Pagina's

donderdag 27 februari 2014

Onze Jeugd


Onze Jeugd


Ik denk aan onze jeugd terug,
zo speels, zo groen en onbezonnen,
het leven nog maar net begonnen
té snel voorbij, wat ging het vlug.

Die kleuterjaren, één groot feest,
een wereld lag nog voor ons open
geluk bestond uit ijsjes kopen
de toekomst werd niet echt gevreesd.

Leeghwaterschool een vaststaand feit ...
tezamen met je klasgenoten
werdt je met kennis overgoten,
saamhorigheid en duidelijkheid.

Met strenge hand -zo ging dat toen,
-de leerstof werd er in gestampt-
al is het meeste nu verdampt
en zijn we toe aan ons pensioen,

wil ik ze graag nog een keer zien,
want jaren gaan nu wel hard tellen,
kunnen elkaar toch eens vertellen
hoe het ons is vergaan sindsdien ...

© Ingrid Punt februari 2014










dinsdag 25 februari 2014

Leven



Leven

Wanneer je weet het duurt maar even,
de dood bespiedt ons elk moment,
er valt echt niets meer te beleven,
paniek ...  er blijkt een mankement.

Begin van ’t einde lijkt gekomen,
krampachtig grijp je elke halm,
wellicht kun je het nog voorkomen,
hou vast dat leven, blijf nu kalm.

Alleen een wonder kan je redden,
die scherpe zeis priemt in je rug,
durft bijna alles te verwedden …
er is beslist  geen weg terug.

Maar dan gebeurt er plots een wonder
-de dood gunt jou nog even tijd-
wat is jouw tijd hier dan bijzonder,
wanneer je aan het leven lijdt.


© Ingrid Punt juli 2013



Nachtelijk avontuur



Nachtelijk avontuur

Het is al laat en ik kan niet slapen,
draai me nog maar een keer op mijn linkerzij.
Verkeerde keus zo zal spoedig blijken, mijn 
lief’s gesnurk komt nu wel heel erg dichtbij.

Wanhopig besluit ik wat schapen te tellen,
één, twee, drie, drup -  ergens hoor ik een kraan -
morgen de loodgieter maar weer eens bellen,
-heb ik het gas nu wel uitgedaan?-

Gerommel, gedender, een naderende trein,
voorin een coupé leest Fien een goed boek.
Waar gaat ze heen, misschien wel Berlijn
naast haar zit haar vriend, Joost uit Bennebroek.

Joost kijkt naar buiten, zit zich te vervelen,
hij neemt nog maar eens een slokje fris.
Hou nu toch op, wie kan het iets schelen,
dus laat ik de trein weer voor wat hij is.

Twee uur al, nog kan ik de slaap niet vatten,
behalve dan mijn linkerarm ...
buiten lawaai van twee krolse katten,
het dekbed wordt me nu ook veel te warm.

Een vroege vogel zingt luid zijn lied,
dat uitgeslapen stuk verdriet,
getelde schapen worden biggen,
ga ik er uit of blijf ik toch liggen?

Mijn lief’s gesnurk gaat me irriteren
-familiedrama, een man vermoord-
morgen gewoon weer vroeg uit de veren,
gooi snel mijn agressie weer overboord.

De kerkklok slaat, het is al drie uur,
draai van mijn rug naar rechterzij,
lig wat te staren naar de muur en naar 
een verschrikkelijk stom schilderij.

Een vliegtuig vliegt over, vakantiegeluid,
pak mijn koffertje in en mijn koffertje uit,
die zwarte slippers mag ik niet vergeten, Joost boos 
-Fien wil even niets meer van hem weten.-

Terwijl dat gesnurk nu een boom heeft geveld,
blijf ik me vergapen aan een kudde schapen,
bij duizend toch eindelijk uitgeteld … maar helaas, 
tot op heden kan ik nog niet slapen.
  
Fien is inmiddels bij hoofdstuk zeven ...
weg met dat kussen, krijg pijn in mijn nek,
mijn rode bikini, waar is die gebleven,
denk dat ik maar eens aan de noodrem trek.

Gezoem van een mug, draai snel terug op mijn rug,
natuurlijk, dat kreng heeft me toch al gestoken.
Mijn oogleden zwaar en de slaap komt nu vlug,
de wekker loopt af en ik voel me gebroken.


© Ingrid Punt juli 2013

maandag 24 februari 2014

Grijs




Grijs


Nee, ik ga mijn haar niet verven
met de kleuren van de jeugd,
laat mijn leeftijd niet bederven
-ouder worden is een deugd-

Leven is niet altijd simpel,
zorgen zijn soms vrij extreem,
elke grijze haar een wimpel
voor een opgelost probleem.

Niet meer speels en onbezonnen
 liet vaak diepe sporen na,
maar elk verlies ooit overwonnen 
maakt hoe ik nu in 't leven sta.

Draag die grijze vlag met ere
ban de verf en weg met schaar
ouder worden moet je leren,
trots ben ik ... op elke haar.


© Ingrid Punt februari 2014












zondag 23 februari 2014

Lach





Lach


Je zou me kunnen raken
met een wonderschoon gedicht,
een hartverscheurend lied
treffende quote of schilderij.

Zo'n knap geschoten foto
van een boom met tegenlicht,
ik ben niet zo veeleisend,
word van héél veel dingen blij,

Die wolkenlucht of zonsopgang,
fantastisch vergezicht,
maar wat het meeste raakt ... 
is toch die lach op je gezicht.

© Ingrid Punt februari 2014


laughing-my-favorite-board-it-makes-me-happy/





vrijdag 21 februari 2014

Schurisme

Schurisme


Hij zat al jaren in de schuur
ze kon er niet meer tegen ...
hij timmerde en schuurde wat
zij kon de boel aanvegen.

Een schroevendraaier en een zaag,
wat hij daar maakte was nog vaag,
geen touw aan vast te knopen
dus ook niet te verkopen.

Sinds zijn pensioen zag zij haar man
alleen tijdens het eten,
vooruit, nog een kop koffie
en dan was hij haar vergeten.

Als hij zich naar de schuur begaf
kwamen de muren op haar af…
zolang hij zat te schuren
ging zij maar wat borduren.

Tot op een dag, ze weet nog goed
zijn galsteen op ging spelen.
Hij lag gekluisterd aan het bed
bevelen uit te delen.

Al spoedig werd ze stapelgek
van zijn bemoeizucht en gekwek
na weken riep ze overstuur
ga alsjeblieft terug naar je schuur.




© Ingrid Punt maart 2013


donderdag 20 februari 2014

Relativeren




Relativeren

Hoor de lijster toch eens zingen,
in een wonderschoon decor,
bloemen geuren zoet, bedwelmend,
het gras is groener dan tevoor.

Kikkers kwaken luid en dwingend
in het hoge dichte riet,
door hun kleur en door hun snelheid
wanen zij zich onbespied.

Door de bladeren van de bomen
ziet zij hoe rups vlinder wordt,
de natuur adembenemend
-haar salaris niet gestort!-




© Ingrid Punt juli 2013 

woensdag 19 februari 2014

Einder



Einder

Langs de einder van mijn kunnen
sleep ik mij naar gene zij ...
niets geen hemel of hiernamaals
't is gewoon de Mookerhei. 

Ingrid Punt juli 2013



Bezwaard



Bezwaard

Donkere wolken pakken samen 
boven mijn bezwaard gemoed,
dat de postbode te laat kwam 
deed natuurlijk ook geen goed.

Ingrid Punt juli 2013

Voor haar


Voor haar 


Nu ‘t leven jou verlaten heeft,
de dood je heeft omarmd ...
de liefde die jij achterliet
nog slechts het hart verwarmd.


Moet men nu verder zonder jou,
je kreeg te weinig tijd...
voor ieder die je lief had,
't was een ongelijke strijd.

Een dierbare herinnering
vergeet men niet zo gauw,
jouw warmte en jouw humor,
mooie, sterke, lieve vrouw.

Het leven is niet eerlijk,
mensen worden soms getart,
jij hebt de strijd verloren
maar blijft eeuwig in ons hart.



© Ingrid Punt juli 2013

dinsdag 18 februari 2014

Schrijven



Schrijven

Elk verhaal al eens geschreven,
ieder vraagstuk aangeboord,
elk gedicht reeds voorgedragen,
't mooiste lied al eens gehoord.

Een nieuw idee vandaag besproken
dat vooralsnog het nieuws bepaald,
ook elk relaas dat ooit verteld is
wordt tenslotte achterhaald.

Wat is dan de zin van schrijven
als al het schrijfwerk is gedaan,
velen zullen me nog volgen,
velen zijn me voorgegaan.

Al blijft mijn schrijven uiterst 
zinloos, loop ik achter feiten aan,
mijn verhalen onbeduidend,
het is de zin van mijn bestaan.

Niemand die me kan vertellen
wat de spil is die mij drijft,
schrijven is mijn overleven,
al wat rest en overblijft.



© Ingrid Punt juni 2013



maandag 17 februari 2014

A kiss of nature


A kiss of nature


His life a lonely tragedy, 
nature his only friend ... 
he kissed a lake 
and at the end 
he drowned in his 
insanity.

© Ingrid Punt februari 2014

zondag 16 februari 2014

Loutering



Night Visitor by Christian Martn Weiss


Loutering


Wanneer het
morgen morgen wordt
zal ik het dan nog weten ...
of loutert deze heldere nacht
verlicht, verzacht, vind ik de kracht,
dan eindelijk mijn gebed verhoord, 
mijn lijden onverwacht volbracht,
is nu tot in de eeuwigheid ... 
jouw beeld tot in de kiem 
gesmoord, gered door 
tijd, verlost van spijt, 
jouw naam 
voorgoed 
vergeten.


© Ingrid Punt februari 2014

zaterdag 15 februari 2014

Slank


Slank

Gezette Gre uit Wijk aan zee
leed gruwelijk aan obesitas,
ze schaamde zich, ze zat er mee,
te dik, al sinds de kleuterklas.

Snoepjes, taart en chocola,
appeltaart, gevulde koeken,
ijs, patat, vanillevla,
haar discipline ver te zoeken,

Diëten hield ze nooit lang vol,
haar maag liet vrij snel van zich horen,
dan sloeg haar eetlust weer op hol
en vrat ze meer dan ooit tevoren.

Een bobbel hier, een vetrol daar,
een maagverkleining was haar streven
door corpulentie in  gevaar, 
dat vetschort moest nu snel verdreven.

Die eerste weken niets te klagen
haar maag -nog slechts een speldenkop-
deed ‘t monster vraatzucht snel verjagen,
maar hield niets binnen, was doodop.

De ingreep leek welhaast te slagen
-de kilo’s vlogen er van af -
haar benen konden haar weer dragen.
totdat haar hart het plots begaf.

Ranke Gre uit Wijk aan Zee
wist haar figuurtje onbetwist,
verlost van vet en dik tevree …
ligt nu wel mooi slank in haar kist.



© Ingrid Punt juni 2013

vrijdag 14 februari 2014

Flirt



Flirt

Zij zag hem staan
en ook wel zitten ...
atletisch, knap,
gedistingeerd.

Liet ze hem gaan, of
zou ze klitten?
het flirten had zij
reeds verleerd.

Ondanks haar 
schroom, brak ze het ijs
“Ken ik jou niet?”
vroeg ze vrij sloom.

Zijn glimlach bracht
haar van de wijs, 
ze hield haar maag 
niet meer in toom.

Haar zenuwen niet
meer te sturen,
delfde haar eigen,
diepe graf.

Zijn snelle pak
moest het bezuren,
toen zij van spanning
overgaf.


© Ingrid Punt juli 2013

Eiig



Eiïg

Vandaag voel ik me eiïgg
-synoniem voor halfzacht-
doorgaans niet echt problematisch,
als het voorjaar naar me lacht.

Dan heb ik alles op een rijtje,
zit ik lekker in mijn vel,
blote armen, blote benen,
gun ik de zon gewoon vrij spel.

   In de zon is alles mooier,
echt, ik ben er zó aan toe,
hang niet lekker in mijn dooier,
ik heb slaap en ik ben moe..

Ben eind mei een half paasei,
de kluts totaal, volledig kwijt,
kan er geen chocola van maken
en dat is best lastig op zijn tijd.

Waarschijnlijk moet ik mij verstoppen 
tot de zon me eindelijk vindt,
maar 't is moeilijk te verkroppen
want dat ding lijkt ziende blind.



© Ingrid Punt 2013

woensdag 12 februari 2014

Falen-tijn


Het moest een gevoelig, mooi en romantisch Valentijnsgedicht worden… maar kan je een koe leren vliegen? Helaas, het gevoelige wilde nog wel lukken… Maar laten we nu eerlijk zijn, de enige die er wel bij vaart is de winkelier.  Dus ik hoef niets hoor… of… misschien een leuke kaart?





Falen-tijn

Het is al bijna Valentijn, 
wat zou ze van hem krijgen…
die Appenzeller armband past 
wel erg mooi bij haar ring.

Hij doet zo slinks, mysterieus, 
maar kan verdomd goed zwijgen
als hij maar niet met rozen komt, 
dat is niet echt haar ding.

Misschien krijgt ze die leren tas, 
of toch die stoere laarzen.
een weekendje Parijs 
of zelfs een weekje naar de zon.

Hij is een echte lieverd, 
weet haar altijd te verbazen
verleden jaar verraste hij haar 
met een bruidsjapon.

Maar dit jaar doet hij er niets aan, 
is tegen die commercie, en zij... 
ze speelt het spel maar mee 
en knikt berustend braaf.

Ze moeten beiden zuinig zijn
 vanwege de regressie,
maar ach, die mooie armband 
lijkt haar wel ontzettend gaaf.

‘Jij houd toch zo van blinkend, 
schitter… glans?’ vroeg hij haar gister,
ze knikte heftig ja, en bloost 
wanneer de spanning stijgt.

Da’s mooi zei hij, gaf haar een kus 
en lachte wat sinister
zie je nu wel, ze hoopt ...
-weet bijna zéker wat ze krijgt-

Daar mocht iets tegenover staan 
dus zou ze hem verrassen,
een leuke, puike boekenbon, 
dan was ze er vanaf.

Het hoefde niet zo duur te zijn, 
wilde niets meer verbrassen,
al wist zij nu al jaren dat 
hij niets om lezen gaf.

Dan rukt ze lint en strikken los 
en is haast niet te stuiten,
wanneer hij arriveert, vraagt zij zich af
hoeveel karaat.

Maar naar haar armband, tas of 
weekje zon kan ze wel fluiten,
als ze gilt naar haar Valentijn…  
"Een borstel voor de vaat?!!!"


© Ingrid Punt 13 februari  2013 

Sullig


Sullig

Mary zegt, ‘zonder flauwekul.
mijn George is zo een lieve sul,
heeft chronisch last van onbenul,
waarmee ik een geheim onthul.

Als kind werd George altijd gepest,
kwam uit een onbenullig nest,
stond altijd onder huisarrest,
die sulligheid ... bijna funest.

Daarom is hij met mij getrouwd,
omdat ik zo van sullig houd,
het heeft me geen moment berouwd
zijn sulligheid voelt zo vertrouwd.'

Niet dat ik dom of sullig ben
en ik mijzelf in hem herken,
al is hij dan geen superman
ik blijf zijn allergrootste fan. 





© Ingrid Punt april 2013

dinsdag 11 februari 2014

Vreemd







Vreemd

Aan de tafel in de keuken
zit een oude grijze vrouw,
diep verzonken in gedachten,
ze lijkt totaal niet meer op jou.

Even kijkt ze op… afwezig
schenkt zich traag een kopje thee,  
de theepot ooit versierd met roosjes,
nu broos vergeelde craquelé.

Net als haar levenslust vergaan
-ouder worden is soms wreed-
maar blijft  krampachtig hangen aan,
-ontluistering- dat leven heet.

‘Wil je thee?’ vraagt ze attent
-een déjà vu van eeuwen terug-
dan alle normen onbekend,
keert ze me zwijgend, bot de rug.

Die lege blikken in haar ogen,
waaraan ik nog steeds wennen moet
vragen me soms om mededogen,
al hebben ze een vreemde gloed.

Bleek gerimpeld zijn haar handen,
fragiel en teer als die van jou
maar hoezeer ik ook mijn best doe
jij blijft voorgoed een vreemde vrouw.


© Ingrid Punt mei 2013



Trouwe vriend



Trouwe vriend

Vanmorgen dacht ik even,
'n frisse neus, goed voor 't humeur
ik riep de hond‘ we gaan op straat!’
Bas stond al voor de deur.

Mijn eigen grote lobbes
van vaag en onbestendig ras,
met trouwe hondenogen,
mijn lieve ouwe Bas.

Wanneer ik dan zijn bal weggooi
en roep ‘Bas pak hem vlug!’
schiet hij er pijlsnel achteraan
en brengt hem weer terug.

En hou ik als beloning
hondenkoekjes voor zijn snuit,
moet alles wat er in gaat er
natuurlijk ook weer uit.

Dan denk ik –natte poten,
 en een warme zachte drol-
in zo’n dun plastic zakje, echt ...
dat houdt mijn maag niet vol.

Dus Bas, je kan het schudden,
we gaan niet meer op straat
en kijk maar niet zo zielig
-net alsof je echt bestaat-

Vanmorgen dacht ik even,
samen wandelen met de hond
maar ik heb alleen twee katten
dus mijn plan was ongegrond.


© Ingrid Punt mei 2013

maandag 10 februari 2014

Niemendalletje



Niemendalletje

Gewoon een niemendalletje,
het stelt niet echt veel voor,
een simpel klein gevalletje,
je hebt het vast wel door.

Wat orchideeën voor een raam,
dat bootje in de gracht,
die dikke koopman bij zijn kraam,
toerist in klederdracht.

Een volgzaam pingpongballetje,
rood schepje in ’t zand,
oud keukenraam met valletje,
de boot naar Ameland.

Wat mussen op een tafeltje,
drie kikkers in een sloot,
vanille-ijs met wafeltje,
een vers gebakken brood.

De voordeur in het halletje,
een saaie grijze muis,
twee koeien in een stalletje,
het klokje bij u thuis.

Mooi tuintje met een schommeltje,
groen bankje in een park,
wat koekjes in een trommeltje,
solide houten hark.

Geen somber wolkje aan de lucht,
geen zorgen, geen gezeur…
vandaag ben ik in deze klucht
geluksambassadeur.

Gewoon een niemendalletje,
het stelt niet héél veel voor,
zo’n simpel klein gevalletje,
vandaag ga ik er voor.


© Ingrid Punt mei 2013







zondag 9 februari 2014

Schandpaal





Schandpaal


Facebook lijkt op een arena
"ik ben goed en jij bent slecht"
nijd, rancune, wrok en afgunst,
geen respect leidt tot gevecht.

Mensen worden neer genageld
en men smult, dit smaakt naar meer
ongenuanceerde mening
ook al doet men iemand zeer.

Aan de schandpaal met dat monster
weet jij wat hij heeft gedaan?
onbelangrijk, dat is bijzaak
kom ... wij gaan er tegenaan.

Eerst de doeners, dan de volgers
veilig samen op een kluit,
met zijn allen staan we sterk, bruut 
halen wij haar onderuit.

Liken, delen, molesteren ...
gooi wat olie op het vuur
-geen idee waar het vandaan komt-
maar geen last van de censuur.

Ach, waar is de tijd gebleven
dat een ruzie werd beslecht
veilig aan de keukentafel
nu staat men openbaar terecht.

© Ingrid Punt  7 februari 2014



















vrijdag 7 februari 2014

Wantrouwen



Wantrouwen


Hij heeft de liefde nooit begrepen
hij heeft de mensheid nooit vertrouwd
als iemand aardig, lief, attent doet,
o god ... krijgt hij het al benauwd.

Je ziel en zaligheid verliezen
aan iemand die je nauwelijks kent,
hij zal nooit voor zo'n dwaasheid kiezen,
naïef, stupide mankement.

Natuurlijk waren er wel kansen ...
vaak op het werk, soms in de kroeg
wanneer een dame zat te sjansen
vroeg hij haar nors, waar dat op sloeg.

En vriendschap? ach, dat leek hem zinloos,
gestoeld op pure fantasie,
zo overschat, sneu, teleurstellend
en zonde van de energie.

Zo in zijn eigen web gevangen
hield hij hen buiten ... stuk voor stuk,
ondanks een weergaloos verlangen
ontzegde hij zichzelf geluk.

© Ingrid Punt februari 2014










Vlek



Vlek


Ik zag een vlek 
op een vreemde plek,
verrek, komt slecht uit
zo pal voor je vertrek.

Zou je hem nog zien, 
als ik hem goed bedek…
met zo’n tuttige broche? 
denk niet dat ik dat trek.

Wat zou het zijn? 
't lijkt wel kattendrek,
misschien toch die 
kwijlende honden bek.

Dat roestig paaltje 
bij het fietsenrek,
die lekkende fles 
of die vette snack.

Over een uur naar 
een sollicitatiegesprek.
hoe kom ik er af, 
in zo’n kort tijdsbestek?

Ik boen, schrob en check 
als een bezeten gek,
maar ik blijf hem zien, 
't is een karaktertrek.

Dan denk ik, 
‘och… een sollicitatiegesprek,’
wat maak ik me druk, 
bindt de kat op het spek.

Laat men me gaan 
om die nietszeggende vlek?
zijn ze stapelgek, 
en dat is hun gebrek.


© Copyright  Ingrid Punt januari 2013

donderdag 6 februari 2014

Apneu

Apneu


Ze was het beu, zijn slaapapneu,
al vond ze het toch ook wel sneu,
raakt ze toch telkens opgefokt
wanneer zijn ademhaling stokt.

Zijn snurken kon ze nog doorstaan,
dan kneep ze in zijn reukorgaan,
hij proestte wat, sliep dan weer door
waarna zijn ademstoot bevroor.

Dan telde ze, een hele poos ...
nog niets te horen, hopeloos,
legde haar vinger aan zijn pols
bleef het nog stil, dan werd ze boos.

Een diepe snurk ontsnapt zijn keel
het slaapgebrek haar nu teveel,
de nachtrust weer compleet verstoord
dus heeft ze hem maar zelf gesmoord.


© Ingrid Punt februari 2014





Roem


Roem


Ook al heb je geld als water
woon je duur, riant, op stand
lijkt 't geluk je toe te lachen
sta je dagelijks in de krant,

Niemand schijnt het iets te deren
wat je doet of wat je deed.
ze kunnen van je profiteren
vandaag dus vrienden bij de vleet.

Nu ligt de wereld aan je voeten
hier een diner daar een soirée
iedereen wil jou ontmoeten,
zo interessant, een mooi trofee.

Ja, jij verkeert in hoger sferen
dat heeft de roem jou aangedaan,
want echte vrienden en familie
zie jij in 't geheel niet staan.

Natuurlijk heb je nog geen spijt, 
weet niemand waar, waarom, wanneer
maar 't noodlot maakt geen onderscheid
de hoogste boom gaat ooit weer neer.

© Ingrid Punt februari 2014





















woensdag 5 februari 2014

Poëzie gaat door

Zeer vereerd dat ik op deze dag een aantal van mijn gedichten voor mag dragen.






Motje



Motje

In de kamer vliegt een motje,
en net als ik haar vangen wil,
duikt ze midden in een dotje
spinrag … ‘t plakt, dus nog vrij pril.

Zou ik haar nog kunnen redden
van een nare, wisse dood?
’t  Is te laat, de web-bewoner
trekt haar naarstig in zijn schoot.

Grote enge spinnenpoten
kapselen het motje in,
even denk ik … och wat tragisch,
‘t motje heeft vast een gezin.

Maar dan zie ik plots een gaatje
in mijn mooie nieuwe vest,
en dan denk ik ‘O, ik haat je”
motje hebt ’t zelf verpest!

© Ingrid Punt Mei 2013



zaterdag 1 februari 2014

Kinderstemmen


Kinderstemmen


Kinderstemmen in de gang
het lijkt zo kort geleden
gekke clowntjes op ’t behang.
als spoken zijn bestreden.

Knikkers, bal en kinderfietsjes,
groot verdriet, pijn duurt nooit lang,
snottebellen, pleisters plakken,
een knuffel, dan weer spelen.

Teddyberen, toverkollen …
mag het licht aan, ik ben bang,
indianen, paardje rijden,
lachen zonder reden.

Papa stoeien, lekker dollen,
mama, kusjes op je wang,
ridders die hun zwaarden smeden.
‘t behoort tot het verleden.

© Ingrid Punt mei 2013

Pamperen



Pamperen

Een moeder ben je voor altijd
dat kun je niet verleren,
al zijn ze nu volwassen
hebben ze een leuk gezin.

Je hebt ze maar een korte tijd
dat moet je accepteren,
je blijft toch op hen passen,
dat zit er nu eenmaal in.

Probeer het maar te temperen,
wellicht zal het niet lukken,
de zorgen om haar kinderen
zit moeders in het bloed.

Ze zal hen blijven pamperen
hun fouten en hun nukken,
die kunnen haar niet hinderen
ze zijn haar grootste goed.




© Ingrid Punt mei 2013