Pagina's

vrijdag 31 januari 2014

Mijn eiland


Het blijft een mooi gegeven ... 
de mooiste avonturen
kun je in je hoofd beleven. 




Mijn eiland

Ik draag een eiland met me mee,
compleet met bos en duinen,
zon … parelwitte stranden en
een zee blauw als azuur.

Wanneer ik maar behoefte voel
kan ik het land afstruinen,
de weg erheen is kort en
vooralsnog niet al te duur.

Mijn voeten in het warme zand
de branding rond mijn benen,
indien de zon erg brand
vind ik verkoeling in het bos.

Een zeilschip ligt voor anker
dus ik ben ook zo verdwenen,
wanneer ik wil gaan varen,
gooi ik alle trossen los.

Voor anderen onzichtbaar
het 'leeft' voornamelijk in mijn hoofd
en blijft altijd bereikbaar
voor ieder die er in gelooft.

Dus als het me te druk word
of soms eventjes te zwaar…
dan sluit ik snel mijn ogen
en dan is mijn eiland daar.



© Ingrid Punt  mei 2013




donderdag 30 januari 2014

Illusie



Illusie


Nu je mij niet meer kunt raken
en ik eindelijk ben verlost,
zie ik klaar en o zo helder
wat een tijd het heeft gekost.

Raadselachtig, onbetrouwbaar,
fictie, wazig, nooit paraat,
onbestemd en twijfelachtig
droombeeld, zonder ruggengraat.

Hersenschim kwam tot bedaren
waar hij lang en breed regeerde,
bleek na veel verspilde jaren
die illusie de verkeerde.

Door dat vage zelfbedrog
-veel geleerd, ik ben er nog -
kwam dan eindelijk de conclusie ...
er is meer dan een illusie.


© Ingrid Punt mei 2013



dinsdag 28 januari 2014

Fenomeen



Fenomeen


Een toonbeeld van grote perfectie
heus, zoals zij bestaat er geen,
een ware engel hier op aarde
knap, fraai, bijzonder fenomeen.

Haar inzicht, preken en adviezen,
doorspekt van dwang ... zonder respect,
voor heel de meute en de horde
uit zij zo graag haar intellect.

Zij kan en weet heus alles beter, 
qua taalgebruik immer correct,
haar eigen leven goed op orde, 
ja, zelfs haar kapsel zit perfect.

Zo hoogbegaafd en fijngevoelig,
geeft vrienden meer dan dat ze krijgt,
althans, dat doet ze hen geloven
de meute luistert, zucht en zwijgt,

Trek haar deskundigheid in twijfel ...
ze laat je vallen, nu meteen, 
want mensen met een eigen mening
daar stapt ze liever overheen.

Aan zo'n vriendin valt niet te tippen 
perfect, lieftallig en zo wijs...
verscholen achter die façade
schuilt een groot hart, zo koud als ijs. 


© Ingrid Punt januari 2014











Vlieland




Vlieland


De schemer heeft al ingezet
en zonlicht gaat al uit...
het ruizen van de golven
slechts het enige geluid.

Een vlinder maakt haar 
laatste vlucht, lichtzinnig, onbewust,
totdat ze sierlijk neerstrijkt,
schijnbaar in haar lot berust.

De avond neemt bezit... 
het wad sluit traag en kalm de ogen
en geeft zich over aan het tij
lijkt stil en onbewogen.

Halsstarrig vliegt een meeuw 
in klein, geluidloos, stil verzet
gelaten, deinend op de wind,
bevallig, fraai ballet.

De nacht valt over Vlieland...
zelfs de stilte neemt haar rust
tot straks een frisse ochtendbries
het eiland wakker kust.


© Ingrid Punt 7 mei 2013





maandag 27 januari 2014

Het Wad


Het Wad

Met een kop vol met zorgen,
en mijn schoenen vol lood,
kom ik aan bij de haven...
sleep mezelf op de boot.

Aldoor jachten en jagen
met het hart in de keel,
overdenk ik mijn vragen...
oh, wat zijn het er veel.

De geluiden verstommen,
brute kracht van de wind
doet mijn zorgen verdommen,
ben weer vrij als een kind.

Met de beukende golven,
het geluid van de meeuwen
overleeft de natuur ons 
al eeuwen en eeuwen.

Laat het denken voor later,
hier ... ver weg van de stad,
heeft de stress nog geen vat
op de kracht van het wad.

Ingrid Punt 3 mei 2013

zondag 26 januari 2014

Franje


Franje

De prins heeft nu een nieuwe baan
zijn moeder heeft weer vrij…
tijdens een workshop kleien
is ze weer van de partij.

Ze hoeft niet langer naar het volk
te wuiven en te knikken
en bij verdriet ...  lief lachen,
dikke tranen weg te slikken.

Mag weer gewoon zichzelf zijn,
weet ze nog hoe je dat doet?
hoewel, een ritje op haar paard,
doet hoogstwaarschijnlijk goed.

Oranjeklant, dat ben ik niet
dat mag u van me weten,
niet meer van deze tijd, die
mensen hebben geen privé.

Daarom ben ik zo blij voor haar,
heb haar nooit iets verweten...
 gun haar dus nu oprecht haar
welverdiende A.O.W.
  
Toch moet mij nog iets van het hart
-al hou ik niet van franje-
als heel het volk schreeuwt 
‘Republiek’
dan ben ik vóór Oranje.


© Ingrid Punt 30 april 2013

Hartstocht


Hartstocht

Jouw woorden doen teder
mijn zinnen verdwalen,
hartstochtelijk druk je
een kus in mijn hals.

Jouw vingers verkennen
de heuvels, de dalen,
weet ze te vertalen
tot in de details.

Jouw kus doet vervoeren
als nimmer tevoren
en dreigt te ontsporen
verloren in lust.

Jouw lippen beroeren
zwoel, zachtjes m’n oren,
waanzinnig verlangen
wanneer je ze kust.

Je zucht voor je fluistert
"de lamp nog vervangen
en morgen behangen…
dus nu even rust."


© Ingrid Punt april 2013



donderdag 23 januari 2014

Dodensprong


Dodensprong


Haar bucket-list niet al te lang
maar één ding was haar streven,
een parachutesprong zonder chute
aan 't einde van haar leven.

Bejaarden of verzorgingshuis
dat zou haar niet gebeuren,
ze zag zichzelf niet zitten
tussen al die ouwe zeuren.

Incontinent, seniel en staar ...
je waardigheid verliezen,
de wind nog éénmaal door haar haar
daar wilde ze voor kiezen.

Ze weet het nog, op 't hoogtepunt
moet je een feest verlaten,
als je het heel slim aanpakt 
heeft geen mens het in de gaten.

Nog een saluut naar de piloot
dan parachute een schop,
het vliegtuig hangt iets uit het 
lood, vandaag is zij de Bob.

De wereld en haar leven 
schieten aan haar blik voorbij,
geen luier of gekwakkel maar 
een landing in de wei.

De inslag gaf een flinke dreun
niets ... geen gejammer of gekreun,
doordat haar list een uitweg bood
vond zij een snelle  dood. 

© Ingrid Punt januari 2014









woensdag 22 januari 2014

Overbodig


Overbodig

Alleen en wat verloren
sta je eenzaam langs de kant,
een ieder gaat eraan voorbij
geen mens pakt nog jouw hand.

je denkt weer terug aan vroeger
toen je jong was en geliefd,
vaak had een man je nodig,
oh ... wat was je snel verliefd.

dat waren mooie dagen
telkens wist je te bekoren,
nu rijdt men héél snel langs je heen,
de wind suist om je oren.

geen mens die jou hier nog ziet 
staan ... te oud en overbodig
hoe vaak jij hen geholpen hebt,
men heeft jou niet meer nodig.

je weet het einde is nabij,
eens zullen ze je lozen,
het leven van een praatpaal
gaat nu niet meer over rozen.




© Ingrid Punt april 2013




Verraad


Verraad

Jouw kinderen zie ik dagelijks lopen
helaas… jij bent er niet meer bij,
het lijkt of ze het zullen redden,
‘t gaat best wel goed… met allebei.

Maar toch blijft er iets aan me knagen,
als ik die twee zie, zie ik jouw
zorgzame blik en wil ik vragen…
“mis je hen niet, nog geen berouw?”

Altijd konden ze op je bouwen,
nu lijkt het of ze niet bestaan…
zo op het oog totaal vergeten,
ben je niet meer met hen begaan.

Misschien kom jij nog eens tot inkeer,
zal je ooit vragen hoe het gaat
wil je weer deel zijn van hun leven
maar dan is het wellicht te laat.

Jouw kinderen zie ik dagelijks lopen,
jij schittert door afwezigheid,
niets kunnen ze nog met jou delen
die trotse pa…  verleden tijd.


© Ingrid Punt april 2013

Tosti-fabriek



Tosti-fabriek 

Els is verdrietig,
want heimwee maakt ziek,
zij is een project van
de tosti-fabriek.

Geloei en gejammer om 't 
gemis van haar kind… maar
niemand die vraagt wat
of zij er van vindt.

Haar kalf is nu elders,
ze moesten zich schamen,
men heeft ze gescheiden na
vijf maanden samen.

Men vindt haar maar lastig
gejammer, gedoe…
omwonenden worden 
echt gek van die koe.

Verlaten en zielig,
alleen in de wei,
oh horror, straks komt
er een varkentje bij.

Dus heel binnenkort
is de tosti compleet
en alles weer rustig
toch vindt Els het wreed.

Els is verdrietig,
want heimwee maakt ziek,
zij is een project van
de tosti-fabriek.

© Ingrid Punt april 2013

Sippe-koe-loeit-buurt-wakker


maandag 20 januari 2014

Herinneringen


Herinneringen

Teveel verhalen ongeschreven,
gebeurtenissen ongekend,
men kan ze nimmer herbeleven,
en menig held blijft onbekend.

De tijd ontneemt ons het vermogen,
al liggen zij diep in ons hart,
met onze dood zijn ze vervlogen,
herinneringen … wit of zwart.

Op schrift is alles opgetekend,
blijft een gebeurtenis een feit,
zo leeft men voort, voor altijd zichtbaar,
gered van de vergetelheid.

Dus schrijf het op, al lijkt het simpel,
je eerste lief, je eerste zoen,
je eerste kind, je eerste rimpel,
je kunt het nooit meer overdoen.


© Ingrid Punt april 2013

Familiedrama



Familiedrama

Oma kneed het koekjesdeeg
en opa bakt ze bruin,
terwijl mijn lieve broer en ik
zoet spelen in de tuin.

Broerlief speelt met een bootje
fijn ... hij is de kapitein,
maar achter dit tafereeltje
schuilt een berg van vuig venijn.

Waarom mag hij de boot
en ik die saaie, stomme  pop?
haar kleren zijn te groot
en dan die domme poppenkop.

Daarnet draaide hij voor de
grap haar benen uit de kom,
verknipte al haar krullen, 
keek toen niet meer naar haar om.

Nu lacht hij nog - dat stomme joch -
wil nooit zijn speelgoed delen ...
maar molt altijd mijn poppen
nét als ik er mee wil spelen.

Broerlief speelt met het bootje
dat nu plotseling slagzij maakt
dan legt de boot het loodje
zo… ik heb mijn pop gewraakt.

Oma kneed het koekjesdeeg
en opa bakt ze bruin ...
terwijl een drama zich voltrok
daar midden in hun tuin.


© Ingrid Punt april 2013

zondag 19 januari 2014

Onnozel


Onnozel

Vroeger was het leven simpel
ik was jong en vrij naïef
iedereen leek vredelievend
mijn gedachten primitief.

Vroeger was ik goedgelovig
en geheel niet defensief
iedereen was te vertrouwen
mijn gevoel niet objectief.

Vroeger kon ik niemand haten
daarvoor had ik geen motief
had geen notie van het kwade
bekeek de mensheid positief.

Vroeger was ik vrij onnozel
en ik voel me zeer vereerd
om u eerlijk te bekennen
ik heb nog steeds niets bijgeleerd.


© Copyright Ingrid Punt 2013





zaterdag 18 januari 2014

Steun






Steun

Ik ben jouw mosterd na de maaltijd
jouw snelle vis achter het net
ik ben het glas dat half leeg is
geen einde aan een lang gebed

ik ben de nagel aan jouw doodkist
verbijstering in jouw verstand
het onkruid tussen al je bloemen
een groot gat gapend in jouw hand.

ik ben de aap die uit jouw mouw komt
de vele noten op jouw zang
te vaak de argus in jouw ogen
het avondrood bij zonsopgang.

ik ben jouw achterhaalde waarheid
jouw addertje onder het gras
verdwaalde speld in elke hooiberg
de spliterwt onder jouw matras.

maar ook het doekje voor het bloeden
jouw pakje boter bij de vis
ik blijf jouw hoop in bange dagen
het goede antwoord in jouw quiz.

de kers met slagroom op jouw taartje
een reddingssloep op open zee
ik ben het glas dat half vol is
maar ook jouw koekje bij de thee.

ik ben jouw warme wollen wanten
de gloeilamp in jouw schemerlamp
'k wil zijn jouw airbag en jouw harnas
jouw redding bij een grote ramp.

' t ontbrekend stukje van jouw puzzel
een sterke steunzool in jouw schoen
de laatste dans, het laatste rondje
je zult het met mij moeten doen.




© Ingrid Punt april 2013


vrijdag 17 januari 2014

Lente


Lente

De buurvrouw scheert haar benen
op een bankje op ’t balkon,
ze scheert zich met een knipmes,
hard staal glinstert in de zon.

het is een erfstuk van haar oom
daar had ze niet veel mee,
maar ‘t mes is uiterst scherp
dus leek het haar een goed idee.

’t is wel antiek, maar authentiek
dus wegdoen is zo'n zonde…
het lag al jaren in de kast
‘t krijgt nu zijn tweede ronde.

het vindt zijn weg behendig
langs haar strakke, gladde huid
totdat het plotseling weg ketst
als het op een puistje stuit.

de buurvrouw schoor haar benen
een bloedbad niet te overzien …
ik trek snel de gordijnen dicht
en houd het voor gezien.


© Ingrid Punt April 2013

Frank


Frank 

 Zo’n tweeëntwintig jaar geleden 
dat ik jou in m’n armen kreeg. 
Daarvoor was ik echt dik tevreden 
mijn leven was totaal niet leeg. 

 Een leuke baan, fijne vriendinnen
 lol en gezelligheid genoeg 
een lieve man om te beminnen 
soms met wat vrienden naar de kroeg. 

 Ik dacht niet aan de dag van morgen 
en kinderen… echt niets voor mij 
had veel plezier, totaal geen zorgen 
was met mijn leventje best blij. 

 Maar toch begon er iets te knagen 
een vreemd besef van ongemak 
een vaag gevoel van onbehagen 
alsof iets cruciaals ontbrak. 

 En daar was jij, mijn mooie zoon 
ik had echt nooit kunnen bedenken 
dat jouw geboorte zo’n geluk en
zoveel blijdschap zou gaan schenken. 


 © Ingrid Punt 6 april 2013

woensdag 15 januari 2014

Zelfbehoud



Zelfbehoud

Jij stelt beleefde vragen
ook al wil je het niet weten,
ik lees het in jouw ogen,
't is de manier waar op je kijkt.

het begint plots weer te dagen
bijna was ik het vergeten…
het laat je onbewogen,
dus het is niet wat het lijkt.

dan vraag je hoe het met me gaat,
wat wil je van me horen?
een leugen… of de waarheid
die je eigenlijk niets doet.

Ik breng je in verlegenheid
met... “ik voel me zo verloren,”
dus lieg ik trots, uit zelfbehoud
“het gaat ontzettend goed.”

© Ingrid Punt april 2013

Zoon



Zoon

Onrustig lijf…
      deinend op eb en vloed.
afzien,vertrouwend op instinct,
natuurgeweld raast door mijn bloed 
dat zingt......... overweldigende oerkracht,
een wonder, mijn zoon, oorverdovende stilte klinkt,
dan ... onverwacht, hij huilt, zacht ... bijzonder,
euforisch, grootse, onvoorwaardelijke liefde,
een blik van herkenning, een eeuwigheid
gevoel dat onbaatzuchtig kliefde
   de woorden in mijn hart…
“moeder...voor nu 
en altijd.”





© Ingrid Punt april 2013




dinsdag 14 januari 2014

Rendez vous


Rendez vous

De buurvrouw lapt de ramen
zoals ze vaker doet,
gedreven, kunstig, vlijtig…
zo’n zakdoek lapt best goed.

Bijzonder is haar duster
zo op dit vroege uur,
maar zijn dit wel haar ramen
en is dit wel haar muur?

’t Verhaal doet snel de ronde,
een rendez vous met Wim,
zijn vrouw –Ans- gaat op dinsdag
trouw naar bejaarden-gym.

Dus net als elke dinsdag
ging buurvrouw vroeg op pad,
in nachthemd en in duster
ze moest zelfs nog in bad.

Het was best even schrikken…
Ans, plotseling voor de deur,
de juffrouw van bejaarden-gym
had een "gespierde scheur?"

Buuf moest snel iets verzinnen,
klom razendsnel uit ’t raam.
een zakdoek bracht dé uitkomst.
haar trof geen enkele blaam.

De buurvrouw lapt de ramen...
ook die van Ans en Wim,
en Ans? die is er blij mee
 vindt het een hele klim.

© Ingrid Punt april 2013

zondag 12 januari 2014

Bitterzoet


Fotografie:Ingrid Punt

Bitterzoet


Vandaag weer eens de dag geplukt
de zon scheen goud als nooit tevoren,
de lucht bezwangerd, vol van leven
zalig, verrukt, ineens verloren.

Jouw schim, ik tors hem met me mee,
hoewel niet zwaar, niet verontrustend.
het gouden randje weg, verdwenen,
van gillend gek tot stil, berustend.

't Gemis is aan het oog onttrokken
verdriet lijkt simpel, vrij nihil
gevoelens wrang tot bitterzoet
maar diep geworteld in mijn  ziel.

© Ingrid Punt januari 2014

donderdag 9 januari 2014

Deceptie


Deceptie


Ja, vandaag maar eens verstandig
ik begin de dag met fruit
kiwi, mandarijn of appel
twijfel heerst voor ik besluit.

Mandarijnen té bespoten
kiwi´s zuur, onrijp, te hard,
de banaan reeds uitgesloten
oud, belegen, bijna zwart.

Maar die mooie ronde appel,
sappig, glanzend, gladde huid,
met zijn frisse rode blosjes
lonkt naar mij en daagt me uit.

Wellustig bijt ik in zijn wangen,
doch deceptie is een feit ...
weg de lust en het verlangen
als een worm in tweeën splijt.

© Ingrid Punt januari 2014



















Stop



Stop

Ik wil mijn leven met je delen,
maar toch blijft het aan me knagen,
dat een terminale ziekte
ons geluk ooit weg zal vagen.

Wellicht ben ik aan het zeuren,
maar 'k kom niets verder met gevlei,
dus ik zeur tot uitentreuren
al wordt je stapelgek van mij.

Ik wil mijn leven met je delen.
en leg me er dus niet bij neer,
deze ziekte sloopt zo velen,
misschien lukt het deze keer.

Waarschijnlijk is het geen garantie,
-een grote mate van geluk-
zolang we samen maar gezond zijn
kan ons leven haast niet stuk.

Daarom waag ik het nog éénmaal,
-voel je daardoor niet gegriefd-
ik vraag het niet om je te plagen,
“Stop met roken alsjeblieft?”


© Ingrid Punt maart 2013

dinsdag 7 januari 2014

Castratie


Castratie

De oude dierenarts van Loen
wist echt niet meer wat hij moest doen,
want zijn praktijk liep uiterst slecht,
hij zat al maanden zonder poen.

Van Loen wou héél snel incasseren
‘uw hond is vreselijk agressief’
ik raad u aan hem te castreren...
oom Geert nam dat advies voor lief.

Maar tante Door, echt die bevroor,
wilde hun hond niet zo bezeren,
want voor een reu is het knap sneu
als hij de liefde moet ontberen.

Zij was dus niet gemotiveerd,
zag die castratie heel niet zitten,
het leek haar echt totaal verkeerd,
liep op oom Geert te vitten.

Die zette door en Tante Door,
ze huilde door... tranen met tuiten,
vond het zo zielig voor hun reu
die naar zijn mannelijkheid kon fluiten.

Hun hond was niet meer agressief,
zelfs teckels konden hem belagen.
en ook totaal niet assertief
liet zich door alle honden plagen.

Maar stiekem zinde hij op wraak
-hoe kon zijn baas hem zo mismaken-
hapte oom Geert vol in zijn kruis
en liet zijn zaakje hem goed smaken.

Nu de moraal van dit verhaal...
-Het interesseert van Loen geen biet-
“Wat gij niet wilt dat u geschiedt
doe dat dus ook een ander niet.”


© Ingrid Punt maart 2013


Oneindig


Oneindig


Was je op tijd en was het druk,
hoe is je vlucht gegaan?
waar ben je nu, heb je het leuk...
hoe is het weer daar in Milaan?

Hier is het saai, 'k voel me alleen
heb zo geen zin , ga nergens heen ...
niet dat er iets bijzonders is
alleen dat ik je vreselijk mis.

Geniet nu maar en heb het fijn
ik denk aan jou, geen centje pijn,
maar wat ik eigenlijk zeggen wou ...
dat ik oneindig van je hou.



© Ingrid Punt 2013








Inzicht



Inzicht

Jij zo donker, ik zo blond,
dus lijk ik op mijn vader,
aan hem was ik ooit meer gehecht,
al was de band niet echt zo slecht
mijn vader lag me nader.

Want jij en ik, we botsten soms
om niets bijzonders, vaak iets doms,
jij nam de dingen wel eens zwaar
ik was een moeilijk exemplaar
begrepen echt niets van elkaar.

En vader… ach … hij is niet meer,
elkaars verdriet zien deed echt zeer,
het bracht ons dichter bij elkaar,
jij werd behoorlijk grijzer,
en ik een beetje wijzer.

De tijd heeft het ons ingeprent,
want jij en ik zijn nu gewend
elkaar te respecteren,
beseffen dat we van elkaar
ook heel veel kunnen leren.

Jij zo grijs en ik zo blond,
ik lijk nog steeds op vader,
maar zie in jou een prachtig mens,
een moeder die ik ieder wens,
dat inzicht bracht ons nader.


© Ingrid Punt maart 2013



vrijdag 3 januari 2014

Slavernij


Slavernij


Als slavernij het hart verzwaard
van hem die nog in kleur geloofd ...
is 't leven niet zo veel meer waard,
gevoel van menselijkheid gedoofd.

apartheid maakt de ziende blind,
die medemens de rug toekeert,
'zijn zweep' is wat hen samenbindt
hij zwiept en klapt, door haat verteerd.

de kilte van de nacht valt zwaar, 
gebrandmerkt, ziek, geronnen bloed,
geketend lijf, gebroken snaar,
na helse pijn voelt sterven goed.

verscheurd, geprevel, stil gebed,
'God, waar valt eer te halen ... '
barbaars, beestachtig, inhumaan,
haat valt niet te vertalen.


© Ingrid Punt januari 2014