te verteren.

Ach, Spanje maak je borst maar nat

met twee lachende dwazen.

en vraag niet ’wie maakt ons nog wat?’

dat stel neemt je te grazen.

We zitten samen op de wip,

links, rechts, of in het midden.

de politiek één egotrip

dus laat ons samen bidden.

© Copyright Ingrid Punt november 2012