Pagina's

maandag 21 oktober 2013

De mensen van weleer



De mensen van weleer… 


ze deelden ooit mijn leven,
nu zij er niet meer zijn blijft het voor mij
 een vreemd gegeven.
Al deelden wij iets met elkaar, ‘t behoord nu tot ’t verleden,
laat me niet meer misleiden, want
ik leef nu in het heden.
Dan is er plots een geur ... geluid, soms zie ik hen weer staan,
maar weet, het leven draait wel door
ik moet ze laten gaan.
Gevoelens van weleer… ik wil het niet vergeten
‘niet doen, je doet jezelf zo’n pijn’
is mij wel eens verweten.
‘Ach, laat het toch, toe denk vooruit, laat los, wees nu eens sterk’
ik doe mijn best, probeer het echt
totdat ik weer bemerk…
de mensen van weleer… ik blijf zo aan ze hangen,
herinneringen aan wat was, doet
mij naar hen verlangen.
het voelde veilig en vertrouwd, ik meende ze te kennen,
nu moet ik verder zonder hen en kan
daar slecht aan wennen.
De mensen van weleer…  je kunt het toch niet dwingen,
hun liefde en hun energie blijven
mij nog omringen.
Vergeet hen niet, dan maar verdriet, als ik aan ze blijf denken ...
ga mij het niet verbieden, omdat
ik iemand dan zou krenken.
De mensen van weleer… je kunt ze niet onttronen,
ze zijn een onderdeel van mij, blijven
mijn hart bewonen.





© Copyright Ingrid Punt september 2012







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen