Pagina's

vrijdag 29 november 2013

Jouw huis





Jouw huis

Ik loop weer langs ...
andere gordijnen,
een nieuwe lamp,
de deurbel koud.

Voel langzaam aan
jouw geest verdwijnen,
het huis nu kil,
niet meer vertrouwd.

De keukentafel
leeg en eenzaam,
jouw handen niet 
meer op haar kleed.

'Kan ik u helpen?' 
vraagt een vreemde,
ik voel me stom ...
de dood is wreed.

© Ingrid Punt november 2013



dinsdag 26 november 2013

Mijn stekkie


Mijn stekkie

In de schaduw van de steiger 
zwemmen vissen traag en loom, 
niemand die me iets kan maken 
waan me in een mooie droom 

Het gekwetter van wat eenden 
en geen wolkje aan de lucht, 
blote voeten in het water, 
een tevreden diepe zucht. 

Aan de horizon gloort IJ-burg, 
naast me ruist het wuivend riet. 
IJ-burg is aan het ontwaken 
maar haar drukte deert me niet. 

In de verte glijdt een bootje 
badend in de ochtendzon, 
even sluit ik beide ogen, 
wou dat ik hier blijven kon. 

Hier op deze kale steiger 
in de vroege eenzaamheid, 
voel ik mij volmaakt gelukkig. 
toppunt van tevredenheid.


© Copyright Ingrid Punt juni 2012

Onmacht




Onmacht

Zo bang je te verliezen,
maar ik heb je nooit gehad,
ik had zelfs kunnen weten
dat jij ‘t vermogen niet bezat,

om iemand lief te hebben,
dat ligt boven jouw macht
en is niet te bevatten voor
 de vrouw die op jou wacht.

Getracht je te ontwijken
maar ik wilde je niet kwijt,
ik bleef voor jou bezwijken,
al wat nu nog rest is spijt.

Het is geen kwade opzet,
wellicht gaat het langs je heen
en kun jij jezelf niet geven
blijft het liefst gewoon alleen.

Soms zoek je even warmte
en de zachtheid van een vrouw,
maar gaat het langer duren
krijg jij toch al snel berouw.

Dan steekt de angst de kop op,
en kruip je in je schulp.
toe speel niet meer harten…
of zoek mentale hulp.



© Copyright Ingrid Punt

Altijd dorst

Altijd dorst


Mijn tante Neel, uit Scherpenzeel 
heeft continu een droge keel.
op zich niet zo bezwaarlijk,
zolang je haar een borrel schenkt 
is ze niet echt gevaarlijk.

Whiskey, wodka, wijn of gin, 
het maakt niet uit, het gaat er in.
zij blijft haar dorst maar lessen,
het enige dat overblijft zijn 
bergen lege flessen.

De buren waren niet zo blij 
met ‘t leven in de brouwerij,
vooral buurvrouw van Schinkel
-de glasbak stond pal voor haar deur- 
werd gek van 't glasgerinkel.

Mijn tante kreeg een goed idee,
want ruzie, heus, daar zit ze mee.
mijn tante houd van samenhang
de overlast duurde niet lang
de glasbak staat nu in haar gang.

Maar soms maakt ze een buurtje blij
Jaap stoker van de slijterij.
haar drankzucht  hielp hem uit de brand
had Jaap eerst geen klandizie…
nu leeft hij dank zij haar riant.




© Copyright Ingrid Punt Juli 2012 

vrijdag 22 november 2013

Ontheemd


Ontheemd

Vandaag voel ik me rusteloos
en zelfs een beetje vreemd.
ik woon al jaren in dit huis
maar voel me nu ontheemd.

De muren komen op me af
en willen me verjagen,
een angstaanjagend voorgevoel
blijft constant aan mij knagen.

De schemerlamp schuift naderbij
lijkt mij te willen pakken,
een kast helpt hem een handje mee
de vloer laat me nu zakken.

Wat moet ik hier nog in dit huis
als tafels mij negeren ...
de koelkast en het gasfornuis
me graag willen bezeren.

Mijn meubels lijken monsterlijk
een stoel een gapend gat,
de voordeur houd me tegen
echt ... ik heb het hier gehad.

Nog even vecht ik met de bank
en met de Grand Foullard...
pleur dan de zooi naar buiten,
op naar de woon-boulevard.

(c) Ingrid Punt september 2012

donderdag 21 november 2013

Jouw stem


Jouw stem

Veel te lang te veel geleden
tot de dood je dwingend lokte
en jouw adem plotseling stokte…
het was je tijd en het was klaar.

Ik zag je moeizaam ademhalen
en bad dat god je snel zou halen,
jouw stem was nu voorgoed gebroken,
je laatste reis was eindelijk daar.

Maar ook al gaat het leven door,
gaan koningin en bank teloor,
doping, sneeuw… wat kan het schelen,
en kan ik niets meer met je delen,

klinkt het wellicht niet rationeel,
wat ik je zeggen wil is veel…
hoor ik nog even graag jouw visie
al is die niet meer actueel.

’ t Was de manier waarop je het zei,
jouw humor deed relativeren,
'k moet jouw betrokkenheid ontberen,
het is te snel al lang voorbij.

Zodra de dagen weer gaan lengen
verbeeld ik jou een nieuwe dag,
zou hem je zelf graag komen brengen
want ik verlang zo naar je lach.

Zelfs één dag niet aan ons besteed,
jouw stem, ik zal hem blijven horen
al komt de waarheid ruw en wreed
mijn utopie abrupt verstoren.

Het afscheid is te lang geleden,
maar ik mis jou nu meer dan ooit,
‘ k heb je geliefd, dus ben tevreden,
jouw stem vergeten doe ik nooit.


© Ingrid Punt 10 februari 2013

woensdag 20 november 2013

Fluitje van een cent



Fluitje van een cent

Het was een fluitje van een cent,
hij maakte vaardig wat zij zag.
zijn Silvie was dit zo gewend,
maar nu had hij niet echt zijn dag.

Zijn hamer die de spijker zoekt
raakt vol zijn duim, hij schreeuwt en vloekt
als zij komt vragen wat er is
slaat hij de plank volledig mis.

 "Verdammt nochmal… du bist ein oen!"
"laat het dan ook een ander doen."
door haar bemoeizucht en gebral
kleurt bloed royaal zijn overall.

Zijn handen waren competent,
wat dacht ze wel, zo’n stoere vent.
mijn god, wat doet die duim nu zeer,
dit flikt ze hem niet nog een keer.

Hij timmerde nog snel een kist,
zo mooi op maat ziet men niet vaak.
zijn hamerslag de plank gemist...?
die op haar schedel was goed raak.


©Copyright Ingrid Punt februari 2013

dinsdag 19 november 2013

Bakzeil



Bakzeil

Haar rots in de branding,
haar baken op zee.
haar schip lag stabiel
want hij voer met haar mee.

Geen storm kon hen raken.
geen golf was te hoog,
totdat ze besefte dat
hij haar bedroog.

Haar schip raakte stuurloos
niet langer hoogtij...
het liep op de klippen
geen schipper langszij.

Tussen wal en het schip
raakte zij in de knoop,
hij keek lachend toe
hoe ze langzaam verzoop.

© Ingrid Punt februari 2013

zondag 17 november 2013

Wilde haren




Wilde haren

Zijn wilde haren is hij kwijt,
maar soms ook even niet,
dan steken ze de kop weer op,
dit tot zijn vrouw ’s verdriet.

Dan gooit hij alle remmen los
en klimt hij op zijn stalen ros,
ook zwaait hij naar zijn eigen soort
omdat hij daarmee punten scoort.

Testosteron viert dan hoogtij,
veel leven in de brouwerij
hij gokt en drinkt –veelwijverij-
en voelt zich even geen zacht ei.

In het gareel? hij draait en zwenkt,
geen wilde haar die daar aan denkt.
een stoere motor, weet je wel
die haren willen … vrijgezel.

De branie kijkt weer om de hoek
volwassenheid al weken zoek.
totdat de griep hem plotseling velt,
dan is hij weer pantoffelheld.

Zijn vrouw vraagt ‘schat, een kopje thee?’
hij niest en hoest, maar knikt gedwee.
dan streelt ze door zijn  ‘wilde’ haar
hij zucht tevree, het is weer klaar.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013


Over datum


~~~~ 

‘Dat slechte zicht op oudere leeftijd, daar is volgens mij goed over nagedacht door moeder natuur.
Je moet nu eenmaal niet alles willen zien… vooral niet als je ouder wordt.’

~~~~~~~~

‘Zoals mijn oude buurvrouw al zei, ik word dik van een glas water…
ze vergat er voor het gemak bij te vermelden dat ze daar haar slagroompunt mee wegspoelde  .

~~~~~~~~

‘Nou… overdrijven is ook een vak. Het hangt een beetje van mijn bui én de spiegel af. In sommige paskamers b.v. is het echt drama… mag ik dan een teiltje? ’

~~~~

Belangrijke mededeling ...  het nu volgende gedicht is uiteraard puur fictief. ;-)



Over datum

Wanneer ik voor de spiegel sta
moet ik toch echt bekennen…
‘het aanzien van die oude kop
is best wel even wennen.’

De eerste blik is nog te doen
dan denk ik, ‘leuk portret,’
daarna schrik ik me wezenloos
als ik mijn bril op zet.

Een rimpel hier een krater daar
die slappe nek, dat grijze haar,
wanneer ik echt heel  kritisch kijk
ben ik een overjarig lijk.

Mijn knieën kraken -het is wrang-
als ik teveel van ze verlang
mijn blaas niet goed meer in bedwang,
ik word gewoon een oude tang.

Plamuur en plak de groeven dicht,
ga in gevecht met mijn gewicht
maar heb totaal geen overwicht
wanneer ik voor iets lekkers zwicht.

‘Alweer een kilo,  #%&@*#!’ … vloek
en hijs me in correctiebroek.
vervelend strak, maar hij verhult,
nu lijk ik één egale bult.

Het is een hopeloze strijd,
ik geef het op, verloren tijd.
betreur, als ik mijn lijf weer keur…
mijn borsten ook al in mineur.

De zwaartekracht werkt ook niet mee
ik moet het nu bekopen…
‘k ga voor de tijd die mij nog rest
maar op mijn handen lopen.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013




vrijdag 15 november 2013

Rode cabrio



Rode cabrio


Ik heb een leuke buurman,
het is een mooi cadeau
wanneer ik hem zie rijden
in zijn rode cabrio.

Soms racet hij door de straten,
haren dansen op de wind,
dan zwaait hij even nonchalant 
en kijkt blij als een kind.

Het is een snelheidsduivel,  
‘t geeft eigenlijk geen pas…
want bij elke hoge drempel
geeft hij juist een beetje gas.

En nadert hij een zebrapad
dan maakt hij extra vaart,
laat mens en dier ver achter zich,
volledig van de kaart.

Hij is een wegdekmaniak
dus redt het vege lijf,
ik kan het hem vergeven
want mijn buurman is pas vijf.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013



Buiten gebruik


Buiten gebruik


De verleiding  je te bellen is
soms moeilijk te weerstaan.
een korte snelle babbel,
gewoon, vertellen hoe het gaat ...

Jouw stem nog even horen,
‘k weet, dat zal echt nooit meer gaan.
wie neem ik in de maling,
daar is niemand bij gebaat.

Het wordt een anticlimax
maar toch blijf ik het proberen,
jouw nummer een herinnering
die wil ik nog niet kwijt.

Wat ik ook doe, vaak is die drang
zo moeilijk te bezweren,
jou wissen is me veel te cru,
gun me nog even tijd.

Soms geef ik er gewoon aan toe,
dan moet ik je echt bellen,
het voelt ook zó belangrijk,
blind ... loop ik weer in die fuik.

De juffrouw aan de andere kant
zal mij dan weer vertellen,
het nummer dat u heeft gebeld
is niet meer in gebruik.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013


Waarheid




Waarheid


Ik hanteer mijn eigen waarheid,
wellicht vind men die soms vaag.
de waarheid van een ander
ligt vaak loodzwaar op mijn maag.

De wil om te begrijpen
hoe de ander het bedoeld,
is heus bij mij aanwezig maar
vaak niet goed zoals het voelt.

Jouw woorden klinken krachtig
maar ze scheppen geen vertrouwen,
wanneer die muur van letters
je gevoel niet onderbouwen.

Jij hebt je eigen waarheid,
wij verschillen, dat heeft zin.
een waarheid die ons beiden
boeit ligt ergens middenin.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013


donderdag 14 november 2013

Vertrouwen




Vertrouwen


Vandaag zag ik een engel,
gewoon hier in de straat.
hij vroeg mij hoe het met me ging,
verrek ... dacht ik... hij praat.

Mijn antwoord hield ik vaag
want ik zat even in een dip.
de engel streek zijn vleugels
maar hij toonde ruim begrip.

Zijn blik ving nu de mijne,
hij nam me bij de hand,
ik was totaal verbijsterd,
plots leek ik met hem verwant.

Nu zag ik met zijn ogen,
hoorde duidelijk ieders wens,
begreep nu wat er mis was
met de wereld en de mens.

Men vindt zichzelf belangrijk
alles draait om macht en geld,
gaat rechtstreeks op zijn doel af
soms desnoods met grof geweld.

Vluchten doen we voor emoties
zoeken troost in consumeren.
sluiten liever onze ogen,
bang dit af te moeten leren.

We vervullen die behoefte,
omdat hebzucht graag regeert.
dat we zouden kunnen delen
hebben we al lang verleerd.

Zo beleven we ons leven,
want het voelt ook zo vertrouwt.
heerst er angst om toe te geven
waar geluk op word gebouwd.

Begrip en liefde voor een ander
is iets wat men maar liever laat.
dat gevoel maakt ons zo kwetsbaar
vluchten liever nog in haat.

Zo zag ik vandaag mijn engel
en raakte even in paniek.
zeer geschrokken van dit inzicht
want de wereld lijkt zo ziek.

Hij gaf onverwachts vertrouwen
liet me ook nog even dromen….
ooit zal alles weer veranderen,
de mensheid zal tot inkeer komen..

© Copyright Ingrid Punt 2012

Egotrip


Egotrip


Mijn lieve sint wat een gezeur
sinds wij hebben gekozen,
stelt hij van Rutte ons teleur,
kunnen we hem nog lozen?

Zieltjes winnen voor de strijd,
maar na die tijd… vergetelheid,
toe neem die Samsom ook maar mee,
dan beiden kielhalen op zee.

Die domme lach van enge Mark,
ondanks dat we bezwijken
haalt hij ons gierend onderuit
en gaat zelfs over lijken.

Want mevrouw Jansen had een bult
en legde plots het loodje
haar dokter treft geen enkele schuld
zag haar nooit in haar blootje.

Die bult van haar was niet zo groot
maar koste een vermogen.
zij had geen geld en is nu dood,
Mark kent geen mededogen.

Samsom lacht stiekem in zijn vuist,
weet Rutte te bespelen.
wij moeten bloeden voor een puist
’t kan Diederik niets schelen.

Dus heel misschien mijn lieve sint
kunt u het tij nog keren.
want nivelleren staat gelijk
aan niets meer te verteren.

Ach, Spanje maak je borst maar nat
met twee lachende dwazen.
en vraag niet ’wie maakt ons nog wat?’
dat stel neemt je te grazen.

We zitten samen op de wip,
links, rechts, of in het midden.
de politiek één egotrip
dus laat ons samen bidden.

© Copyright Ingrid Punt november 2012


Averij



Averij


Voor even niet aanwezig,
gewoon, een beetje moe.
er is niet echt een reden,
eigenlijk doet het er niet toe.

Maar ergens diep verborgen
heb ik het wel gehad.
misschien door teveel zorgen,
die er kwamen op mijn pad.

Dan weet ik sterk te blijven
en geef ook geen gehoor.
al word ik terug gefloten,
 ik ga gewoon stug door.

Ik moet en zal het klaren,
en ben niet zo’n zeur
die constant loopt te klagen,
stel niemand graag teleur.

Maar keert de rust, bemerk ik,
‘ik ben een beetje moe.’
het is heus zonder reden
en het doet er niet veel toe.

Maar ergens diep van binnen
klinkt… ‘de uitputting nabij.’
laat ik er maar naar luisteren
anders maak ik averij.



© Copyright Ingrid Punt november 2012

woensdag 13 november 2013

Vergissing


Vergissing


Reeds heel lang geleden vormden zij al een paar,
maar een trouwring kan knellen, er loerde gevaar ...
de klad zat er in ... hij kreeg het benauwd.
zijn vrouw was gelukkig en hij was getrouwd.

Zij raakte op leeftijd, hij zat daar best mee,
na zeer veel  gepieker kocht hij een pc,
voor een spelletje poker, het liefst 's avonds laat
en een klein beetje surfen, ach, je weet hoe dat gaat.

Het aanbod van vrouwelijk schoon bleek zeer groot,
dik, dun, donker,blond, schaars gekleed en zelfs bloot,
de dames leken zelfs naar hem te smachten,
zij knipoogden schalks, heus, ze konden niet wachten.

Zijn vrouw zag niet wat er in hem was gevaren,
en dacht, die pc brengt hem vast tot bedaren.
een rondborstige diva met lang donker haar,
raakte vrij onverwachts een gevoelige snaar.

Gigantisch verslingerd, totaal van de kaart,
kiest hij voor rondborstig, ze blijkt hem niet waard,
zijn vrouw nam hem terug want zij kon hem niet missen,
en zei, ‘een man mag zich voor één keer vergissen.’

Daarna kwam een tweede, een derde een vierde ...
nu was ze het zat dat hij alles versierde,
hij deed nu echt álles wat god maar verbood,
toen was ze er klaar mee en schoot ze hem dood.


© Copyright Ingrid Punt november 2012




dinsdag 12 november 2013

Koningin Wilhelminabos



Koningin Wilhelminabos

Ik heb een boom voor je geplant
geworteld in vertrouwen,
het wordt een mooie sterke eik,
eens zal ik hem aanschouwen.

Hij geeft mijn liefde voor je weer
nu is het slechts een stek,
hier bij dit levensmonument
vind mijn verdriet een plek.

De glazen zuilen, strak en fier
herbergen vele namen,
een ieder streed zijn eigen strijd
hen eren doen we samen.

Een naam, te vaak die van een kind,
het leven bruut verstoord,
hun stem voert zachtjes op de wind
die stem wordt hier gehoord.

Hier zij aan zij leven ze voort
de boom waarborgt het leven…
hij groeit, sterft af, geeft leven door
en zal beschutting geven.

Dit bos van liefde en verdriet
heeft hen in slaap gekust ...
zacht klinkt hun stem, 
‘vergeet mij niet, maar vind met mij hier rust.’


© Copyright Ingrid Punt november 2012



Ziek, zwak, misselijk



Ziek, zwak, misselijk

Mia was verbijsterd,
zij werd zo vaak geteisterd,
door uitslag, bulten, zweren,
die haar kwamen bezeren.

Haar vrienden waren zeer begaan
en droegen fruit en bloemen aan.
Het zal je maar gebeuren, ze bleven
na een tijdje weg, dat is toch te betreuren.

Ze had er zelf niet om gevraagd,
wanneer een ziekte je belaagd
ben je niet te benijden, vooral als niemand
je geloofd wanneer je zo moet lijden.

Haar dokter, hij beweerde,
dat zij echt niets mankeerde.
‘Het zit tussen je oren’  ze was de 
wanhoop nu nabij en voelde zich verloren.

Zij nam er geen genoegen mee,
symptomen waren op  tv,
een pijntje hier, een bultje daar,
dat dikke oog, dat doffe haar.

Haar huisarts had zich vast vergist,
ze wilde naar een specialist.
want deze dokter onbenul
noemde haar ziekte ‘flauwekul’

De specialist bleek zeer bekwaam,
haar kwaal kreeg eindelijk een naam.
de uitslag was haar niet ontgaan,
dus zat ze daar, heel zelfvoldaan.

‘Gelukkig’… zei ze opgelucht,
‘het is gewoon een wonder...
nu nemen ze me serieus, 
mijn ziekte die bestaat dus heus, 
ik ben een hypochonder.’


© Copyright Ingrid Punt November 2012

maandag 11 november 2013

Plagiaat



Plagiaat 


Zij is zo zuiver op de graat
geroemd om haar gedichten.
een mooie volzin die volstaat,
zou zij voor minder zwichten?

Zo wonderschoon als zij verwoordt,
-haar zinnen doen beminnen-
weet met haar diepgang en haar stijl
gevoelens te ontginnen.

Haar woorden raken diep in 't hart
steeds weet zij weer te raken.
zo geeft ze hoop aan haar publiek,
men ziet haar als een baken.

Zij is zo zuiver op de graat,
elk mens zal dat beamen.
met haar poëzie zou zij ons
vertrouwen nooit beschamen.

Gekozen strofen zeer intens,
ze kruipen in je bloed, maar
overschrijden nooit de grens
daarvoor zijn ze te zoet.

Zij was zo zuiver op de graat
wist dichtend troost te schenken,
maar pleegde stiekem plagiaat
wie had dat kunnen denken.


© Ingrid Punt oktober 2012


zondag 10 november 2013

Salmonella



Salmonella

Vannacht dacht ik heel even...
Ing... je bent er nu geweest,
je had een aardig leven
maar je bent nu uitgefeest.

De golven pijn en ongemak
ze trokken door mijn lijf.
mijn maag van streek, mijn hart op hol,
de handen koud en stijf.

Mijn darmen raakten in de knoop,
het was niet meer te harden,
ik kromp ineen, want dat venijn
trok heel mijn lijf aan flarden.

Bloed stolde in mijn aderen,
angst greep me naar de keel,
met druppels op mijn voorhoofd 
werd 't me allemaal te veel.

En ja hoor, heus... daar stond hij dan
die engerd met zijn zeis,
dat broodje zalm van gisteren
was vast niet erg wijs.



(c) Copyright Ingrid Punt oktober 2012


Onvoltooid



Onvoltooid


Het is er nooit echt van gekomen,
het heeft niet waarlijk mogen zijn,
ooit, heeft ze er van kunnen dromen,
altijd en eeuwig braak terrein.

Eens was hij baas van haar gedachten,
voortvluchtig heerser van haar hart,
veel meer viel er niet te verwachten
vanaf' 't begin ... een valse start.

Al zou ze het graag anders willen,
uit haar gedachten raakt hij nooit,
ondanks immens grote verschillen,
voelt deze liefde niet voltooid.

Hoe nu hun levens ook verlopen,
-voorheen was één, zo met zijn twee- 
hoopt ze voor hem het allerbeste
en heeft ze er thans vrede mee.


© Ingrid Punt november 2013





zaterdag 9 november 2013

Diner voor twee




Diner voor twee


Hoe meer zij hem ziet zitten
des te meer hij haar veracht,
dat hij haar zou bedriegen
had zij nooit van hem verwacht.

Te vaak vernederd en getergd,
beschaamd was haar vertrouwen,
als men eens wist hoeveel dat vergt
van frêle, broze vrouwen.

Hij stemde lang niet meer tevree
ze gaf hem eindelijk zijn congé,
ineens vroeg hij haar en passant
voor een diner in 't restaurant.

Tijdens dit etentje voor twee,
slurpt hij gazpacho heel gedwee,
van teaser tot aan het dessert
spiegelt hij zich in het slacouvert.

Zo ijdel en zo arrogant...
schenkt hij haar wijn, gemaakt galant,
hij maakt haar gek, de valse smiecht
als hij haar wéér ontrouw op biecht.

Het hoofdgerecht wordt geserveerd,
de koude soep viel reeds verkeerd,
hij ziet wat groen, is uit zijn doen
en wil haar sussen met een zoen.

De entrecôte blijkt bloederig rauw
hij snijd en scheurt, ziet al wat grauw.
'Zal ik je helpen?' vraagt ze lief...
'nou alsjeblieft' zegt hij naïef.

De schoft - had haar te lang gepaaid-
schrikt... als zij naar het steak-mes graait.
voor hem is dit zijn laatste les,
ze rijgt zijn darmen aan het mes.


(c) Copyright Ingrid Punt oktober 2012