Laatkomer
De dood, hij heeft me zeer misleid,
weer was ik niet waar ik moest zijn,
schitterde door afwezigheid
en miste zo de laatste trein.
Soms laat een mens te snel dit leven,
wiens schuld ... als je het afscheid mist,
hoe kun je het jezelf vergeven,
als je de juiste tijd niet wist.
De dood, hij mag graag met ons spelen
en telkens trap je in zijn val,
verwarring doet zijn echo strelen,
de mens ... een weerloos, triest geval.
Die laatste keer - al valt dan zeker
het weerzien onmiskenbaar zwaar -
ben ik op tijd, (wellicht iets bleker)
uiteindelijk treffen wij elkaar.
Puntje april 2016
Geen opmerkingen:
Een reactie posten