Dichterbijmij

donderdag 14 november 2013

Averij

Averij

Voor even niet aanwezig,

gewoon, een beetje moe.

er is niet echt een reden,

eigenlijk doet het er niet toe.

Maar ergens diep verborgen

heb ik het wel gehad.

misschien door teveel zorgen,

die er kwamen op mijn pad.

Dan weet ik sterk te blijven

en geef ook geen gehoor.

al word ik terug gefloten,

ik ga gewoon stug door.

Ik moet en zal het klaren,

en ben niet zo’n zeur

die constant loopt te klagen,

stel niemand graag teleur.

Maar keert de rust, bemerk ik,

‘ik ben een beetje moe.’

het is heus zonder reden

en het doet er niet veel toe.

Maar ergens diep van binnen

klinkt… ‘de uitputting nabij.’

laat ik er maar naar luisteren

anders maak ik averij.

woensdag 13 november 2013

Vergissing

Reeds heel lang geleden vormden zij al een paar,

maar een trouwring kan knellen, er loerde gevaar ...

de klad zat er in ... hij kreeg het benauwd.

zijn vrouw was gelukkig en hij was getrouwd.

Zij raakte op leeftijd, hij zat daar best mee,

na zeer veel gepieker kocht hij een pc,

voor een spelletje poker, het liefst 's avonds laat

en een klein beetje surfen, ach, je weet hoe dat gaat.

Het aanbod van vrouwelijk schoon bleek zeer groot,

dik, dun, donker,blond, schaars gekleed en zelfs bloot,

de dames leken zelfs naar hem te smachten,

zij knipoogden schalks, heus, ze konden niet wachten.

Zijn vrouw zag niet wat er in hem was gevaren,

en dacht, die pc brengt hem vast tot bedaren.

een rondborstige diva met lang donker haar,
raakte vrij onverwachts een gevoelige snaar.

Gigantisch verslingerd, totaal van de kaart,

kiest hij voor rondborstig, ze blijkt hem niet waard,

zijn vrouw nam hem terug want zij kon hem niet missen,

en zei, ‘een man mag zich voor één keer vergissen.’

Daarna kwam een tweede, een derde een vierde ...

nu was ze het zat dat hij alles versierde,

hij deed nu echt álles wat god maar verbood,

toen was ze er klaar mee en schoot ze hem dood.

dinsdag 12 november 2013

Koningin Wilhelminabos

Koningin Wilhelminabos

Ik heb een boom voor je geplant

geworteld in vertrouwen,

het wordt een mooie sterke eik,

eens zal ik hem aanschouwen.

Hij geeft mijn liefde voor je weer

nu is het slechts een stek,

hier bij dit levensmonument

vind mijn verdriet een plek.

De glazen zuilen, strak en fier

herbergen vele namen,

een ieder streed zijn eigen strijd

hen eren doen we samen.

Een naam, te vaak die van een kind,

het leven bruut verstoord,

hun stem voert zachtjes op de wind

die stem wordt hier gehoord.

Hier zij aan zij leven ze voort

de boom waarborgt het leven…

hij groeit, sterft af, geeft leven door

en zal beschutting geven.

Dit bos van liefde en verdriet

heeft hen in slaap gekust ...

zacht klinkt hun stem,
‘vergeet mij niet, maar vind met mij hier rust.’

© Copyright Ingrid Punt november 2012

Ziek, zwak, misselijk

Ziek, zwak, misselijk

Mia was verbijsterd,

zij werd zo vaak geteisterd,

door uitslag, bulten, zweren,

die haar kwamen bezeren.

Haar vrienden waren zeer begaan

en droegen fruit en bloemen aan.

Het zal je maar gebeuren, ze bleven

na een tijdje weg, dat is toch te betreuren.

Ze had er zelf niet om gevraagd,

wanneer een ziekte je belaagd

ben je niet te benijden, vooral als niemand

je geloofd wanneer je zo moet lijden.

Haar dokter, hij beweerde,

dat zij echt niets mankeerde.
‘Het zit tussen je oren’ ze was de

wanhoop nu nabij en voelde zich verloren.

Zij nam er geen genoegen mee,

symptomen waren op tv,

een pijntje hier, een bultje daar,

dat dikke oog, dat doffe haar.

Haar huisarts had zich vast vergist,

ze wilde naar een specialist.

want deze dokter onbenul

noemde haar ziekte ‘flauwekul’

De specialist bleek zeer bekwaam,

haar kwaal kreeg eindelijk een naam.

de uitslag was haar niet ontgaan,

dus zat ze daar, heel zelfvoldaan.

‘Gelukkig’… zei ze opgelucht,

‘het is gewoon een wonder...

nu nemen ze me serieus,
mijn ziekte die bestaat dus heus,

ik ben een hypochonder.’

© Copyright Ingrid Punt November 2012

maandag 11 november 2013

Plagiaat

Zij is zo zuiver op de graat

geroemd om haar gedichten.

een mooie volzin die volstaat,

zou zij voor minder zwichten?

Zo wonderschoon als zij verwoordt,

-haar zinnen doen beminnen-

weet met haar diepgang en haar stijl

gevoelens te ontginnen.

Haar woorden raken diep in 't hart

steeds weet zij weer te raken.

zo geeft ze hoop aan haar publiek,

men ziet haar als een baken.

Zij is zo zuiver op de graat,

elk mens zal dat beamen.

met haar poëzie zou zij ons

vertrouwen nooit beschamen.

Gekozen strofen zeer intens,

ze kruipen in je bloed, maar

overschrijden nooit de grens

daarvoor zijn ze te zoet.

Zij was zo zuiver op de graat

wist dichtend troost te schenken,

maar pleegde stiekem plagiaat

zondag 10 november 2013

Salmonella

Salmonella

Vannacht dacht ik heel even...

Ing... je bent er nu geweest,

je had een aardig leven

maar je bent nu uitgefeest.

De golven pijn en ongemak

ze trokken door mijn lijf.

mijn maag van streek, mijn hart op hol,

de handen koud en stijf.

Mijn darmen raakten in de knoop,

het was niet meer te harden,

ik kromp ineen, want dat venijn

trok heel mijn lijf aan flarden.

Bloed stolde in mijn aderen,

angst greep me naar de keel,

met druppels op mijn voorhoofd

werd 't me allemaal te veel.

En ja hoor, heus... daar stond hij dan

die engerd met zijn zeis,

dat broodje zalm van gisteren

was vast niet erg wijs.

Onvoltooid

Het is er nooit echt van gekomen,

het heeft niet waarlijk mogen zijn,

ooit, heeft ze er van kunnen dromen,

altijd en eeuwig braak terrein.

Eens was hij baas van haar gedachten,

voortvluchtig heerser van haar hart,

veel meer viel er niet te verwachten

vanaf' 't begin ... een valse start.

Al zou ze het graag anders willen,

uit haar gedachten raakt hij nooit,

ondanks immens grote verschillen,

voelt deze liefde niet voltooid.

Hoe nu hun levens ook verlopen,

-voorheen was één, zo met zijn twee-

hoopt ze voor hem het allerbeste
en heeft ze er thans vrede mee.

Pagina's