Pagina's

zondag 29 september 2013

Einde




Einde

Vannacht kon ik niet slapen, 
jij spookte door mijn hoofd. 
zoals ik jou zag liggen, 
van alle eer beroofd. 

Het maakt me boos, verdrietig 
als ik zie hoe jij lijdt, 
toe ... geef je nu maar over 
dan ben je snel bevrijd. 

Jouw hand ligt in de mijne, 
de dood er tussen in. 
voor jou is dit het einde, 
voor mij slechts het begin.



© Ingrid Punt augustus 2011


vrijdag 27 september 2013

Vergeten




Vergeten

Nee, ze was hem nooit vergeten,
telkens dacht ze weer aan hem,
aan de tijd dat ze nog daten,
hoe hij rook en aan zijn stem.

Met hart en ziel van hem bezeten,
nooit eerder had zij dit gevoeld,
o, wat had het haar gespeten
toen zijn liefde was bekoeld.

Altijd bleef het aan haar vreten,
constant zat hij in haar hoofd,
niemand kon zich aan hem meten,
haar levenslust sindsdien verdoofd.

En de dagen werden jaren,
vijfenzestig in 't totaal,
niemand kon het echt verklaren
maar ze bleef aan hem loyaal.

Het was moeilijk te verteren,
een liefde zo zwaar overschat,
tot zij begon te dementeren
en hem eindelijk vergat.


(c) Ingrid Punt september 2013





woensdag 25 september 2013

Intuïtie


Intuïtie

Het is alweer zo lang geleden 
dat hij zwijgend naast haar zat,
hij durfde haar niet aan te kijken, 
had haar liefde onderschat.

Wat had hij nog kunnen zeggen?
ieder woord er één te veel,
er viel niets meer uit te leggen,
qua gevoel of rationeel.

Toen ze eindelijk had begrepen,
het werd niets tussen hen twee
vroeg ze hem toch nog benepen;
"zeg eens eerlijk ... ben je gay?"

Hij stond op, moest plots een plasje.
zijn ontkenning klonk zeer zwak.
mepte haar toen met zijn tasje, 
waarna spontaan zijn naaldhak brak.


(c) Ingrid Punt september 2013





dinsdag 24 september 2013

Feestganger



Feestganger

Verplichte feestjes ... wat een ramp
cadeaus, geveinsde wensen,
ik voel me vaak een schemerlamp,
stijf ... tussen zoveel mensen.

blijf handjes schudden, stel me voor
aan neven, nicht en tante, 
zeg steeds mijn naam, maar geen gehoor
bij al die aanverwante.

 geroddel, drank en tegenzin
steeds weer hetzelfde deuntje.
benauwd tussen twee buren in
ben ik een boekensteuntje.

drie natte zoenen op mijn wang,
 wijn, kleffe kaas, paté,
nu ben ik één met het behang,
help ... waar is de wc?

maar weg gegaan is plaats vergaan,
wring me tussen twee zussen
maar stoot daarbij een asbak om
ravage, ondertussen ...

de polonaise ... sodeju,
dat dacht ik even niet,
ik ben een saai individu
dus niemand die me ziet.

de stemming zit er lekker in
hoera ... opa is dronken
zit na zijn tiende tonic gin
luid in een stoel te ronken.

gepoch, gezever, slap gebral,
diezelfde schuine mop
van achterneef, die enge kwal
hij is vandaag de Bob.

twaalf uur, 't is bitterballentijd
verbrand meteen mijn fikken
excuus voor mijn afwezigheid
ga thuis mijn wonden likken.

(c) Ingrid Punt september 2013




zondag 22 september 2013

Niets om het lijf


Niets om het lijf

Ze staarde wat naar buiten.
het had niets om het lijf. 
het leek niets voor te stellen, 
wat zinloos tijdverdrijf.

't Verleden leek bevroren,
een fractie in de tijd,
zo stil en zo verloren
beeld van afwezigheid.

Maar keek je in haar ogen, 
dan zag je zoveel meer. 
haar jeugd, haar lief, haar leven, 
de dagen van weleer.



Copyright © Ingrid Punt augustus 2011

donderdag 19 september 2013

Charlatan


Charlatan

Zo weerloos lag hij in de wieg
té lief …  om op te vreten,
 met in zijn hoofd een diep geheim
- verstoken van geweten -

Hij groeide op voor galg en rad
doch, niemand had iets door,
zo raakte deze charlatan
totaal van ‘t juiste spoor.

Misleiden zat hem in het bloed,
geen mens kon hem iets maken,
hij deed het slinks, 't addergebroed
deed uiterst slimme zaken.

Wed op de mazen van de wet,
zijn handen blijven schoon,
op zijn blazoen geen enkele smet,
' rooskleurig, net persoon.'

Van colporteur tot adviseur
ja, zelfs tot directeur ...
totdat hij overmoedig werd,
die ranzige charmeur.

Geraakte in de politiek,
bedriegen werd legaal
en plukte met zijn grof beleid
bevolkingsgroepen kaal.

Daar is hij eindelijk op zijn plek,
omringt door meer malloten
en helpt hij met behulp van hen
een héél land naar de kloten.


© Ingrid Punt september 2013


Hier



Hier

Hier ben jij veilig, 
voor immer bevrijd. 
van pijn en ellende, 
voor nu en altijd. 

Voor eeuwig mijn baken, 
een ster in de nacht, 
zal over mij waken 
hier deel ik jouw kracht. 

Hier is jouw schuilplaats 
met liefde doordrenkt, 
jij bent hier geborgen 
door niets meer gekrenkt. 

En komt er een tijd dat 
geen mens je nog kent, 
blijf ik van je houden, 
hier blijf jij bekend.

Hier stil in de luwte 
ben jij aan mijn zij. 
want hier mag je rusten 
hier, heel dicht bij mij. 


Copyright © Ingrid Punt augustus 2011




woensdag 18 september 2013

Compassie


Compassie

Je zal toch maar een goudvis zijn, 
dom ... zwemmen in een kom. 
ik heb er zo'n compassie mee, 
en vraag me af waarom ... 

de vissersbond heeft ooit bedacht; 
- een vis heeft geen gevoel,- 
zie jij weleens een vis die lacht? 
hij houdt een strakke smoel,

waarmee men eigenlijk zeggen wil, 
'een vis moet niet zo zeuren.' 
dat doet hij niet, hij houdt zich stil
maar ik ... ik zie hem treuren. 

hij kijkt verveeld, maar zwemt ... 
dat scheelt, aldoor hetzelfde rondje
misschien dat ik het me verbeeld,
hij roept me ... kijk, dat mondje!

en zie hem denken keer op keer... 
"ik heb een déjà vu!"
dan zwemt hij verder zonder meer, 
't is harteloos en cru. 

het is dat hij geen handjes heeft, 
dan zou hij hulpeloos zwaaien. 
weer kijkt hij smekend... help me, 
anders ga ik naar de haaien.'

mijn meelij krijgt de overhand, 
ik pak de kom gedwee. 
en door erbarmen overmand 
kiep ik hem in de plee. 

een laatste knipoog -hij kijkt blij- 
dan druk ik op de knop. 
en met een béétje hulp van mij, 
kiest hij het ruime sop.




Copyright © Ingrid Punt Juli 2011





zondag 15 september 2013

Humeur



Humeur

Vandaag behoorlijk sacherijnig
’t verkeerde been, je kent het wel …
zo’n slechte bui, nee écht niet geinig,
het woekert als een boos gezwel.

de kat vrat gretig aan mijn bloemen,
hij moest en zou zijn haarbal kwijt,
helse ravage … niet te noemen,
drek, kattenkots voor het ontbijt.

van zure melk tot flinke kater,
daar bovenop, de koffie op,
miste mijn portie cafeïne, dus
sleep me voort …  met houten kop.

een lekke band, te krappe schoenen,
de bus gemist dus lopen -blaar-
vandaag geen knollen voor citroenen,
echt waar, de rapen zijn goed gaar.

mijn boze buurman - een frustratie-
gezeur, gezever, zelfbeklag,
houd wijs zijn mond, geen confrontatie
ontloopt zo zijn genadeslag.

pardon, ga weg, want ik ben nukkig
en vooralsnog op oorlogspad,
ik bal mijn vuisten, ongelukkig
gooi ik met deuren, geef een kat.

O ja, de kat zit nu te spinnen,
innemend, lief en zacht behaard,
vredig op schoot ... ik kom bij zinnen
en word weer rustig, kalm, bedaard.



© Ingrid Punt september 2013






woensdag 11 september 2013

11 september

 Gewoon een dag als alle andere dagen.
 Mensen gingen naar hun werk, kinderen naar school.
 Niemand had enig benul dat haat zou regeren die dag
 en het leven daarna nooit meer hetzelfde zou zijn.




11 september


Ze is al zo laat
heeft geen tijd voor ontbijt,
alleen een slok koffie,
nog niet voorbereid.

Haar sleutels, haar tas,
een knipoog, een kus,
met haren nog warrig
springt zij in de bus

Met ogen timide
kijkt zij nog eens om,
haar hart voelt zo triest
maar geen notie waarom.

De lift naar kantoor,
dan gehaast naar haar plek,
collega’s negerend
vandaag geen gesprek.

Ze was al zo laat,
had geen tijd voor ontbijt,
nog maar een slok koffie,
was niet voorbereid

op een té vroeg afscheid,
voor niemand bestaat
er een zinnige reden voor
verwoestende haat.


© Copyright 11 september 2012







maandag 9 september 2013

Tweesprong


Tweesprong

De makkelijkste weg... 
hij is mij niet gegeven,
want hindernissen op mijn pad, 
het hoort zo bij mijn leven. 

Ik hoor heus wel die stem die zegt; 
'rechtdoor en sla niet af.' 
maar eigenwijs zoals altijd 
delf ik mijn eigen graf. 

De makkelijkste weg... 
ik zal er niet voor kiezen, 
dan neem ik toch dat hobbelpad 
en ga misschien verliezen. 

Beklim weer hoge bergen, 
hoewel ik zeker weet... 
de lange weg die ik zal gaan 
mijn energie opvreet. 

De makkelijkste weg... 
zal dus nooit bij mij horen, 
zou ik die keus ooit maken, 
dan ben ik pas écht verloren. 

Want ondanks de ravijnen, 
hoge bergen, diepe dalen, 
neem ik steeds weer het risico 
dat ik zou kunnen falen. 

De makkelijkste weg... 
ik kijk er niet meer naar, 
want ondanks elke tegenslag 
is wat ik steeds ervaar... 

wanneer ik moe het eind bereik 
van wat ik was begonnen, 
kijk ik weer achterom en zie... 
ik heb het overwonnen.




Copyright © Ingrid Punt Juli 2011


donderdag 5 september 2013

Lastig


Lastig

Wanneer het leven lastig wordt, 
de dood begint te knagen, 
je lichaam als een strak korset 
te zwaar om mee te dragen. 


Jouw wereld alsmaar kleiner wordt ... 
het voelt als het gevang, 
je aan je stoel gekluisterd bent 
met uitzicht op ’t behang. 

De pil die men je ’s morgens gaf 
ligt ’s avonds in je hand, 
je kijkt me angstig aan en vraagt 
'waar is toch mijn verstand?' 

Wanneer het leven eenzaam wordt, 
gezichten zijn je vreemd, 
en overal waar je nu bent 
voel je jezelf ontheemd. 

Je kinderen komen elke dag 
om goed voor je te zorgen, 
maar kunnen niet voorkomen dat 
je bang bent voor de morgen. 

Een knop voor dit een knop voor dat, 
je hoeft alleen te drukken, 
maar hoe wanhopig moet je zijn 
als dit niet meer gaat lukken. 

Wanneer het leven lijden wordt 
en alles ben je kwijt, 
de mensen om je heen zijn lief 
maar hebben weinig tijd. 

Je hoeft niets meer, 
je kan niets meer, 
en alles doet je zeer. 
en jij die nooit gelovig was zegt, 
'onze lieve heer...

de weg is lang, de weg is zwaar, 
maar ach het zijn god’s wegen. 
maar als het leven lastig wordt… 
dan is de dood een zegen.'



Copyright © Ingrid Punt juni 2011


woensdag 4 september 2013

Liefdesspel



Liefdesspel



De buren zijn nog steeds verliefd, 
echt waar…ik kan het weten, 
want gisteren rond een uur of twaalf 
werd zij op bed gesmeten. 


Gehijg, gekreun wat een kabaal, 
’t geluid was niet te harden.
hij… tweeënnegentig en kaal, 
scheurde haar pon aan flarden. 

Als beesten gingen ze tekeer, 
ik kon er niet van slapen,
vanmiddag in de supermarkt 
liep ik nog steeds te gapen. 

Een buurvrouw fluisterde me toe, 
“heb je het al gehoord? 
die ouwe vent die naast jou woont 
heeft mooi z’n vrouw vermoord.” 

’t Arme mens… een hartaanval, 
mijn god wat een ravage, 
in plaats dat hij alarm slaat 
verkeerde hartmassage. 

De ambulance kwam veel te laat 
ze was al kassie wijle. 
Snap jij dat nou… die ouwe baas 
dat is toch niet te peile? 

Dat ouwetje was veel te broos, 
haar man kon haar niet helpen,
de broeders waren machteloos, 
zijn tranen niet te stelpen. 

Wat leren we van dit verhaal? 
Al zijn het creaturen, 
blijf altijd kritisch en alert. 
het blijven wel je buren. 

Sla snel alarm, bel 112 
wanneer de buren hijgen… 
de kans bestaat als jij niet belt 
ze eeuwig zullen zwijgen.




 © Copyright Ingrid Punt februari 2012


dinsdag 3 september 2013

Voor vandaag



Voor vandaag…
sluit ik de luiken, voor vandaag 
geef ik niet thuis.
voor vandaag niet te bereiken,
blijf ik schuilen in mijn huis.

Even niet te hoeven praten,
ik wil even nergens heen,
even niets te hoeven horen…
even met mezelf alleen.

Oorlog, honger en ellende,
elke dag weer op tv,
probeer mezelf goed te beschermen,
maar sla het op en draag het mee.

Alle zorgen, angst en tranen
onderhuids goed opgespaard,
zoeken nu hun weg naar buiten,
mijn gemoed moet nu geklaart.

Al het leed van heel de wereld
als een stuwmeer om mij heen,
laat de doorbraak nu maar komen,
ik ben er klaar voor naar het scheen.

Want vandaag versla ik draken,
verdrijf ik spoken, ruim ik op,
weg met wanhoop en ellende
anders kost het mij m’n kop.

Morgen ben ik weer aanspreekbaar
schijnt de zon weer in mijn huis.
maar vandaag sluit ik de luiken,
voor vandaag geef ik niet thuis.


Copyright © Ingrid Punt mei 2011