Pagina's

vrijdag 27 december 2013

Stil protest




Stil protest


Grote holle kinderogen
kijken ons wanhopig aan,
reddeloosheid, pijnlijk voelbaar
waarom is men niet begaan...

Ieder kind zou onbezonnen
in het leven moeten staan,
honger, oorlog, dorst, ellende
deed haar spel en lach vergaan.

Zwak geluidloos, stille aanklacht,
niemand lijkt het te verstaan,
als haar ogen smekend vragen ...
"Wat voor zin heeft mijn bestaan?"

© Ingrid Punt december 2013



dinsdag 24 december 2013

Joker




Joker

Waarmee moet ik beginnen...
het is jammer maar helaas,
je zet me weer voor joker
want jij weet waar ik op aas.

Met lede ogen aanzien 
hoe ik alles ga verliezen,
jij hebt een troef in handen,
welke dame ga je kiezen.

Wie is wie nu aan het foppen,
welke kaart is me gegeven,
nu krijg ik harde schoppen,
veel geluk met klaver zeven.

Dit spel kan ik niet winnen
en het wordt een hele toer,
harten heer kon ik gebruiken
maar weer krijg ik ruiten boer.

Kan er echt niet langer tegen
ben zó slecht in klaverjas...
heb er trouwens ook geen zin in
dus ik denk dat ik maar pas. 

© Ingrid Punt maart 2013

zaterdag 21 december 2013

Rouw


Rouw…

Je zegt, het is maar beter zo,
er was een goede reden…
genezing zat er niet meer in
hij heeft genoeg geleden.

Je zegt, bij 't leven hoort de dood,
het zou me nog meer spijten
als ik hem niet gekend had…
niemand valt iets te verwijten.

Je zegt, vrienden en kennissen,
echt… iedereen was daar,
dat maakt het afscheid zonder
meer nu nét iets minder zwaar.

Je zegt, ik heb er vrede mee,
dit mocht niet langer duren,
een mens heeft in dit leven
soms te veel pijn te verduren.

Je zegt, het gaat wel goed…
totdat verdriet je overmand.
Je zegt… wat moet ik zonder... ?
als gevoel wint van verstand.


© Ingrid Punt 11 maart 2013

woensdag 18 december 2013

Eetstoornis



Eetstoornis

Je voelt je lelijk, dik, onwaardig,
voldoet niet aan het ideaal,
jouw spiegelbeeld doet eigenaardig,
jij bent je eigen aartsrivaal.

Waarmee kan jij die leegte vullen,
gebak, patat of frikandel?
maar jouw probleem is niet zo simpel,
het woekert door … als een  gezwel.

Je schrokt, je schranst, je vreet
en bunkert,  je eigenwaarde onderuit,
maar weet dit feilloos te verbergen,
kotst telkens je frustraties uit.

Die lege maag wordt een obsessie
aan tafel loert een groot gevaar,
nog lang niet toe aan een confessie,
natuurlijk moet je eten, maar…

Steeds weer geef jij je er aan over,
en vreet en schranst dan in ’t geniep,
waarna je weer moet overgeven,
het vreet je op, je schaamt je diep.

Een weerzinwekkend, walgelijk
monster… dat is hoe jij jezelf ziet.
je bent zo mooi, gewoonweg prachtig,
het doet verdriet, je ziet het niet.

Je weet je lichaam te verhullen,
dus niemand die je tegenwerkt.
Je holle ogen smeken ‘help me’
toch blijft het lang onopgemerkt.

Zo eenzaam, triest en zo onzeker,
professionele hulp vereist…
helaas te laat, wanneer de dood
jouw weggeteerde lijf opeist.


© Ingrid Punt maart 2013





vrijdag 13 december 2013

Weemoedig




Weemoedig

Geschater… spelend in je badje
met bal en eendje, een festijn,
nog even onder moeders hoede
waar jij altijd beschermd zult zijn.

Je houd je handjes voor je oogjes
-Want shampoo prikt  en dat doet pijn-
voorzichtig spoel ik blonde haartjes
ze voelen zacht.. je bent zo klein.

Snuif gulzig weer die zoete geur op
van fris en blozend peuterhoofd
gewikkeld in een zachte handdoek
nog één verhaaltje, ’t was beloofd.

Van toverfeeën en kabouters
maar aan het eind kom je niet toe,
ik zie je rozig knikkebollen,
mijn pluizig mannetje is moe.

Daar stil en vredig in je bedje.
gehuld in warme veiligheid,
ver van de grote boze wereld.
klein bundeltje tevredenheid.

Nu ben je groot, trotseert de wereld
met vast veel moois in het verschiet.
jij moet je eigen fouten maken.
want zonder fouten leer je niet.

Dus laat ik los ... al is het moeilijk.
ik wil er altijd voor je zijn.
maar kan jou niet altijd behoeden
voor haat, verraad, verdriet en pijn.

Heel even was ik weer je haartjes
een kindje hulpeloos en klein
nog even onder moeders vleugels
waar jij altijd beschermd zult zijn.


© Ingrid Punt maart 2013

donderdag 12 december 2013

Smart



Smart

Je lacht de sterren van de hemel
en kletst de zoom uit ieders broek,
je grappen mal, melig gezemel,
kijkt weg … als ik jouw ogen zoek.

De dreiging is je aan ’t verscheuren,
je denkt dat niemand hier het ziet…
jij bent zo sterk, je wil niet treuren,
laat je niet leiden door verdriet.

Een schaterlach kan niet verhullen
wat ik steeds in jouw ogen lees,
ze matchen niet meer met je glimlach,
een triest pallet van angst en vrees.

‘k herken die vage vrolijkheid
als -zo geen reden voor gefeest-
die vals op diep verdriet gedijt,
ook ik ben daar al eens geweest.

Dus laat die lach voor even varen
en lucht nu eventjes je hart…
wellicht brengt het je tot bedaren
“Gedeelde smart is halve smart”


©Ingrid Punt februari 2013

woensdag 11 december 2013

Waarzegster


Waarzegster


Zij zegt hen hoe,  zij zegt hen waar,
en daar loert eigenlijk het gevaar…
die glazen bol stelt vaak teleur,
haar inzicht reikt tot aan de deur.

Ze ziet, ze ziet, wat jij niet ziet,
een baan of partner in ’t verschiet.
Een visioen… jij kunt iets missen
dus blijft ze naar jouw toekomst gissen.

“Ik zie veel geld!” roept ze vol vuur
-ze heeft haar gage graag per uur-
“Op grote hoogte in de zon!”
-tja, van de zomer op ‘t balkon-

Haar gave blijkt een dure grap,
heeft graag haar vinger in jouw pap.
ze waarzegt traag, ze neemt haar tijd,
"voel je al iets?" ... wellicht misleid?

Haar gouden waarzeggerspraktijk
maakt haar dus slapend… stinkend rijk.
Heeft ze het juist, is ze verbaasd.
want merendeels zit ze er naast.


© Ingrid Punt februari 2013




dinsdag 10 december 2013

Flatliner


Flatliner

Hij voelde zich 
hartgrondig bedrogen,
door een stomme fout van 
de Cardiologen.

Zo beweerden zij dat 
zijn hart hem fopte,
dus wilden men kijken,
 of het hartstochtelijk klopte.

Er klopte echt niets
van hun diagnose,
hartverscheurend,
- hardvochtige harteloze-

Glashard was hij 
dus voorgelogen,
hardhandig tot tranen toe 
bewogen.

Moesten ze hem nu wel 
defibrilleren?
het was veel te laat om het 
tij nog te keren…

Zijn grootste angst 
bleek ongegrond,
bij stilstand bleek 
zijn hart kerngezond_
__,\/\ _,\/\___,\/\_____,\/\_________,\/\____________________

 Oeps!!!


© Ingrid Punt februari 2013

zondag 8 december 2013

Debuutroman


Debuutroman


Hij schreef al zeker honderd jaar
-een oude man met grijzend haar-
al zat het schrijven in zijn bloed
zijn passie deed hem nauwelijks goed.

Schrappen van woorden en van zinnen,
veelal te drastisch... té intens,
dan telkens weer opnieuw beginnen,
zijn woordenspel kende geen grens.

Zo bleef hij keer op keer herhalen
maar nooit was hij ermee content...
hoe moest hij zijn gevoel vertalen.
aan zijn roman kwam nooit een end.

Nu … eindelijk na jaren zwoegen,
raakt ieder woord de juiste snaar.
tevreden leunt hij achterover,
is zijn debuutroman toch klaar.

Die borrel mag -om het te vieren-
een tweede, derde, "waarom niet?"
slaat nog een vierde achterover,
drukt dan per ongeluk op delete.




© Ingrid Punt februari 2013


zaterdag 7 december 2013

Rampvlucht




Rampvlucht 

Na wat knullig kunst en vliegwerk
ging zij hem dan toch verlaten.
omdat ze al zo vaak van huis was
had hij het eerst niet in de gaten.

Het was haar werk, liet haar begaan,
ze was gelukkig met haar baan,
die tripjes waren vaak omvangrijk,
naar Londen, Kenia, Zuid-Frankrijk.

Hij heeft er nooit onder geleden,
als huisman was hij best tevreden.
een stewardess, dikwijls van huis,
hij vaak alleen, maar droeg zijn kruis.

Vlak voor haar trip naar Tokio
geeft ze hem een vreemd cadeau,
haar trouwring in een enveloppe,
het is te laat, ze gaat hem droppe.

“Ik ben je zat”  zegt ze blasé,
ze pakt haar koffer, hij helpt mee,
plakt er een kneedbom tegenaan,
hun huwelijk toch al naar de maan.

“Wat is die koffer zwaar,” zucht zij,
“Vind je het gek? kon niets meer bij!”
zij in de lucht, hij opgelucht…
het werd haar allerlaatste vlucht.

© Ingrid Punt februari 2013


vrijdag 6 december 2013

Vervlogen



Vervlogen

Bevlogen, gepassioneerd,
door dromen verteerd, 
geteisterd vermogen,
het leven snel verleerd.

Verwoestend verleden,
grondig gefundeerd,
vernietigde het heden,
een zelfbeeld geschoffeerd.

Ontluisterend ... banaal.
ontgoocheld en timide,
schrijnende suïcide,
onafgemaakt verhaal

Verheven, verlicht,
jouw toekomst was een leugen,
ik leef met volle teugen,
ben het haast aan jou verplicht.


© Ingrid Punt februari 2013


donderdag 5 december 2013

Ontrouw


Ontrouw

Willens en wetens was Wilma weer zwanger
hoewel ze wel wist dat haar Willem niet wou.
Waarom zou ze wachten, ze zocht een vervanger
en toonde daarvoor dus geen enkel berouw.

Het kind werd geboren, die ogen die oren,
dezelfde trekjes als Willem’s broer Cor.
Gelukkig was Wilma nog niet echt verloren,
het viel haast niet op want broer Cor had een snor.

Het kind groeide op, niemand had een vermoeden,
haar man bleek heus wel een liefhebbende pa.
Al wat hij nog deed was ‘zijn’ kind goed opvoeden,

verwaarlozen was hem zijn eer echt te na.

Na jaren was het met de rust toch gedaan,
was Wilma het lachen dan eindelijk vergaan
toen zoon op een dag óók zijn snor liet staan.

© Copyright Ingrid Punt augustus 2012


zondag 1 december 2013

Duizend doden



Duizend doden

Vannacht sterf ik weer duizend doden
voortdurend kijk ik op de klok,
hij is te laat, ik peins me suf ...
wat had hij aan toen hij vertrok. 

Hij had  toch even kunnen bellen,
in elke hoek schuilt nu gevaar
als hij straks thuiskomt ... echt geloof me,
dan zijn pas écht de rapen gaar.

-Misschien bij vrienden blijven slapen-
heb ik hem wel gedag gezegd?
probeer mezelf bijeen te rapen
hij komt vanzelf wel weer terecht.

Of zal ik hem nu op gaan sporen
straks ligt hij ergens dood ... voor lijk,
een lekke band, mobiel verloren,
want als ik bel volgt 'geen bereik,'

Hoor in de verte, een sirene ,,,
natuurlijk loopt het niet zo'n vaart,
zijn vader slaapt, snurkt rustig verder,
ach ja ... hij heeft hem niet gebaard!

Welk drama kan ik nog verzinnen,
'dank god' ... de sleutel in het slot,
blij houd ik angst en woede binnen.
"Hoi mam, weltrusten ... ik ben kapot."


© Ingrid Punt december 2013







vrijdag 29 november 2013

Jouw huis





Jouw huis

Ik loop weer langs ...
andere gordijnen,
een nieuwe lamp,
de deurbel koud.

Voel langzaam aan
jouw geest verdwijnen,
het huis nu kil,
niet meer vertrouwd.

De keukentafel
leeg en eenzaam,
jouw handen niet 
meer op haar kleed.

'Kan ik u helpen?' 
vraagt een vreemde,
ik voel me stom ...
de dood is wreed.

© Ingrid Punt november 2013



dinsdag 26 november 2013

Mijn stekkie


Mijn stekkie

In de schaduw van de steiger 
zwemmen vissen traag en loom, 
niemand die me iets kan maken 
waan me in een mooie droom 

Het gekwetter van wat eenden 
en geen wolkje aan de lucht, 
blote voeten in het water, 
een tevreden diepe zucht. 

Aan de horizon gloort IJ-burg, 
naast me ruist het wuivend riet. 
IJ-burg is aan het ontwaken 
maar haar drukte deert me niet. 

In de verte glijdt een bootje 
badend in de ochtendzon, 
even sluit ik beide ogen, 
wou dat ik hier blijven kon. 

Hier op deze kale steiger 
in de vroege eenzaamheid, 
voel ik mij volmaakt gelukkig. 
toppunt van tevredenheid.


© Copyright Ingrid Punt juni 2012

Onmacht




Onmacht

Zo bang je te verliezen,
maar ik heb je nooit gehad,
ik had zelfs kunnen weten
dat jij ‘t vermogen niet bezat,

om iemand lief te hebben,
dat ligt boven jouw macht
en is niet te bevatten voor
 de vrouw die op jou wacht.

Getracht je te ontwijken
maar ik wilde je niet kwijt,
ik bleef voor jou bezwijken,
al wat nu nog rest is spijt.

Het is geen kwade opzet,
wellicht gaat het langs je heen
en kun jij jezelf niet geven
blijft het liefst gewoon alleen.

Soms zoek je even warmte
en de zachtheid van een vrouw,
maar gaat het langer duren
krijg jij toch al snel berouw.

Dan steekt de angst de kop op,
en kruip je in je schulp.
toe speel niet meer harten…
of zoek mentale hulp.



© Copyright Ingrid Punt

Altijd dorst

Altijd dorst


Mijn tante Neel, uit Scherpenzeel 
heeft continu een droge keel.
op zich niet zo bezwaarlijk,
zolang je haar een borrel schenkt 
is ze niet echt gevaarlijk.

Whiskey, wodka, wijn of gin, 
het maakt niet uit, het gaat er in.
zij blijft haar dorst maar lessen,
het enige dat overblijft zijn 
bergen lege flessen.

De buren waren niet zo blij 
met ‘t leven in de brouwerij,
vooral buurvrouw van Schinkel
-de glasbak stond pal voor haar deur- 
werd gek van 't glasgerinkel.

Mijn tante kreeg een goed idee,
want ruzie, heus, daar zit ze mee.
mijn tante houd van samenhang
de overlast duurde niet lang
de glasbak staat nu in haar gang.

Maar soms maakt ze een buurtje blij
Jaap stoker van de slijterij.
haar drankzucht  hielp hem uit de brand
had Jaap eerst geen klandizie…
nu leeft hij dank zij haar riant.




© Copyright Ingrid Punt Juli 2012 

vrijdag 22 november 2013

Ontheemd


Ontheemd

Vandaag voel ik me rusteloos
en zelfs een beetje vreemd.
ik woon al jaren in dit huis
maar voel me nu ontheemd.

De muren komen op me af
en willen me verjagen,
een angstaanjagend voorgevoel
blijft constant aan mij knagen.

De schemerlamp schuift naderbij
lijkt mij te willen pakken,
een kast helpt hem een handje mee
de vloer laat me nu zakken.

Wat moet ik hier nog in dit huis
als tafels mij negeren ...
de koelkast en het gasfornuis
me graag willen bezeren.

Mijn meubels lijken monsterlijk
een stoel een gapend gat,
de voordeur houd me tegen
echt ... ik heb het hier gehad.

Nog even vecht ik met de bank
en met de Grand Foullard...
pleur dan de zooi naar buiten,
op naar de woon-boulevard.

(c) Ingrid Punt september 2012

donderdag 21 november 2013

Jouw stem


Jouw stem

Veel te lang te veel geleden
tot de dood je dwingend lokte
en jouw adem plotseling stokte…
het was je tijd en het was klaar.

Ik zag je moeizaam ademhalen
en bad dat god je snel zou halen,
jouw stem was nu voorgoed gebroken,
je laatste reis was eindelijk daar.

Maar ook al gaat het leven door,
gaan koningin en bank teloor,
doping, sneeuw… wat kan het schelen,
en kan ik niets meer met je delen,

klinkt het wellicht niet rationeel,
wat ik je zeggen wil is veel…
hoor ik nog even graag jouw visie
al is die niet meer actueel.

’ t Was de manier waarop je het zei,
jouw humor deed relativeren,
'k moet jouw betrokkenheid ontberen,
het is te snel al lang voorbij.

Zodra de dagen weer gaan lengen
verbeeld ik jou een nieuwe dag,
zou hem je zelf graag komen brengen
want ik verlang zo naar je lach.

Zelfs één dag niet aan ons besteed,
jouw stem, ik zal hem blijven horen
al komt de waarheid ruw en wreed
mijn utopie abrupt verstoren.

Het afscheid is te lang geleden,
maar ik mis jou nu meer dan ooit,
‘ k heb je geliefd, dus ben tevreden,
jouw stem vergeten doe ik nooit.


© Ingrid Punt 10 februari 2013

woensdag 20 november 2013

Fluitje van een cent



Fluitje van een cent

Het was een fluitje van een cent,
hij maakte vaardig wat zij zag.
zijn Silvie was dit zo gewend,
maar nu had hij niet echt zijn dag.

Zijn hamer die de spijker zoekt
raakt vol zijn duim, hij schreeuwt en vloekt
als zij komt vragen wat er is
slaat hij de plank volledig mis.

 "Verdammt nochmal… du bist ein oen!"
"laat het dan ook een ander doen."
door haar bemoeizucht en gebral
kleurt bloed royaal zijn overall.

Zijn handen waren competent,
wat dacht ze wel, zo’n stoere vent.
mijn god, wat doet die duim nu zeer,
dit flikt ze hem niet nog een keer.

Hij timmerde nog snel een kist,
zo mooi op maat ziet men niet vaak.
zijn hamerslag de plank gemist...?
die op haar schedel was goed raak.


©Copyright Ingrid Punt februari 2013

dinsdag 19 november 2013

Bakzeil



Bakzeil

Haar rots in de branding,
haar baken op zee.
haar schip lag stabiel
want hij voer met haar mee.

Geen storm kon hen raken.
geen golf was te hoog,
totdat ze besefte dat
hij haar bedroog.

Haar schip raakte stuurloos
niet langer hoogtij...
het liep op de klippen
geen schipper langszij.

Tussen wal en het schip
raakte zij in de knoop,
hij keek lachend toe
hoe ze langzaam verzoop.

© Ingrid Punt februari 2013

zondag 17 november 2013

Wilde haren




Wilde haren

Zijn wilde haren is hij kwijt,
maar soms ook even niet,
dan steken ze de kop weer op,
dit tot zijn vrouw ’s verdriet.

Dan gooit hij alle remmen los
en klimt hij op zijn stalen ros,
ook zwaait hij naar zijn eigen soort
omdat hij daarmee punten scoort.

Testosteron viert dan hoogtij,
veel leven in de brouwerij
hij gokt en drinkt –veelwijverij-
en voelt zich even geen zacht ei.

In het gareel? hij draait en zwenkt,
geen wilde haar die daar aan denkt.
een stoere motor, weet je wel
die haren willen … vrijgezel.

De branie kijkt weer om de hoek
volwassenheid al weken zoek.
totdat de griep hem plotseling velt,
dan is hij weer pantoffelheld.

Zijn vrouw vraagt ‘schat, een kopje thee?’
hij niest en hoest, maar knikt gedwee.
dan streelt ze door zijn  ‘wilde’ haar
hij zucht tevree, het is weer klaar.

© Copyright Ingrid Punt januari 2013


Over datum


~~~~ 

‘Dat slechte zicht op oudere leeftijd, daar is volgens mij goed over nagedacht door moeder natuur.
Je moet nu eenmaal niet alles willen zien… vooral niet als je ouder wordt.’

~~~~~~~~

‘Zoals mijn oude buurvrouw al zei, ik word dik van een glas water…
ze vergat er voor het gemak bij te vermelden dat ze daar haar slagroompunt mee wegspoelde  .

~~~~~~~~

‘Nou… overdrijven is ook een vak. Het hangt een beetje van mijn bui én de spiegel af. In sommige paskamers b.v. is het echt drama… mag ik dan een teiltje? ’

~~~~

Belangrijke mededeling ...  het nu volgende gedicht is uiteraard puur fictief. ;-)



Over datum

Wanneer ik voor de spiegel sta
moet ik toch echt bekennen…
‘het aanzien van die oude kop
is best wel even wennen.’

De eerste blik is nog te doen
dan denk ik, ‘leuk portret,’
daarna schrik ik me wezenloos
als ik mijn bril op zet.

Een rimpel hier een krater daar
die slappe nek, dat grijze haar,
wanneer ik echt heel  kritisch kijk
ben ik een overjarig lijk.

Mijn knieën kraken -het is wrang-
als ik teveel van ze verlang
mijn blaas niet goed meer in bedwang,
ik word gewoon een oude tang.

Plamuur en plak de groeven dicht,
ga in gevecht met mijn gewicht
maar heb totaal geen overwicht
wanneer ik voor iets lekkers zwicht.

‘Alweer een kilo,  #%&@*#!’ … vloek
en hijs me in correctiebroek.
vervelend strak, maar hij verhult,
nu lijk ik één egale bult.

Het is een hopeloze strijd,
ik geef het op, verloren tijd.
betreur, als ik mijn lijf weer keur…
mijn borsten ook al in mineur.

De zwaartekracht werkt ook niet mee
ik moet het nu bekopen…
‘k ga voor de tijd die mij nog rest
maar op mijn handen lopen.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013




vrijdag 15 november 2013

Rode cabrio



Rode cabrio


Ik heb een leuke buurman,
het is een mooi cadeau
wanneer ik hem zie rijden
in zijn rode cabrio.

Soms racet hij door de straten,
haren dansen op de wind,
dan zwaait hij even nonchalant 
en kijkt blij als een kind.

Het is een snelheidsduivel,  
‘t geeft eigenlijk geen pas…
want bij elke hoge drempel
geeft hij juist een beetje gas.

En nadert hij een zebrapad
dan maakt hij extra vaart,
laat mens en dier ver achter zich,
volledig van de kaart.

Hij is een wegdekmaniak
dus redt het vege lijf,
ik kan het hem vergeven
want mijn buurman is pas vijf.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013



Buiten gebruik


Buiten gebruik


De verleiding  je te bellen is
soms moeilijk te weerstaan.
een korte snelle babbel,
gewoon, vertellen hoe het gaat ...

Jouw stem nog even horen,
‘k weet, dat zal echt nooit meer gaan.
wie neem ik in de maling,
daar is niemand bij gebaat.

Het wordt een anticlimax
maar toch blijf ik het proberen,
jouw nummer een herinnering
die wil ik nog niet kwijt.

Wat ik ook doe, vaak is die drang
zo moeilijk te bezweren,
jou wissen is me veel te cru,
gun me nog even tijd.

Soms geef ik er gewoon aan toe,
dan moet ik je echt bellen,
het voelt ook zó belangrijk,
blind ... loop ik weer in die fuik.

De juffrouw aan de andere kant
zal mij dan weer vertellen,
het nummer dat u heeft gebeld
is niet meer in gebruik.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013


Waarheid




Waarheid


Ik hanteer mijn eigen waarheid,
wellicht vind men die soms vaag.
de waarheid van een ander
ligt vaak loodzwaar op mijn maag.

De wil om te begrijpen
hoe de ander het bedoeld,
is heus bij mij aanwezig maar
vaak niet goed zoals het voelt.

Jouw woorden klinken krachtig
maar ze scheppen geen vertrouwen,
wanneer die muur van letters
je gevoel niet onderbouwen.

Jij hebt je eigen waarheid,
wij verschillen, dat heeft zin.
een waarheid die ons beiden
boeit ligt ergens middenin.


© Copyright Ingrid Punt januari 2013