Pagina's

vrijdag 27 december 2013

Stil protest




Stil protest


Grote holle kinderogen
kijken ons wanhopig aan,
reddeloosheid, pijnlijk voelbaar
waarom is men niet begaan...

Ieder kind zou onbezonnen
in het leven moeten staan,
honger, oorlog, dorst, ellende
deed haar spel en lach vergaan.

Zwak geluidloos, stille aanklacht,
niemand lijkt het te verstaan,
als haar ogen smekend vragen ...
"Wat voor zin heeft mijn bestaan?"

© Ingrid Punt december 2013



dinsdag 24 december 2013

Joker




Joker

Waarmee moet ik beginnen...
het is jammer maar helaas,
je zet me weer voor joker
want jij weet waar ik op aas.

Met lede ogen aanzien 
hoe ik alles ga verliezen,
jij hebt een troef in handen,
welke dame ga je kiezen.

Wie is wie nu aan het foppen,
welke kaart is me gegeven,
nu krijg ik harde schoppen,
veel geluk met klaver zeven.

Dit spel kan ik niet winnen
en het wordt een hele toer,
harten heer kon ik gebruiken
maar weer krijg ik ruiten boer.

Kan er echt niet langer tegen
ben zó slecht in klaverjas...
heb er trouwens ook geen zin in
dus ik denk dat ik maar pas. 

© Ingrid Punt maart 2013

zaterdag 21 december 2013

Rouw


Rouw…

Je zegt, het is maar beter zo,
er was een goede reden…
genezing zat er niet meer in
hij heeft genoeg geleden.

Je zegt, bij 't leven hoort de dood,
het zou me nog meer spijten
als ik hem niet gekend had…
niemand valt iets te verwijten.

Je zegt, vrienden en kennissen,
echt… iedereen was daar,
dat maakt het afscheid zonder
meer nu nét iets minder zwaar.

Je zegt, ik heb er vrede mee,
dit mocht niet langer duren,
een mens heeft in dit leven
soms te veel pijn te verduren.

Je zegt, het gaat wel goed…
totdat verdriet je overmand.
Je zegt… wat moet ik zonder... ?
als gevoel wint van verstand.


© Ingrid Punt 11 maart 2013

woensdag 18 december 2013

Eetstoornis



Eetstoornis

Je voelt je lelijk, dik, onwaardig,
voldoet niet aan het ideaal,
jouw spiegelbeeld doet eigenaardig,
jij bent je eigen aartsrivaal.

Waarmee kan jij die leegte vullen,
gebak, patat of frikandel?
maar jouw probleem is niet zo simpel,
het woekert door … als een  gezwel.

Je schrokt, je schranst, je vreet
en bunkert,  je eigenwaarde onderuit,
maar weet dit feilloos te verbergen,
kotst telkens je frustraties uit.

Die lege maag wordt een obsessie
aan tafel loert een groot gevaar,
nog lang niet toe aan een confessie,
natuurlijk moet je eten, maar…

Steeds weer geef jij je er aan over,
en vreet en schranst dan in ’t geniep,
waarna je weer moet overgeven,
het vreet je op, je schaamt je diep.

Een weerzinwekkend, walgelijk
monster… dat is hoe jij jezelf ziet.
je bent zo mooi, gewoonweg prachtig,
het doet verdriet, je ziet het niet.

Je weet je lichaam te verhullen,
dus niemand die je tegenwerkt.
Je holle ogen smeken ‘help me’
toch blijft het lang onopgemerkt.

Zo eenzaam, triest en zo onzeker,
professionele hulp vereist…
helaas te laat, wanneer de dood
jouw weggeteerde lijf opeist.


© Ingrid Punt maart 2013





vrijdag 13 december 2013

Weemoedig




Weemoedig

Geschater… spelend in je badje
met bal en eendje, een festijn,
nog even onder moeders hoede
waar jij altijd beschermd zult zijn.

Je houd je handjes voor je oogjes
-Want shampoo prikt  en dat doet pijn-
voorzichtig spoel ik blonde haartjes
ze voelen zacht.. je bent zo klein.

Snuif gulzig weer die zoete geur op
van fris en blozend peuterhoofd
gewikkeld in een zachte handdoek
nog één verhaaltje, ’t was beloofd.

Van toverfeeën en kabouters
maar aan het eind kom je niet toe,
ik zie je rozig knikkebollen,
mijn pluizig mannetje is moe.

Daar stil en vredig in je bedje.
gehuld in warme veiligheid,
ver van de grote boze wereld.
klein bundeltje tevredenheid.

Nu ben je groot, trotseert de wereld
met vast veel moois in het verschiet.
jij moet je eigen fouten maken.
want zonder fouten leer je niet.

Dus laat ik los ... al is het moeilijk.
ik wil er altijd voor je zijn.
maar kan jou niet altijd behoeden
voor haat, verraad, verdriet en pijn.

Heel even was ik weer je haartjes
een kindje hulpeloos en klein
nog even onder moeders vleugels
waar jij altijd beschermd zult zijn.


© Ingrid Punt maart 2013

donderdag 12 december 2013

Smart



Smart

Je lacht de sterren van de hemel
en kletst de zoom uit ieders broek,
je grappen mal, melig gezemel,
kijkt weg … als ik jouw ogen zoek.

De dreiging is je aan ’t verscheuren,
je denkt dat niemand hier het ziet…
jij bent zo sterk, je wil niet treuren,
laat je niet leiden door verdriet.

Een schaterlach kan niet verhullen
wat ik steeds in jouw ogen lees,
ze matchen niet meer met je glimlach,
een triest pallet van angst en vrees.

‘k herken die vage vrolijkheid
als -zo geen reden voor gefeest-
die vals op diep verdriet gedijt,
ook ik ben daar al eens geweest.

Dus laat die lach voor even varen
en lucht nu eventjes je hart…
wellicht brengt het je tot bedaren
“Gedeelde smart is halve smart”


©Ingrid Punt februari 2013

woensdag 11 december 2013

Waarzegster


Waarzegster


Zij zegt hen hoe,  zij zegt hen waar,
en daar loert eigenlijk het gevaar…
die glazen bol stelt vaak teleur,
haar inzicht reikt tot aan de deur.

Ze ziet, ze ziet, wat jij niet ziet,
een baan of partner in ’t verschiet.
Een visioen… jij kunt iets missen
dus blijft ze naar jouw toekomst gissen.

“Ik zie veel geld!” roept ze vol vuur
-ze heeft haar gage graag per uur-
“Op grote hoogte in de zon!”
-tja, van de zomer op ‘t balkon-

Haar gave blijkt een dure grap,
heeft graag haar vinger in jouw pap.
ze waarzegt traag, ze neemt haar tijd,
"voel je al iets?" ... wellicht misleid?

Haar gouden waarzeggerspraktijk
maakt haar dus slapend… stinkend rijk.
Heeft ze het juist, is ze verbaasd.
want merendeels zit ze er naast.


© Ingrid Punt februari 2013




dinsdag 10 december 2013

Flatliner


Flatliner

Hij voelde zich 
hartgrondig bedrogen,
door een stomme fout van 
de Cardiologen.

Zo beweerden zij dat 
zijn hart hem fopte,
dus wilden men kijken,
 of het hartstochtelijk klopte.

Er klopte echt niets
van hun diagnose,
hartverscheurend,
- hardvochtige harteloze-

Glashard was hij 
dus voorgelogen,
hardhandig tot tranen toe 
bewogen.

Moesten ze hem nu wel 
defibrilleren?
het was veel te laat om het 
tij nog te keren…

Zijn grootste angst 
bleek ongegrond,
bij stilstand bleek 
zijn hart kerngezond_
__,\/\ _,\/\___,\/\_____,\/\_________,\/\____________________

 Oeps!!!


© Ingrid Punt februari 2013

zondag 8 december 2013

Debuutroman


Debuutroman


Hij schreef al zeker honderd jaar
-een oude man met grijzend haar-
al zat het schrijven in zijn bloed
zijn passie deed hem nauwelijks goed.

Schrappen van woorden en van zinnen,
veelal te drastisch... té intens,
dan telkens weer opnieuw beginnen,
zijn woordenspel kende geen grens.

Zo bleef hij keer op keer herhalen
maar nooit was hij ermee content...
hoe moest hij zijn gevoel vertalen.
aan zijn roman kwam nooit een end.

Nu … eindelijk na jaren zwoegen,
raakt ieder woord de juiste snaar.
tevreden leunt hij achterover,
is zijn debuutroman toch klaar.

Die borrel mag -om het te vieren-
een tweede, derde, "waarom niet?"
slaat nog een vierde achterover,
drukt dan per ongeluk op delete.




© Ingrid Punt februari 2013


zaterdag 7 december 2013

Rampvlucht




Rampvlucht 

Na wat knullig kunst en vliegwerk
ging zij hem dan toch verlaten.
omdat ze al zo vaak van huis was
had hij het eerst niet in de gaten.

Het was haar werk, liet haar begaan,
ze was gelukkig met haar baan,
die tripjes waren vaak omvangrijk,
naar Londen, Kenia, Zuid-Frankrijk.

Hij heeft er nooit onder geleden,
als huisman was hij best tevreden.
een stewardess, dikwijls van huis,
hij vaak alleen, maar droeg zijn kruis.

Vlak voor haar trip naar Tokio
geeft ze hem een vreemd cadeau,
haar trouwring in een enveloppe,
het is te laat, ze gaat hem droppe.

“Ik ben je zat”  zegt ze blasé,
ze pakt haar koffer, hij helpt mee,
plakt er een kneedbom tegenaan,
hun huwelijk toch al naar de maan.

“Wat is die koffer zwaar,” zucht zij,
“Vind je het gek? kon niets meer bij!”
zij in de lucht, hij opgelucht…
het werd haar allerlaatste vlucht.

© Ingrid Punt februari 2013


vrijdag 6 december 2013

Vervlogen



Vervlogen

Bevlogen, gepassioneerd,
door dromen verteerd, 
geteisterd vermogen,
het leven snel verleerd.

Verwoestend verleden,
grondig gefundeerd,
vernietigde het heden,
een zelfbeeld geschoffeerd.

Ontluisterend ... banaal.
ontgoocheld en timide,
schrijnende suïcide,
onafgemaakt verhaal

Verheven, verlicht,
jouw toekomst was een leugen,
ik leef met volle teugen,
ben het haast aan jou verplicht.


© Ingrid Punt februari 2013


donderdag 5 december 2013

Ontrouw


Ontrouw

Willens en wetens was Wilma weer zwanger
hoewel ze wel wist dat haar Willem niet wou.
Waarom zou ze wachten, ze zocht een vervanger
en toonde daarvoor dus geen enkel berouw.

Het kind werd geboren, die ogen die oren,
dezelfde trekjes als Willem’s broer Cor.
Gelukkig was Wilma nog niet echt verloren,
het viel haast niet op want broer Cor had een snor.

Het kind groeide op, niemand had een vermoeden,
haar man bleek heus wel een liefhebbende pa.
Al wat hij nog deed was ‘zijn’ kind goed opvoeden,

verwaarlozen was hem zijn eer echt te na.

Na jaren was het met de rust toch gedaan,
was Wilma het lachen dan eindelijk vergaan
toen zoon op een dag óók zijn snor liet staan.

© Copyright Ingrid Punt augustus 2012


zondag 1 december 2013

Duizend doden



Duizend doden

Vannacht sterf ik weer duizend doden
voortdurend kijk ik op de klok,
hij is te laat, ik peins me suf ...
wat had hij aan toen hij vertrok. 

Hij had  toch even kunnen bellen,
in elke hoek schuilt nu gevaar
als hij straks thuiskomt ... echt geloof me,
dan zijn pas écht de rapen gaar.

-Misschien bij vrienden blijven slapen-
heb ik hem wel gedag gezegd?
probeer mezelf bijeen te rapen
hij komt vanzelf wel weer terecht.

Of zal ik hem nu op gaan sporen
straks ligt hij ergens dood ... voor lijk,
een lekke band, mobiel verloren,
want als ik bel volgt 'geen bereik,'

Hoor in de verte, een sirene ,,,
natuurlijk loopt het niet zo'n vaart,
zijn vader slaapt, snurkt rustig verder,
ach ja ... hij heeft hem niet gebaard!

Welk drama kan ik nog verzinnen,
'dank god' ... de sleutel in het slot,
blij houd ik angst en woede binnen.
"Hoi mam, weltrusten ... ik ben kapot."


© Ingrid Punt december 2013