Pagina's

donderdag 31 oktober 2013

Rebel



Rebel


Soms ben ik al dat braaf zijn moe, dan wil ik rebelleren ...
ik sta vroeg op en smeer wat brood. 
wek dan mijn zoon, kus echtgenoot
ga naar mijn werk  
en voel me sterk ...

Maar dan ineens is het voorbij, dan schittert de rebel in mij,
ik zou hem willen smeren, niet wachten op de loterij, 
nee koffie nu, compleet met koek
bij Coffee-corner 
op de hoek.

 Daarna de trein naar Lutjebroek, of toch het vliegtuig naar Milaan?  
wat zwemmen in een oceaan, 
al kost me dat direct mijn baan
het blijft me zwaar frustreren,
't is niet te declareren.

Ik zucht eens diep en loop dan door, de plicht, hij roept, ik geef gehoor, 
de eerste klant, zij is voor mij - een stuk chagrijn- ze kijkt niet blij,
" wilt u een tasje en uw bon?" maar een rebel kent geen pardon,
 " wilt u een mes of liever touw?"
ze schrikt en denkt, wat zegt ze nou? 

Wat klonk dat cru, wat zei ik nu? rebels en bot individu!
ik veins een vriendelijke lach en wens haar nog een mooie dag...
 vandaag ben ik niet zo begaan, de drang was moeilijk te weerstaan,
'k vloog in een vliegtuig naar Milaan.
'zwom net nog in een oceaan, 

 zat in de  trein naar Lutjebroek, bij coffee-corner op de hoek 
nam ik een koffie met een koek, soms ben ik al dat braaf zijn moe, 
dan wil ik rebelleren ... ik sta vroeg op, en smeer wat brood. 
ik wek mijn zoon, kus echtgenoot
ga naar mijn werk en voel me sterk  ... maar ...


© Ingrid Punt oktober 2013












dinsdag 29 oktober 2013

Niemandsland

Foto: Vivian Maier


Niemandsland


Wanneer ik oud en eenzaam ben.
mijn spieren stram, mijn botten broos,
mijn eigen kinderen niet herken,
moe, grijs, gerimpeld, hulpeloos ...

mijn veters niet meer strikken kan,
weer terug ga naar mijn kindertijd,
ben jij dan nog die éne man
die van me houdt en met me lijdt ...

onder dat juk van ouderdom,
wanneer ik niemand meer begrijp
weet niet waarvoor, weet niet waarom
 soms duidelijk voel, de tijd is rijp ...

Leek alles vroeger kinderspel
ik ben niet meer van de partij,
 het leven gaat me nu te snel,
de wereld gaat aan mij voorbij ...

ben jij er dan, blijf jij mijn man,
wijst me de weg, nog steeds een span,
bied jij me troost, pak jij mijn hand
als ik in niemandsland beland ...


© Ingrid Punt oktober 2013



maandag 28 oktober 2013

Kant




Kant

Wat was ze blij toen hij haar vroeg
-leerde hem kennen in een kroeg-
haar meisjesdroom "een witte bruid
met lange sleep" komt eindelijk uit.

Als dochter van mevrouw van Eert
-die haar het klossen heeft geleerd-
maakt ze een jurk van eigen hand,
geheel van kant, de nieuwste trant.

Kantklossen zit haar in het bloed,
alleen haar meetlint werkt niet goed,
al is haar kloswerk een begrip,
bij ’t altaar staat ze in haar slip.

Haar tante fluistert in haar oor…
-zelf heeft ze het nog niet zo door-
ze schreeuwt nu moord, ze gilt nu brand,
staat in haar nakie aan de kant.

‘Nu weet ik dus wat er aan schort,
mijn kanten  trouwjurk is te kort!'
haar bruidegom -niet erg galant -
verlaat gehaast het kerkelijk pand.

Vertrekt zelfs naar het buitenland,
hij laat haar zitten, in haar kant,
een mooi jong ding werd naar verluid
zijn nieuwe kant en klare bruid.

 Verstoten bruid was radeloos
-dat hij zomaar een ander koos-
ze kloste en ze kloste door,
totdat ze haar verstand verloor.

Nu was zij zelf dus zwaar de klos
en gooide alle klossen los,
ze had zich niet meer in de hand,
dus maakte zij zichzelf van kant.


©Copyright Ingrid Punt januari 2013 



Najaar




Najaar


De zomer is welhaast voorbij
de herfst nog ingetogen ...
een stormwind komt vol razernij
over het landschap aangevlogen.

Ontbinding van de muffe grond
laat nochthans op zich wachten,
doch kilte vult mijn aderen en
laat me naarstig smachten...

Naar zomerzon die zacht, gestaag
het groene gras zal bleken,
als ik seizoenen maken kon
liet ik de herfst ontbreken.


© Ingrid Punt oktober 2013


zondag 27 oktober 2013

Dooddoener






Dooddoener


Dat was het dan, het boek is uit,
wat tromgeroffel tot besluit,
veeg het verdriet van je gezicht
ga nu naar huis en demp het licht.

De hel breekt los, de hemel splijt, 
ik ben de klos maar heb geen spijt,
het is niet goed, het is niet fout,
uiteindelijk voelt de dood vertrouwd.

Mijn metgezel vanaf dag één,
hij bleef en liet me nooit alleen,
zag ik hem eerst als het gevaar ...
tijd bracht ons nader tot elkaar.

Hij oefende terwijl ik sliep
de dood ... trouw bij me ... in 't geniep
dat onverklaarbaar vreemd object.
had veel geduld, toonde respect.

Zo heeft hij mij nooit opgegeven
uiteindelijk kreeg hij wat hij wou
was niet behept met medeleven
dus ook geen reden voor berouw.

Voor wie me lief had en wie niet,
verspil geen tijd aan loos verdriet,
eens komen wij elkaar weer tegen, 
dus leef, geniet, "Op hoop van zegen."

Dat was het dus, een laatste zoen,
ik zou het zó weer overdoen,
al leek het soms een hels karwei,
het leven schoot aan mij voorbij.

Wanneer je morgen wakker wordt,
besef ... het leven is te kort ...
dus altijd lief zijn voor elkaar
tenslotte is het einde daar.




© Ingrid Punt oktober 2013



woensdag 23 oktober 2013

Schrijven


Schrijven


Reeds in mijn jeugd moest ik vertellen,

-want mijn gevoel vertaalt zich graag-
zo wist ik menigeen te kwellen
met een verhaal ..." zwaar op de maag"

Van heksen, monsters en demonen,
mijn woorden niet altijd gewenst,
zelfs blauwbaard kon zich gaan verschonen,
mijn fantasie was onbegrensd.

Maar woorden missen het gevoel ...

het maakt niets uit hoe ik het zeg,
geven niet weer wat ik bedoel,
gaan doorgaans toch hun eigen weg.

Op weg naar buiten reeds gedoofd,

wellicht teveel aan hen gehecht,
ze blijven dwalen in mijn hoofd,
komen daar ook niet tot hun recht.

Daarom dat ik hen liever schrijf,
ik plant de letters op papier,
't gesproken woord blijft buiten kijf.
op schrift ... zo vind ik mijn manier.

Mijn pen geeft weer wat mij beweegt,
hij kent geen grenzen en geen rem,
stopt niet eer dat is schoon geveegd,
geeft zo mijn innerlijk een stem.

Geschreven letters vorm gegeven
aan de verhalen in mijn brein,

komen nu eindelijk tot leven
'k zou zonder ongelukkig zijn.


© Copyright Ingrid Punt september 2012






dinsdag 22 oktober 2013

Verloren vriendschap



Verloren vriendschap


Als vriendschap stilletjes verzandt
en je elkaar ineens ontgroeid,
gevoelens komen van één kant,
de één de ander niet meer boeit...

laat dan maar los al doet het pijn,
want erger is het vrienden zijn
met iemand die je niet meer raakt,
waardoor het medeleven staakt.

Probeerde je het keer op keer,
je doet je best, het werkt niet meer,
je ligt er nachten wakker van,
wat is er mis, wat deed je dan

waardoor de ander je nu mijdt,
geef het maar op … verloren tijd,
geen duidelijk antwoord op je vragen,
die vaagheid blijft maar aan je knagen.

Laat het maar los, al doet het pijn,
want erger is het samenzijn
met iemand die je plots negeert
en al wat je doet lijkt verkeerd.

Vaarwel, gegroet, ga nu maar door,
‘t komt nooit meer op hetzelfde spoor,
de ander schijnt het niet te deren
dat jij de vriendschap af moet leren.

Dus neem je tijd, maar laat haar vrij,
een echte vriendschap maakt je blij,
intens gelukkig en voelt fijn
maar werkt voor beiden ... zonder pijn.


© Copyright Ingrid Punt september 2012



maandag 21 oktober 2013

Licht


Licht

Ontluikend licht 
speelt en kust 
frivool, 
zacht mijn gezicht,
een lichte bries 
streelt hunkerend, 
liefdevol
mijn geknakte ziel, 
verkent geschonden terrein,
voert me mee 
 dansend, 
langs delicate 
zoete herinneringen,
herboren, 
verlicht, 
verlost van pijn, 
uitverkoren, 
ik mag 
zijn.


© Ingrid Punt oktober 2013

De mensen van weleer



De mensen van weleer… 


ze deelden ooit mijn leven,
nu zij er niet meer zijn blijft het voor mij
 een vreemd gegeven.
Al deelden wij iets met elkaar, ‘t behoord nu tot ’t verleden,
laat me niet meer misleiden, want
ik leef nu in het heden.
Dan is er plots een geur ... geluid, soms zie ik hen weer staan,
maar weet, het leven draait wel door
ik moet ze laten gaan.
Gevoelens van weleer… ik wil het niet vergeten
‘niet doen, je doet jezelf zo’n pijn’
is mij wel eens verweten.
‘Ach, laat het toch, toe denk vooruit, laat los, wees nu eens sterk’
ik doe mijn best, probeer het echt
totdat ik weer bemerk…
de mensen van weleer… ik blijf zo aan ze hangen,
herinneringen aan wat was, doet
mij naar hen verlangen.
het voelde veilig en vertrouwd, ik meende ze te kennen,
nu moet ik verder zonder hen en kan
daar slecht aan wennen.
De mensen van weleer…  je kunt het toch niet dwingen,
hun liefde en hun energie blijven
mij nog omringen.
Vergeet hen niet, dan maar verdriet, als ik aan ze blijf denken ...
ga mij het niet verbieden, omdat
ik iemand dan zou krenken.
De mensen van weleer… je kunt ze niet onttronen,
ze zijn een onderdeel van mij, blijven
mijn hart bewonen.





© Copyright Ingrid Punt september 2012







zaterdag 19 oktober 2013

Vrouwe Justitia


Vrouwe Justitia.


Geblinddoekt ging zij door het leven,
droeg in haar rechterhand een zwaard.
zo liet zij de beklaagden beven,
keek slechts naar feiten, niet naar aard.

Nimmer misleid door wat ze zag,
gaf zij haar oordeel luid en klaar.
zij liet geen traan, toonde geen lach,
maar deed haar werk zonder misbaar.

Bewijzen en getuigenissen,
het vonnis werd al snel geveld.
waarna soms straf werd uitgesproken,
haar weegschaal stond goed afgesteld.

De advocaat was zeer ad-rem,
aan haar gehoor mankeerde niets.
viel niet voor hem, maar voor zijn stem,
haar hart sprong op, dook in zijn speech.

Een stem gelijk een saxofoon,
haar blinddoek thans rudimentaire.
zijn timbre raakte haar gewoon,
met flair misbruikt vocabulaire.

Met verve hield hij zijn pleidooi,
geboeid luisterde ze argeloos,
beklaagde was van slecht allooi,
en de verdediging erg broos.

Altijd geblinddoekt door het leven
en zonder aanzien des persoons
begon haar hand nu toch te beven
ervaarde heus iets ongewoons.

Een kerfstok lang, en net zo breed
voor haar was er geen houden aan,
doch blind en doof voor wat hij deed,
haar kundigheid was naar de maan.

Ging zij geblinddoekt door het leven,
maar nu volledig van de kaart,
haar zwaard en weegschaal trilden even
om te belanden in de haard.



© Copyright Ingrid Punt september 2012

vrijdag 18 oktober 2013

1 september


1 september

Vrolijk
spelende kinderen
jouw hapjes, een drankje…
proost, op je gezondheid
sterke verhalen, een mop 
lachende monden

1 september

verdriet 
sluimerende onrust
jouw muziek, een drankje…
proost, op je gezondheid
herinneringen, anekdotes
trieste ogen 

I september

stilte
totale berusting
jouw foto, een drankje…
proost, op je gezondheid
mijn blik op oneindig
weemoedig hart. 

© Copyright Ingrid Punt september 2012

woensdag 16 oktober 2013

Karma

Karma

Mijn tante Jo uit Hoenderloo
kreeg al wat ze maar zag cadeau,
van haar man Fred, -hij met die pet-
want hij kon haar niets weigeren,


verwende haar dus tot en met
want anders ging ze steigeren.
Jo wilde dit, Jo wilde dat…
had in haar hand een gapend gat,


dacht in het geld te zwemmen,
het koste Fred een groot fortuin,
hij had geen geldboom in zijn tuin
maar kon haar drang niet remmen.


Op ’t werk van Fred ging ‘t ook al pet
daar had de crisis doorgezet.
Meneer de Haas, ‘da’s Fred zijn baas’
was niet meer te genaken.


na een gesprek met Kortekaas,
Chef personele zaken.
Jaap Kortekaas, -ooit eigen baas-
werkte al jaren voor de Haas.


Van huis uit was hij slager,
hij was verzot op varkenshaas,
bijziend en ook een beetje dwaas
en zéker niet te mager.\


Meneer de Haas én Kortekaas
zagen geen andere weg helaas.
Gesteun, geblaas bood geen soelaas
er moest nu iets gebeuren.


Dus werd oom Fred op straat gezet,
hij mocht het gaan betreuren.
Jo kon niet leven zonder geld,
bij Fred was ze nu uitgeteld.


Zij koos voor Haas, -Fred’s oude baas-
het was niet te vermijden.
Jo kocht een villa aan de Maas
nadat ze was gescheiden.


Ze kreeg het heel hoog in haar bol,
en smeet met geld, niets was te dol.
Ondanks Haas zijn bezwaren,
kwam Jo niet tot bedaren.


De zaak ging heel snel op de fles
helaas voor Jo geen wijze les.
Fred zat niet bij de pakken neer,
had nu zijn geld zelf in beheer.


De loten die hij daarvan kocht
bezorgden een vermogen.
Toen Jo kwam smeken aan zijn deur
had hij zelfs mededogen.


Hij hielp hen beiden uit de brand.
en kocht hun huis,
was heel coulant.
al leek het wat omvangrijk,


het was voor hem een peulenschil
leefde als god in Frankrijk.
Het gat in Jo haar hand bleek groot,
ze stonden telkens in het rood.


Geen geld voor vlees, geen geld voor brood,
zo stierven zij de hongerdood.
En Kortekaas die ouwe dwaas?
Die stikte in zijn varkenshaas!


© Copyright Ingrid Punt augustus 2012

dinsdag 15 oktober 2013

Genade




Genade

Zijn onuitgesproken woorden
geselden haar neer,
verscholen in een horizon
die zij niet kon bereiken.
ze smeekte, bad voor ommekeer,
bevroren in zijn stilte,
verloren in zijn lach,.
volhardend in zijn zwijgzaamheid,
gaf hij de laatste slag.

© Ingrid Punt 13 oktober 2013



zondag 13 oktober 2013

Emotie


Emotie

Mijn emotie lijkt te branden
in mijn pen en op 't papier,
de hoedanigheid aan woorden
blijft daardoor wel vrij summier.

© Ingrid Punt 13 oktober 2013





Betovering




Betovering

De betovering is verbroken
zo beweerd ze mij met klem.
over haar heeft hij geen macht meer
   ze denkt allang niet meer aan hem,

waarom nu nog aan hem denken,
ze delfde steeds het onderspit,
zij laat zich never, nooit meer krenken
 heeft nu haar leven op de rit,

Ze voelt zich eindelijk herboren
   zonder hem gewoon ... oké,
heeft met hem ook niets verloren,
   vraagt zich af waarom, waarmee ...   

hij haar ooit heeft kunnen paaien
zó bijzonder was hij niet,
heus, er zal geen haan naar kraaien,
hij bracht haar alleen verdriet.

Ja, zij is echt dik tevreden,
gaat nu alleen nog voor 't geluk
hij behoort tot het verleden
niets maakt dat geluk nog stuk.

"De betovering is verbroken"
-overtuigend klinkt haar stem-
maar als ze er niet op bedacht is
denkt ze plotseling toch aan hem.

(c) Ingrid Punt oktober 2013









zaterdag 12 oktober 2013

Floreren

  

Floreren

Li Wong werkte als meesterkok 
in restaurant "Kom Nee"
zijn nasi was voortreffelijk
zijn bami best oké. 


Ineens werd hij ontslagen, 
volgens Li Wong onterecht,
      zijn baas -Feng Long-  zei 'Solly, maal          
  "Kom Nee" loopt lazend slecht.'

Dus opgeruimd en ingeruild
voor vieze trage Trees,
dit bleek een faliekante zet
ze sprak geen woord Chinees.

Ook was ze niet zo proper,
had zij vaak een gore pruik,
maar Trees was veel goedkoper
   niet zo moeilijk in gebruik.

De Pangsit te laat opgediend, 
de Pekingeend te koud, 
een haar in de tomatensoep
de Foe Yong Hai te zout.

De klanten bleven weg
- na een vergiftiging gestorven -
"Kom Nee" werd snel gesloten
 al het voedsel bleek bedorven.

Feng Long failliet - de hypocriet-
Trees boent nu de wc,
Li boeit het niet en nipt 
aan zijn Chinese kopje thee,

Zo zie je maar, van een Chinese kok 
kan men altijd nog wel iets leren,
"Kom Nee" zou dank zei trage Trees
niet langer meer floreren.


© Ingrid Punt oktober 2013











































































Kistje


Kistje…


Ik heb een stoffig kistje,
en heb het goed verstopt,
’t staat ergens in een nisje
wat achteraf gepropt.

gewoon een lelijk kistje,
wat moet een mens ermee,
de verf is afgebladderd
het deksel haast in twee.

het is een heel oude kistje,
‘t slotje is al stuk.
voor mij van grote waarde,
daarin zit mijn geluk.

het kistje heeft geen bodem
en heb ik soms verdriet,
dan kijk ik in dat kistje,
geen bodem, geen limiet.

ik zie je naar me lachen,
ruik weer de zilte zee…
met de golven rond mijn voeten
voel ik me weer oké.

ik koester de momenten…
en voel weer het geluk.
een schaterlach, een zonnestraal,
mijn dag kan niet meer stuk.

je mag het wel eens lenen,
als jij je eenzaam voelt.
geluk is voor ons allemaal…
daar is het voor bedoeld

maar niemand wil het hebben,
men loopt er aan voorbij,
geen mens heeft er nog oog voor,
in deze maatschappij.

gewoon een lelijk kistje,
het valt wat in het niet,
’t geluk zit in het kleine…
maar niemand die het ziet.



Copyright © Ingrid Punt september 2011


Semper in Corde meo

Semper in Corde meo


Jouw sporen draag ik met me mee,
getekend voor het leven.
een afdruk in mijn ziel gegrift,
je naam nooit afgeschreven.


Voor altijd leef jij in mij voort
al is de afstand groot,
de liefde die ik voor je voel
reikt verder dan de dood.


En ook al zie ik jou niet meer
verschijnen in mijn dromen,
ik weet dat jij daar op mij wacht
totdat mijn tijd gaat komen.


Mijn vader, padré, lieve heer
zit heel hoog in mijn credo.
dus zeg ik nu, en telkens weer,
“Semper in Corde meo…”


© Copyright Ingrid Punt augustus 2012

Uitgekookt



Uitgekookt

Na jaren zijn eitje 
te hebben gekookt
voel ik mijn water 
tot het nulpunt 
zakken.

het hoge woord 

is er eindelijk uit…
“Hij heeft zijn 
eitje liever 
gebakken.”


© Ingrid Punt




vrijdag 11 oktober 2013

Gebed zonder end


Gebed zonder end...

 
Vroeger kwam ik graag in kerken,
zo kon ik mijn verdriet verwerken.
ik sloot mijn ogen, sloeg een kruis,
na ons “gesprek,” gesterkt naar huis.

Imposante heiligbeelden,
koren die god's psalmen kweelden.
o, wat had ik u toen lief,
ik was nog jong en zeer naïef.

Het is nu best wel lang geleden
dat ik tot u heb gebeden.
toen heeft het niet mogen baten,
heel misschien was u niet thuis.

Hoogst waarschijnlijk was u moe,
wellicht aan vakantie toe,
lekker chillen zonder reden
in plaats van al die zeurgebeden.

Weet u nog die laatste keer,
waarom gaf u toen geen verweer?
mijn lieve vader lag op sterven
dus kwam ik uw rust bederven.

Of denk eens terug, die keer daarvoor.
toen ik mijn schoonzusje verloor,
zij door een ziekte werd gesloopt,
geen luisterend oor, zoals gehoopt.

Alle ellende in dit leven
heeft u aan ons mee gegeven.
kom nu niet aan met “zelf willen,”
een kind met kanker doet me gillen.

Zeg dan gewoon … “ik heb geen tijd,
het doet me niets hoezeer men lijdt,
ik heb nu wel genoeg gezien
en raak blasé van dat gegrien.”

Mijn geloof begint te tanen,
misschien beleef ik u in wanen,
dan was dit de laatste keer.
“ik dank u zeer, ik bid niet meer.”

Maar de kansen kunnen keren,
dus nog maar een keer proberen,
praat ik weer tegen een muur
of moet ik naar het kerkbestuur?

U bent god dus oppermachtig,
handel daarom eens daadkrachtig,
gaat uw spirit achteruit.
of interesseert het u geen fluit?

Misschien kunt u niet geloven
- het is vast erg druk daarboven -
hoezeer wij hier op aarde smachten,
hoelang wilt u nog respijt?

Is het druk op uw kantoor?
dan bid ik nog even door,
bureaucratie u welbekend
en mijn gebed nog vrij recent.

Zal de aanhouder nu winnen?
zeg maar waar ik moet beginnen,
bid ik luid of liever zacht?
vertel wat u van mij verwacht.

Alleen bidden ...  of ook smeken,
moet ik eerst een kaars aansteken,
zal ik dan mijn handen vouwen
of maakt dat niet zoveel uit?

Moet ik bidden voor een kruis,
in de bus, op straat of thuis,
mag ik zitten, staan of knielen?
zeg me waar ik mee moet dealen.

Komt mijn gebed niet door de regen?
die belemmert vast uw zegen.
of komt uw troost niet door de mist,
word mijn gebed gewoon gewist?

Hoe komt het, dat ik nog geloof?
u houd zich toch Oost-Indisch doof,
ik bid en klaag zelfs tegen muren,
hoeveel kan een mens verduren?

Mijn schroom gooi ik overboord
maar mijn gebed wéér niet gehoord,
bent u écht zo arrogant,
of weer een les van uwer hand?

Het is ontzettend lang geleden,
dat u verhoorde mijn gebeden,
u heeft er niets van laten blijken
hoogst waarschijnlijk u ontgaan.

Maar mijn kansen kunnen keren
dus eer ik het nog zal verleren...
toe… voor deze éne keer
wees eens een échte Lieve Heer

Amen…

Wordt vervolgd……

©Copyright Ingrid Punt




Noodlot




Noodlot 

Soms laat het noodlot je met rust,
geeft pieken op de dalen ...
om dan meedogenloos en wreed,
je keihard neer te halen.


© Ingrid Punt Juli 2012


donderdag 10 oktober 2013

De ogen van een kind


De ogen van een kind

Altijd te blijven kijken 
met de ogen van een kind,
nog niet door haat vergiftigd,
 kleur onbelangrijk vindt.

Altijd kunnen begrijpen, 
hetgeen de ander voelt,
nog niet met angst bezoedelt,
snapt hoe 't leven is bedoelt.

Altijd kunnen bevatten
hetgeen de ander drijft,
nog niet tot kwaad bedorven,
dus liefde overblijft.

Altijd te mogen kijken
met de ogen van een kind...
een paradijs op aarde,
voor altijd kleurenblind.


(c) Ingrid Punt


Ode aan jou


Ode aan jou...

Hoe moet ik het omschrijven ...’t gevoel dat mij nu raakt…
wij hebben door de jaren heen al zoveel meegemaakt,
de pieken en de dalen die bij het leven horen,
als wij niet samen waren voelden wij ons pas verloren.

Het spoor soms even bijster, het pad soms even kwijt,
elkaar toch blijven steunen, maar het koste even tijd,
we bleven samen lachen,vaak was het met een traan,
de humor die we deelden deed het verdriet vergaan.

Verstand komt met de jaren, we weten wat we willen …
nog steeds diezelfde liefde, maar nu met wat verschillen.
“Wij zijn niet meer dezelfde, wat ouder en doorleeft
en kunnen écht genieten van wat het leven geeft.”

Een lief om op te bouwen die er altijd voor je is,
op wie je kunt vertrouwen, ook bij een hindernis,
een thuis, veilige haven, maakt het leven tot een feest,
nooit meer te hoeven zoeken, het is er altijd al geweest.

Misschien zijn we iets grijzer, maar een ieder die ons ziet,
kan het alleen beamen, elkanders favoriet,
zo met elkaar verweven, het lot heeft het bepaalt
niet even maar voor ‘t leven ... totdat de dood ons haalt.

Het is dus te verklaren hetgeen dat ik nu voel,
maar niet te evenaren ik heb nog maar één doel,
met jou voor altijd samen, ik durf de strijd wel aan,
om samen oud te worden, nooit meer alleen te staan.


© Copyright Ingrid Punt 3 Mei 2012






woensdag 9 oktober 2013

Idee

Soms borrelt er iets. 
In het beste geval is het een idee, in het slechtste geval ...
hoe dan ook ... waar dit gedicht over gaat? 
Ik heb werkelijk géén idee.




Idee


Soms heb ik een idee ...
een enkele keer zelfs twee
die zich nestelen in mijn brein, 
en daar stil zitten te zijn,

rustig wachtend op besluit,
want dan mogen ze eruit,
aan gehoor is vaak gebrek, 
dus ze raken in gesprek,

dat gesprek wordt discussiëren,
wie mag zich manifesteren, 
idee één, of idee twee.
welk idee stemt meest tevree ...

een idee hangt naar verluidt,
heel nauw samen met besluit.
eindelijk een besluit genomen 
mag er één naar buiten komen,

bij de ander valt dit slecht,
nu komt hij niet tot zijn recht
mokt en moppert, wel verdraaid
 de twijfel is al snel gezaaid.

zal ik voor die ander zwichten, 
gebruik ik beiden bij het dichten,
 vooruit, ik mix ze tot besluit 
en ‘t gedicht is er weer uit... 
brrppp...



© Copyright Ingrid Punt maart 2012


Was het toch gewoon een boer?